درد مثل رطوبت دیوارهای قدیمی است؛ نمی‌دانی دقیقا از کجا آمده، اما می‌بینی که همه جا را خیس کرده، لک انداخته، جا باز کرده. بعد دیگر بخشی از ساختار می‌شود، نه یک مهمان موقت. گاهی می‌آید و مثل یک سایبان هوا را تاریک می‌کند اما نه آن‌قدر که نتوان راه را دید. فقط همه چیز کمی تیره‌تر می‌شود، کمی سنگین‌تر، کمی کندتر. بعد عادت می‌‌کنی، عادت به این نور کم، به این سنگینی مداوم.

گاهی تصمیم می‌گیرد حضور پررنگ‌تری داشته باشد، یک‌دفعه همه‌چیز فشرده می‌شود و مجبور می‌شوی در فضایی تنگ و کوچک نفس بکشی. اما ادامه دهی و این شجاعانه‌ترین کاری‌ست که می‌کنی. چون درد کسی را نمی‌کشد، تویی که هر روز انتخاب می‌کنی زنده بمانی و زندگی کنی.



«حامی مالی این شماره “شرکت داروسازی الحاوی” است»

درد مثل رطوبت دیوارهای قدیمی است؛ نمی‌دانی دقیقا از کجا آمده، اما می‌بینی که همه جا را خیس کرده، لک انداخته، جا باز کرده. بعد دیگر بخشی از ساختار می‌شود، نه یک مهمان موقت. گاهی می‌آید و مثل یک سایبان هوا را تاریک می‌کند اما نه آن‌قدر که نتوان راه را دید. فقط همه چیز کمی تیره‌تر می‌شود، کمی سنگین‌تر، کمی کندتر. بعد عادت می‌‌کنی، عادت به این نور کم، به این سنگینی مداوم.گاهی تصمیم می‌گیرد حضور پررنگ‌تری داشته باشد، یک‌دفعه همه‌چیز فشرده می‌شود و مجبور می‌شوی در فضایی تنگ و کوچک نفس بکشی. اما ادامه دهی و این شجاعانه‌ترین کاری‌ست که می‌کنی. چون درد کسی را نمی‌کشد، تویی که هر روز انتخاب می‌کنی زنده بمانی و زندگی کنی.«حامی مالی این شماره “شرکت داروسازی الحاوی” است»

شماره‌ی ۶ | درد که کسی را نمی‌کشد

شماره ۵ | جنگ ما | چهل روز زیر بمب

تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه‌ی درختان نفس می‌کشید؛ با رگ‌هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ‌های سیمانی و توده‌های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه‌ی پیرترین کوچه‌هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان‌ها از شاخه‌های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می‌چکید و دست‌ها برای چیدنشان از شوق می‌لرزید. انارهای تهران که می‌رسید و دل‌شان که می‌ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش‌هاشان به خانه می‌بردند.

آن‌جا که امروز برج‌ها قد کشیده‌اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح‌ها با صدای آب قنات شروع می‌شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ‌کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می‌رفت، بی‌عجله، بی‌هیاهو. چهره‌ها خمود و قامت‌ها خمیده نبود، چشم‌ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می‌شد.

حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه‌ای از خاطره‌ی شهر. اما اگر غروب‌ها، لحظه‌ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم‌هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ‌ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی‌عجله‌ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می‌داد.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه&zwnj;ی درختان نفس می&zwnj;کشید؛ با رگ&zwnj;هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ&zwnj;های سیمانی و توده&zwnj;های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه&zwnj;ی پیرترین کوچه&zwnj;هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان&zwnj;ها از شاخه&zwnj;های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می&zwnj;چکید و دست&zwnj;ها برای چیدنشان از شوق می&zwnj;لرزید. انارهای تهران که می&zwnj;رسید و دل&zwnj;شان که می&zwnj;ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش&zwnj;هاشان به خانه می&zwnj;بردند.
آن&zwnj;جا که امروز برج&zwnj;ها قد کشیده&zwnj;اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح&zwnj;ها با صدای آب قنات شروع می&zwnj;شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ&zwnj;کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می&zwnj;رفت، بی&zwnj;عجله، بی&zwnj;هیاهو. چهره&zwnj;ها خمود و قامت&zwnj;ها خمیده نبود، چشم&zwnj;ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می&zwnj;شد.
حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه&zwnj;ای از خاطره&zwnj;ی شهر. اما اگر غروب&zwnj;ها، لحظه&zwnj;ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم&zwnj;هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ&zwnj;ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی&zwnj;عجله&zwnj;ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می&zwnj;داد.<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۴ | تهران من کجاست | انارستان و توتستان

