♩ریمیکس شجریان و شاملو(:

 از عموهایت

شعر و صدای احمد شاملو


نه به خاطرِ آفتاب، نه به خاطرِ حماسه
به خاطرِ سایه‌ی بامِ کوچکش
به خاطرِ ترانه‌یی
کوچک‌تر از دست‌های تو
 
نه به خاطرِ جنگل‌ها، نه به خاطرِ دریا
به خاطرِ یک برگ
به خاطرِ یک قطره
روشن‌تر از چشم‌های تو
 
نه به خاطرِ دیوارها ــ به خاطرِ یک چپر
نه به خاطرِ همه انسان‌ها ــ به خاطرِ نوزادِ دشمن‌اش شاید
نه به خاطرِ دنیا ــ به خاطرِ خانه‌ی تو
به خاطرِ یقینِ کوچکت
که انسان دنیایی‌ست
به خاطرِ آرزوی یک لحظه‌ی من که پیشِ تو باشم
به خاطرِ دست‌های کوچکت در دست‌های بزرگِ من
و لب‌های بزرگِ من
بر گونه‌های بی‌گناهِ تو
 
به خاطرِ پرستویی در باد، هنگامی که تو هلهله می‌کنی
به خاطرِ شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته‌ای
به خاطرِ یک لبخند
هنگامی که مرا در کنارِ خود ببینی
 
به خاطرِ یک سرود
به خاطرِ یک قصه در سردترینِ شب‌ها تاریک‌ترینِ شب‌ها
به خاطرِ عروسک‌های تو، نه به خاطرِ انسان‌های بزرگ
به خاطرِ سنگفرشی که مرا به تو می‌رساند، نه به خاطرِ شاهراه‌های دوردست
 
به خاطرِ ناودان، هنگامی که می‌بارد
به خاطرِ کندوها و زنبورهای کوچک
به خاطرِ جارِ سپیدِ ابر در آسمانِ بزرگِ آرام
 
به خاطرِ تو
به خاطرِ هر چیزِ کوچک هر چیزِ پاک بر خاک افتادند
به یاد آر
عموهایت را می‌گویم
از مرتضا سخن می‌گویم.
۱۳۳۴

&nbsp;از عموهایت
شعر و صدای احمد شاملو نه به خاطرِ آفتاب، نه به خاطرِ حماسه به خاطرِ سایه&zwnj;ی بامِ کوچکش به خاطرِ ترانه&zwnj;یی کوچک&zwnj;تر از دست&zwnj;های تو &nbsp; نه به خاطرِ جنگل&zwnj;ها، نه به خاطرِ دریا به خاطرِ یک برگ به خاطرِ یک قطره روشن&zwnj;تر از چشم&zwnj;های تو &nbsp; نه به خاطرِ دیوارها ــ به خاطرِ یک چپر نه به خاطرِ همه انسان&zwnj;ها ــ به خاطرِ نوزادِ دشمن&zwnj;اش شاید نه به خاطرِ دنیا ــ به خاطرِ خانه&zwnj;ی تو به خاطرِ یقینِ کوچکت که انسان دنیایی&zwnj;ست به خاطرِ آرزوی یک لحظه&zwnj;ی من که پیشِ تو باشم به خاطرِ دست&zwnj;های کوچکت در دست&zwnj;های بزرگِ من و لب&zwnj;های بزرگِ من بر گونه&zwnj;های بی&zwnj;گناهِ تو &nbsp; به خاطرِ پرستویی در باد، هنگامی که تو هلهله می&zwnj;کنی به خاطرِ شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته&zwnj;ای به خاطرِ یک لبخند هنگامی که مرا در کنارِ خود ببینی &nbsp; به خاطرِ یک سرود به خاطرِ یک قصه در سردترینِ شب&zwnj;ها تاریک&zwnj;ترینِ شب&zwnj;ها به خاطرِ عروسک&zwnj;های تو، نه به خاطرِ انسان&zwnj;های بزرگ به خاطرِ سنگفرشی که مرا به تو می&zwnj;رساند، نه به خاطرِ شاهراه&zwnj;های دوردست &nbsp; به خاطرِ ناودان، هنگامی که می&zwnj;بارد به خاطرِ کندوها و زنبورهای کوچک به خاطرِ جارِ سپیدِ ابر در آسمانِ بزرگِ آرام &nbsp; به خاطرِ تو به خاطرِ هر چیزِ کوچک هر چیزِ پاک بر خاک افتادند به یاد آر عموهایت را می&zwnj;گویم از مرتضا سخن می&zwnj;گویم. ۱۳۳۴

