Begin je dag met de podcast Dagkoers van Het Financieele Dagblad. Binnen een kwartier brengen we je op de hoogte van wat er speelt in de wereld van het FD.

Begin je dag met de podcast Dagkoers van Het Financieele Dagblad. Binnen een kwartier brengen we je op de hoogte van wat er speelt in de wereld van het FD.

Dit is een podcast die op 2 playlists staat. Sluit je dag af met de interne playlist en begin je dag goed met allerlei nieuws uit de externe playlist.

Dit is een podcast die op 2 playlists staat. Sluit je dag af met de interne playlist en begin je dag goed met allerlei nieuws uit de externe playlist.

Test programma met 2 playlists: interne & externe

TEST - programma met 2 feeds

Blub blub blub

We sparen ons helemaal suf. DNB meldde dat we gezamenlijk €600 mrd bij elkaar hebben gespaard. Sparen is een deugd, maar waarom zoveel?

Dat is een goede vraag. Het levert immers niets op. In de afgelopen tien jaar lag de gemiddelde Nederlandse spaarrente maar liefst 2,7% onder de inflatie. Leuk dus, dat sparen, maar je kunt er ieder jaar 2,7% minder van kopen. Je spaart dus achteruit. Er zijn veel verklaringen voor dit fenomeen.

Het leuke aan al deze verklaringen is dat ze gebaseerd zijn op de gevoelens van consumenten. Het onderstreept eens te meer dat economie geen exacte, maar een sociale wetenschap is. Zelfs achteraf is het moeilijk om met 100% zekerheid te bewijzen dat je in economische zin gelijk of ongelijk had. Misschien maakt dat economie ook wel zo leuk. Of spreek ik nu alleen voor mezelf?

Inflatie

De eerste is dat de cao-lonen in principe met de inflatie meestijgen. En stel, je hebt een eigen huis, dan veranderen je hypotheeklasten niet, maar je krijgt wel meer loon. Drie jaar geleden adviseerde ik iemand om een woning te kopen. Hij was een beetje terughoudend, vanwege een mogelijke daling van de huizenprijzen. Ik rekende even voor wat een vergelijkbare huur bij 2% inflatie per jaar zou worden: na dertig jaar zou een huur van €1400 naar €2500 zijn gegroeid. Terwijl bij koop zijn lening zou zijn afgelost.

En nu blijkt na drie jaar dat de inflatie maar liefst 18% was. Zijn hypotheeklasten bleven hetzelfde, terwijl zijn salaris met de inflatie meesteeg. Dan hou je opeens iedere maand flink wat geld over. En dat verdwijnt vaak automatisch naar de spaarrekening.

Onzekerheid

Een tweede factor is de onzekerheid. Consumenten zijn erg somber over de economie en hun eigen financiën. Al 66 maanden op rij is het consumentenvertrouwen negatief. Een record, volgens het CBS. Op zich is het vreemd, want de arbeidsmarkt is nog steeds uitstekend. Mogelijk speelt de onstabiele politieke situatie een flinke rol. Maar ook hoge geldontwaarding zorgt voor onzekerheid. Decennialang dachten we nooit meer hoge inflatie te krijgen. Dat perspectief is de afgelopen paar jaar wel veranderd.

Belasting

Een laatste verklaring is de fiscale behandeling. Spaargeld wordt volgens de Belastingdienst geacht 1,44% op te brengen. Beleggingen 5,88%. Zelfs als het saaie staatsobligaties zijn met 2% rente. Dat is vreemd. Als je extra risico loopt wil de staat een deel van de opbrengst. Maar als je verlies lijdt, betalen ze niet bij. Dat is onrechtvaardig. In risico/rendement-perspectief is sparen dus wellicht slimmer dan beleggen. In dat opzicht zou de voorgestelde ‘platte vermogensbelasting’ van ChristenUnie-kamerlid Pieter Grinwis een beter idee zijn, alleen al vanwege de uitvoerbaarheid. Dit zou een lang verwacht einde kunnen maken aan de box 3-soap.

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.