طهران را از نگاه کسانی می‌خوانیم که خود، همچون این شهر، بی‌قرار و سیال‌اند: مسافران.

به ملاقات طهران می‌رویم؛ همچون میزبانی که خود، مسافری است با چمدانی از پیش‌داوری‌هایش.

می‌شنویم که چگونه سفرنامه‌نویسان کوشیدند تا طنین وجودش را در قفس کلمات به دام اندازند.

اما طهران، رسم رمیدن را نیک می‌شناسد... به‌راستی که «شهر فرنگ» است؛ جعبه‌ی جادویی که بی‌وقفه، نگاره‌های رنگارنگ و گذرایش را به تماشا می‌گذارد.

و چه شگفتی‌هایی که این جعبه برای چشمان کنجکاو غریبه‌ها به ارمغان نیاورده است!

طهران، همچون انسانی است کامل با همه‌ی ابعاد متضادش؛ از شکوهش که چشم‌نواز است تا زشتی‌اش که دل را می‌فشرد.

امروز، آن روایت‌ها در لابه‌لای سفرنامه‌ها زنده مانده‌اند: گواهی بر شگفتی، سرگردانی و دلدادگی مسافران به شهری که هماره در میانه‌ی عشق و نفرت، در میانه‌ی ستایش و حسرت، زیسته است.

با این همه، طهران هنوز راز خود را تماماً نمایان نکرده است.

مسافر در جستجوی اوست، و او در آیینه‌ی نگاه مسافران، دمادم از نو زاده می‌شود.

و شاید برای شناختنش، گاهی باید در آیینه‌ی نگاه رهگذرانش نگریست.

کدام طهران، تهران ماست؟

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

طهران را از نگاه کسانی می&zwnj;خوانیم که خود، همچون این شهر، بی&zwnj;قرار و سیال&zwnj;اند: مسافران.
به ملاقات طهران می&zwnj;رویم؛ همچون میزبانی که خود، مسافری است با چمدانی از پیش&zwnj;داوری&zwnj;هایش.
می&zwnj;شنویم که چگونه سفرنامه&zwnj;نویسان کوشیدند تا طنین وجودش را در قفس کلمات به دام اندازند.
اما طهران، رسم رمیدن را نیک می&zwnj;شناسد... به&zwnj;راستی که &laquo;شهر فرنگ&raquo; است؛ جعبه&zwnj;ی جادویی که بی&zwnj;وقفه، نگاره&zwnj;های رنگارنگ و گذرایش را به تماشا می&zwnj;گذارد.
و چه شگفتی&zwnj;هایی که این جعبه برای چشمان کنجکاو غریبه&zwnj;ها به ارمغان نیاورده است!
طهران، همچون انسانی است کامل با همه&zwnj;ی ابعاد متضادش؛ از شکوهش که چشم&zwnj;نواز است تا زشتی&zwnj;اش که دل را می&zwnj;فشرد.
امروز، آن روایت&zwnj;ها در لابه&zwnj;لای سفرنامه&zwnj;ها زنده مانده&zwnj;اند: گواهی بر شگفتی، سرگردانی و دلدادگی مسافران به شهری که هماره در میانه&zwnj;ی عشق و نفرت، در میانه&zwnj;ی ستایش و حسرت، زیسته است.
با این همه، طهران هنوز راز خود را تماماً نمایان نکرده است.
مسافر در جستجوی اوست، و او در آیینه&zwnj;ی نگاه مسافران، دمادم از نو زاده می&zwnj;شود.
و شاید برای شناختنش، گاهی باید در آیینه&zwnj;ی نگاه رهگذرانش نگریست.
کدام طهران، تهران ماست؟<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۰۰۰۰ | تهران از این طرف | از چشم خارجی‌ها

در «کوچه‌های آفتاب» از تهران می‌شنویم؛

روایت‌هایی که هر صبح، ترسان و پریشان، در طلب تمنای زرین امید، بیدار می‌شود.