از عموهایت

۱ نه این برف را دیگر سرِ بازایستادن نیست، برفی که بر ابروی و به موی ما می‌نشیند تا در آستانه‌ی آیینه چنان در خویشتن نظر کنیم که به وحشت از بلندِ فریادوارِ گُداری به اعماقِ مغاک نظر بردوزی. باری مگر آتشِ قطبی را برافروزی. که برقِ مهربانِ نگاهت آفتاب را بر پولادِ خنجری می‌گشاید که می‌باید به دلیری با دردِ بلندِ شبچراغی‌اش تاب آرم به هنگامی که انعطافِ قلبِ مرا با سختی‌ِ تیغه‌ی خویش آزمونی می‌کند. نه تردیدی بر جای بِنمانده است مگر قاطعیتِ وجودِ تو کز سرانجامِ خویش به تردیدم می‌افکند، که تو آن جُرعه‌ی آبی که غلامان به کبوتران می‌نوشانند از آن پیش‌تر که خنجر به گلوگاهِشان نهند.

حسرت

۱
سرودِ مردِ سرگردان

مرا می‌باید که در این خمِ راه
در انتظاری تاب‌سوز
سایه‌گاهی به چوب و سنگ برآرم،

چرا که سرانجام
                    امید
از سفری به‌دیرانجامیده باز می‌آید.



به زمانی اما
              ای دریغ!
                       که مرا
بامی بر سر نیست
نه گلیمی به زیرِ پای.



از تابِ خورشید
                  تفتیدن را
سبویی نیست
تا آبش دهم،
و برآسودنِ از خستگی را
بالینی نه
          که بنشانمش.



□



مسافرِ چشم‌به‌راهی‌های من
بی‌گاهان از راه بخواهد رسید.



ای همه‌ی امیدها
مرا به برآوردنِ این بام
نیرویی دهید!

۲۹ اردیبهشتِ ۱۳۴۲




۲
سرودِ آشنایی

کیستی که من
                  اینگونه
                         به‌اعتماد
نامِ خود را
با تو می‌گویم
کلیدِ خانه‌ام را
در دستت می‌گذارم
نانِ شادی‌هایم را
با تو قسمت می‌کنم
به کنارت می‌نشینم و
                          بر زانوی تو
اینچنین آرام
به خواب می‌روم؟



□



کیستی که من
                  اینگونه به جد
در دیارِ رؤیاهای خویش
با تو درنگ می‌کنم؟

۲۹ اردیبهشتِ ۱۳۴۲





۳

کدامین ابلیس
                 تو را
                     اینچنین
به گفتنِ نه
            وسوسه می‌کند؟
یا اگر خود فرشته‌یی‌ست
از دامِ کدام اهرمن‌ات
                        بدینگونه
                                 هُشدار می‌دهد؟



تردیدی‌ست این؟
یا خود
گام‌ْصدای بازپسین قدم‌هاست
که غُربت را به جانبِ زادگاهِ آشنایی
فرود می‌آیی؟



۳۰ اردیبهشتِ ۱۳۴۲





۴
سرود برای سپاس و پرستش

بوسه‌های تو
گنجشکَکانِ پُرگوی باغ‌اند
و پستان‌هایت کندوی کوهستان‌هاست
و تنت
رازی‌ست جاودانه
که در خلوتی عظیم
                       با من‌اش در میان می‌گذارند.



تنِ تو آهنگی‌ست
و تنِ من کلمه‌یی که در آن می‌نشیند
تا نغمه‌یی در وجود آید:
سرودی که تداوم را می‌تپد.



در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست:
قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد.



و در سکوتت همه‌ی صداها:
فریادی که بودن را تجربه می‌کند.