We sparen ons helemaal suf. DNB meldde dat we gezamenlijk &euro;600 mrd bij elkaar hebben gespaard. Sparen is een deugd, maar waarom zoveel?
Dat is een goede vraag. Het levert immers niets op. In de afgelopen tien jaar lag de gemiddelde Nederlandse spaarrente maar liefst 2,7% onder de inflatie. Leuk dus, dat sparen, maar je kunt er ieder jaar 2,7% minder van kopen. Je spaart dus achteruit. Er zijn veel verklaringen voor dit fenomeen.
Het leuke aan al deze verklaringen is dat ze gebaseerd zijn op de gevoelens van consumenten. Het onderstreept eens te meer dat economie geen exacte, maar een sociale wetenschap is. Zelfs achteraf is het moeilijk om met 100% zekerheid te bewijzen dat je in economische zin gelijk of ongelijk had. Misschien maakt dat economie ook wel zo leuk. Of spreek ik nu alleen voor mezelf?
Inflatie
De eerste is dat de cao-lonen in principe met de inflatie meestijgen. En stel, je hebt een eigen huis, dan veranderen je hypotheeklasten niet, maar je krijgt wel meer loon. Drie jaar geleden adviseerde ik iemand om een woning te kopen. Hij was een beetje terughoudend, vanwege een mogelijke daling van de huizenprijzen. Ik rekende even voor wat een vergelijkbare huur bij 2% inflatie per jaar zou worden: na dertig jaar zou een huur van &euro;1400 naar &euro;2500 zijn gegroeid. Terwijl bij koop zijn lening zou zijn afgelost.
En nu blijkt na drie jaar dat de inflatie maar liefst 18% was. Zijn hypotheeklasten bleven hetzelfde, terwijl zijn salaris met de inflatie meesteeg. Dan hou je opeens iedere maand flink wat geld over. En dat verdwijnt vaak automatisch naar de spaarrekening.
Onzekerheid
Een tweede factor is de onzekerheid. Consumenten zijn erg somber over de economie en hun eigen financi&euml;n. Al 66 maanden op rij is het consumentenvertrouwen negatief. Een record, volgens het CBS. Op zich is het vreemd, want de arbeidsmarkt is nog steeds uitstekend. Mogelijk speelt de onstabiele politieke situatie een flinke rol. Maar ook hoge geldontwaarding zorgt voor onzekerheid. Decennialang dachten we nooit meer hoge inflatie te krijgen. Dat perspectief is de afgelopen paar jaar wel veranderd.
Belasting
Een laatste verklaring is de fiscale behandeling. Spaargeld wordt volgens de Belastingdienst geacht 1,44% op te brengen. Beleggingen 5,88%. Zelfs als het saaie staatsobligaties zijn met 2% rente. Dat is vreemd. Als je extra risico loopt wil de staat een deel van de opbrengst. Maar als je verlies lijdt, betalen ze niet bij. Dat is onrechtvaardig. In risico/rendement-perspectief is sparen dus wellicht slimmer dan beleggen. In dat opzicht zou de voorgestelde &lsquo;platte vermogensbelasting&rsquo; van ChristenUnie-kamerlid Pieter Grinwis een beter idee zijn, alleen al vanwege de uitvoerbaarheid. Dit zou een lang verwacht einde kunnen maken aan de box 3-soap.
<hr>
Corn&eacute; van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook priv&eacute;. Reageer via&nbsp;<a href="mailto:c.zeijl@cardano.com">c.zeijl@cardano.com</a>. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het&nbsp;<a href="https://fd.nl/auteur/corne-van-zeijl">FD.</a>

Opinie Achteruit sparen

Nederland wordt steeds minder populair bij expats. De schrijver schetst een beeld van een bekrompen en benepen natie, de spruitjeslucht is bijna niet te doen.

Een paar uur later sta ik in de Albert Heijn, waar ik eens in zoveel tijd de Voedselbank help bij de inzameling. Het is triest dat het nodig is, maar zo'n middagje is geweldig voor je vertrouwen in de mensheid. Mensen van allerlei pluimage geven wat zij kunnen missen.

Bijvoorbeeld een groepje jongens, trainingspak met bontkraag – u kent ze wel. 'Hallo jongens, willen jullie iets meenemen voor de Voedselbank?', zeg ik. Er volgt wat besmuikt gegiechel. Dan draait er een zich om: 'Is goed, meneer.' Even later komen ze terug: voor zichzelf blikje energy drink en bladerdeegproduct, en voor de Voedselbank een pakje pasta.

‘Not interested’

Een groep mensen waar je altijd op kunt rekenen dat ze niets inleveren, zijn daarentegen internationals. Op het hoofd een enorme koptelefoon, en nog grotere verontwaardiging als ze die af moeten om te horen wat je te vertellen hebt. 'I'm sorry, not interested'. Even later, alsof het de schuld is van de Voedselbank dat er heel even geen mandjes zijn. 'Excuse me, where are all the baskets.'

Maar een land is in de eerste plaats een plek waar mensen leven. Het lijkt mij helemaal niet gek als we daarom vragen of mensen daar ook wat voor over hebben. Dus lieve expats, leer eens wat Nederlands, doe leuk mee. Dat vragen we namelijk ook van mensen die hier binnenkomen via een AZC.

Nederland wordt steeds minder populair bij expats. De schrijver schetst een beeld van een bekrompen en benepen natie, de spruitjeslucht is bijna niet te doen.
Een paar uur later sta ik in de Albert Heijn, waar ik eens in zoveel tijd de Voedselbank help bij de inzameling. Het is triest dat het nodig is, maar zo'n middagje is geweldig voor je vertrouwen in de mensheid. Mensen van allerlei pluimage geven wat zij kunnen missen.
Bijvoorbeeld een groepje jongens, trainingspak met bontkraag &ndash; u kent ze wel. 'Hallo jongens, willen jullie iets meenemen voor de Voedselbank?', zeg ik. Er volgt wat besmuikt gegiechel. Dan draait er een zich om: 'Is goed, meneer.' Even later komen ze terug: voor zichzelf blikje energy drink en bladerdeegproduct, en voor de Voedselbank een pakje pasta.
&lsquo;Not interested&rsquo;
Een groep mensen waar je altijd op kunt rekenen dat ze niets inleveren, zijn daarentegen internationals. Op het hoofd een enorme koptelefoon, en nog grotere verontwaardiging als ze die af moeten om te horen wat je te vertellen hebt. 'I'm sorry, not interested'. Even later, alsof het de schuld is van de Voedselbank dat er heel even geen mandjes zijn. 'Excuse me, where are all the baskets.'
Maar een land is in de eerste plaats een plek waar mensen leven. Het lijkt mij helemaal niet gek als we daarom vragen of mensen daar ook wat voor over hebben. Dus lieve expats, leer eens wat Nederlands, doe leuk mee. Dat vragen we namelijk ook van mensen die hier binnenkomen via een AZC.

Blub blub blub

In 1 playlist(s)

TEST - programma met 2 feeds

Follow podcast

Recent clips