در تهران، انتظار، معطلی نیست—حضوری است ناخودآگاه.

و صبر، نه تحملی کهن، بلکه ظرفیتی برای دریافت آن لحظه‌های زرین است؛ لحظه‌هایی که زندگی شهری را معنا می‌بخشند.

آنگاه که شتابِ روزمرگی ما را تا مرز پاشیدگی می‌کشاند، نگاه‌مان به شمال می‌چرخد—به کوه‌های البرز، لنگرگاه بصری ثبات.

آنجا، میان آسمان و زمین، امید متولد می‌شود: سوخت دیرینه‌ا‌ی برای ماندن در تهران؛ نیرویی برای ادامه دادن، در دل دلتنگی.

تهران، حاصل جمعِ همین تضادهاست: شتابی که به صبر می‌انجامد، و گذشته‌ایکه پشتوانه‌ی امید است.

و «کوچه‌های آفتاب»، عهد نانوشته‌ی این شهر با ماست—عهدِ دوباره برخاستن.

این تجربه‌ی مشترک، این حس یگانه‌ی خستگی و امید، پیوندی‌ست ناگسستنی؛

پیوندی که ما را، در میان تمام هیاهوها، به این خاک گره می‌زند—و تهران را، خانه می‌سازد.






حامی مالی این شماره “بیمه‌ی دانا” است.


Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

در «کوچه‌های آفتاب» از تهران می‌شنویم؛روایت‌هایی که هر صبح، ترسان و پریشان، در طلب تمنای زرین امید، بیدار می‌شود.در تهران، انتظار، معطلی نیست—حضوری است ناخودآگاه.و صبر، نه تحملی کهن، بلکه ظرفیتی برای دریافت آن لحظه‌های زرین است؛ لحظه‌هایی که زندگی شهری را معنا می‌بخشند.آنگاه که شتابِ روزمرگی ما را تا مرز پاشیدگی می‌کشاند، نگاه‌مان به شمال می‌چرخد—به کوه‌های البرز، لنگرگاه بصری ثبات.آنجا، میان آسمان و زمین، امید متولد می‌شود: سوخت دیرینه‌ا‌ی برای ماندن در تهران؛ نیرویی برای ادامه دادن، در دل دلتنگی.تهران، حاصل جمعِ همین تضادهاست: شتابی که به صبر می‌انجامد، و گذشته‌ایکه پشتوانه‌ی امید است.و «کوچه‌های آفتاب»، عهد نانوشته‌ی این شهر با ماست—عهدِ دوباره برخاستن.این تجربه‌ی مشترک، این حس یگانه‌ی خستگی و امید، پیوندی‌ست ناگسستنی؛پیوندی که ما را، در میان تمام هیاهوها، به این خاک گره می‌زند—و تهران را، خانه می‌سازد.   حامی مالی این شماره “بیمه‌ی دانا” است. Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See <a href="https://pcm.adswizz.com">pcm.adswizz.com</a> for information about our collection and use of personal data for advertising.<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۳ | تهران من کجاست | کوچه‌های آفتاب

کوچه‌های خالی، استخوان‌های برهنه‌ی شهری بودند که جنگ‌، گوشتِ زندگی را از آن‌ها کنده بود.

ما سهمی جز تماشا و انتظار نداشتیم؛

تماشایِ خیابان‌های آشنا که در قاب‌هایی لرزان و تیره، ساکن بودند.

خانه‌هایی که یک‌باره تلی خاک می‌شدند.

و نجابتِ مردمی که به اندازه‌ی نیاز می‌خریدند.

 

هیچ آژیری، هشدار نمی‌داد.

هیچ دیواری ایمن نماند.

هیچ چسبی، شیشه‌های خانه‌مان را تضمین نمی‌کرد.

و ما در متنِ جنگ؛

در عمیق‌ترین لایه‌ی تنهاییِ جمعی بودیم.

 

ما نگهبانانِ حافظه‌ی دیجیتالِ میهنی در آتش بودیم؛

 

جنگ برای ما،

نه «صدا»ی پدافند، که «سکوت»ِ پیام‌های نخوانده،

نه «تاریکی»ِ شب‌های بی‌برق، که «نور»ِ خیره کننده‌ی  صفحه‌ی موبایل در دل شب،

و نه «صف»های بنزین، که «انتظار» در صف نامرئی خبرها بود.

 

و ما،

در آن سوی مرزها،

تنها «منتظر» بودیم.

منتظرِ معجزه‌‌ای که ما را نجات‌ بدهد.

 

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

کوچه&zwnj;های خالی، استخوان&zwnj;های برهنه&zwnj;ی شهری بودند که جنگ&zwnj;، گوشتِ زندگی را از آن&zwnj;ها کنده بود.
ما سهمی جز تماشا و انتظار نداشتیم؛
تماشایِ خیابان&zwnj;های آشنا که در قاب&zwnj;هایی لرزان و تیره، ساکن بودند.
خانه&zwnj;هایی که یک&zwnj;باره تلی خاک می&zwnj;شدند.
و نجابتِ مردمی که به اندازه&zwnj;ی نیاز می&zwnj;خریدند.
&nbsp;
هیچ آژیری، هشدار نمی&zwnj;داد.
هیچ دیواری ایمن نماند.
هیچ چسبی، شیشه&zwnj;های خانه&zwnj;مان را تضمین نمی&zwnj;کرد.
و ما در متنِ جنگ؛
در عمیق&zwnj;ترین لایه&zwnj;ی تنهاییِ جمعی بودیم.
&nbsp;
ما نگهبانانِ حافظه&zwnj;ی دیجیتالِ میهنی در آتش بودیم؛
&nbsp;
جنگ برای ما،
نه &laquo;صدا&raquo;ی پدافند، که &laquo;سکوت&raquo;ِ پیام&zwnj;های نخوانده،
نه &laquo;تاریکی&raquo;ِ شب&zwnj;های بی&zwnj;برق، که &laquo;نور&raquo;ِ خیره کننده&zwnj;ی &nbsp;صفحه&zwnj;ی موبایل در دل شب،
و نه &laquo;صف&raquo;های بنزین، که &laquo;انتظار&raquo; در صف نامرئی خبرها بود.
&nbsp;
و ما،
در آن سوی مرزها،
تنها &laquo;منتظر&raquo; بودیم.
منتظرِ معجزه&zwnj;&zwnj;ای که ما را نجات&zwnj; بدهد.
&nbsp;<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی۲ | آن ۱۲ روز | صداهایی از بیرون

در روزهایِ اول، نامش را بر زبان نمی‌آوردیم.

می‌گفتیم: «چیزی نیست… تمام می‌شود.»

اما لحظه به لحظه که می‌گذشت، جنگ مثل سایه—آرام، خزنده، بی‌صدا—

از دیوار بالا می‌رفت،

بر سقف‌ها می‌نشست،

به اتاق‌ها سرک می‌کشید،

و کم‌کم، جانِ همه‌مان را می‌فشرد.

 

جنگ همیشه از مرزها آغاز نمی‌شود.

گاهی در دلِ خانه‌های ماست؛

در اتاق‌هایی که یک‌شبه به پناهگاه بدل می‌شوند.

در ظرف‌هایِ شسته‌ای که روی آبچکان ردیف‌اند—سربازانِ خاموشِ مقاومتِ روزمره‌ی‌ ما.

 

صفحه‌ی اینستاگرام: 

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

در روزهایِ اول، نامش را بر زبان نمی&zwnj;آوردیم.
می&zwnj;گفتیم: &laquo;چیزی نیست&hellip; تمام می&zwnj;شود.&raquo;
اما لحظه به لحظه که می&zwnj;گذشت، جنگ مثل سایه&mdash;آرام، خزنده، بی&zwnj;صدا&mdash;
از دیوار بالا می&zwnj;رفت،
بر سقف&zwnj;ها می&zwnj;نشست،
به اتاق&zwnj;ها سرک می&zwnj;کشید،
و کم&zwnj;کم، جانِ همه&zwnj;مان را می&zwnj;فشرد.
&nbsp;
جنگ همیشه از مرزها آغاز نمی&zwnj;شود.
گاهی در دلِ خانه&zwnj;های ماست؛
در اتاق&zwnj;هایی که یک&zwnj;شبه به پناهگاه بدل می&zwnj;شوند.
در ظرف&zwnj;هایِ شسته&zwnj;ای که روی آبچکان ردیف&zwnj;اند&mdash;سربازانِ خاموشِ مقاومتِ روزمره&zwnj;ی&zwnj; ما.
&nbsp;
<a href="https://www.instagram.com/watchingthesunset_podcast?igsh=emY1MTZieGdya3lw">صفحه&zwnj;ی اینستاگرام:&nbsp;</a><hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۱ | ۱۲ روز بعد | صداهایی از ایران

شماره‌ی ۰۰۰ | بوشهر | کوچه‌های دریا



بوشهر مثل بازدم است.

داغ، روان، بی‌هراس.

در جنوب، کار بی‌آواز معنایی ندارد.

صدا هست برای این‌که راه گم نشود،

برای این‌که امید بماند،

برای این‌که شب تمام شود و کسی فراموش نکند که صبح خواهد آمد.

دریای جنوب

آب‌هایش می‌دوند، گرم و مشتاق، رو به اقیانوس‌های بی‌کران.

ماهی‌هایش، هر کدام، جواهری در حرکت‌اند—

آبیِ فیروزه‌ای، سرخِ گل‌اناری، زردِ طلایی—

مثل تکه‌هایی از آفتاب، که فلس‌فلس بر موج نشسته‌اند.

ساحل جنوب، جشنی بی‌پایان است.

زنان با نقاب‌های آفتاب‌گیر، از پشت پنجره‌های مشبک، تماشا می‌کنند اما چیزهای واضحی می‌بینند.

قصه‌هایی که هنوز گفته نشده‌اند.


Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See pcm.adswizz.com for information about our collection and use of personal data for advertising.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۰۰۰ | بوشهر | کوچه‌های دریا
 
بوشهر مثل بازدم است.
داغ، روان، بی‌هراس.
در جنوب، کار بی‌آواز معنایی ندارد.
صدا هست برای این‌که راه گم نشود،
برای این‌که امید بماند،
برای این‌که شب تمام شود و کسی فراموش نکند که صبح خواهد آمد.
دریای جنوب
آب‌هایش می‌دوند، گرم و مشتاق، رو به اقیانوس‌های بی‌کران.
ماهی‌هایش، هر کدام، جواهری در حرکت‌اند—
آبیِ فیروزه‌ای، سرخِ گل‌اناری، زردِ طلایی—
مثل تکه‌هایی از آفتاب، که فلس‌فلس بر موج نشسته‌اند.
ساحل جنوب، جشنی بی‌پایان است.
زنان با نقاب‌های آفتاب‌گیر، از پشت پنجره‌های مشبک، تماشا می‌کنند اما چیزهای واضحی می‌بینند.
قصه‌هایی که هنوز گفته نشده‌اند. Hosted by Simplecast, an AdsWizz company. See <a href="https://pcm.adswizz.com">pcm.adswizz.com</a> for information about our collection and use of personal data for advertising.<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

بوشهر - کوچه‌های دریا

پادکست ادبی تماشای غروبصدای ما را از ادبیات می‌شنوید، در هر شماره روایت‌هایی را با صدای نویسندگانش خواهید شنید. شاید مرهمی بر دردهای این روزهامان باشد

تماشای غروب

Social links:

Follow the podcast:

12 clip(s)