۳۱ اردیبهشتِ ۱۳۴۲

۱ سرودِ مردِ سرگردان مرا می‌باید که در این خمِ راه در انتظاری تاب‌سوز سایه‌گاهی به چوب و سنگ برآرم، چرا که سرانجام امید از سفری به‌دیرانجامیده باز می‌آید. به زمانی اما ای دریغ! که مرا بامی بر سر نیست نه گلیمی به زیرِ پای. از تابِ خورشید تفتیدن را سبویی نیست تا آبش دهم، و برآسودنِ از خستگی را بالینی نه که بنشانمش. □ مسافرِ چشم‌به‌راهی‌های من بی‌گاهان از راه بخواهد رسید. ای همه‌ی امیدها مرا به برآوردنِ این بام نیرویی دهید! ۲۹ اردیبهشتِ ۱۳۴۲ ۲ سرودِ آشنایی کیستی که من اینگونه به‌اعتماد نامِ خود را با تو می‌گویم کلیدِ خانه‌ام را در دستت می‌گذارم نانِ شادی‌هایم را با تو قسمت می‌کنم به کنارت می‌نشینم و بر زانوی تو اینچنین آرام به خواب می‌روم؟ □ کیستی که من اینگونه به جد در دیارِ رؤیاهای خویش با تو درنگ می‌کنم؟ ۲۹ اردیبهشتِ ۱۳۴۲ ۳ کدامین ابلیس تو را اینچنین به گفتنِ نه وسوسه می‌کند؟ یا اگر خود فرشته‌یی‌ست از دامِ کدام اهرمن‌ات بدینگونه هُشدار می‌دهد؟ تردیدی‌ست این؟ یا خود گام‌ْصدای بازپسین قدم‌هاست که غُربت را به جانبِ زادگاهِ آشنایی فرود می‌آیی؟ ۳۰ اردیبهشتِ ۱۳۴۲ ۴ سرود برای سپاس و پرستش بوسه‌های تو گنجشکَکانِ پُرگوی باغ‌اند و پستان‌هایت کندوی کوهستان‌هاست و تنت رازی‌ست جاودانه که در خلوتی عظیم با من‌اش در میان می‌گذارند. تنِ تو آهنگی‌ست و تنِ من کلمه‌یی که در آن می‌نشیند تا نغمه‌یی در وجود آید: سرودی که تداوم را می‌تپد. در نگاهت همه‌ی مهربانی‌هاست: قاصدی که زندگی را خبر می‌دهد. و در سکوتت همه‌ی صداها: فریادی که بودن را تجربه می‌کند. ۳۱ اردیبهشتِ ۱۳۴۲

چهار سرود برای آیدا

خواب چون درفکند از پایم
خسته می‌خوابم از آغازِ غروب
لیک آن هرزه علف‌ها که به دست
ریشه‌کن می‌کنم از مزرعه، روز،
می‌کَنَم‌ْشان شب در خواب، هنوز…

خواب چون درفکند از پایم خسته می‌خوابم از آغازِ غروب لیک آن هرزه علف‌ها که به دست ریشه‌کن می‌کنم از مزرعه، روز، می‌کَنَم‌ْشان شب در خواب، هنوز…

خوابِ وجین گر

درد غریب
اثر لنگستون هیوز

ترجمه: احمد شاملو
با صدای احمد شاملو

درد غریب اثر لنگستون هیوز
ترجمه: احمد شاملو با صدای احمد شاملو

درد غریب

با بارش نقره‌وار
اثر لنگستون هیوز

ترجمه: احمد شاملو

با صدای احمد شاملو

با بارش نقره&zwnj;وار اثر لنگستون هیوز
ترجمه: احمد شاملو
با صدای احمد شاملو

با بارش نقره وار

گونه گونی های رویا
اثر لنگستون هیوز
با صدای احمد شاملو

گونه گونی های رویا اثر لنگستون هیوز با صدای احمد شاملو

گونه گونی های رویا

درخت سبز کوچولو
اثر لنگستون هیوز
با صدای احمد شاملو

درخت سبز کوچولو اثر لنگستون هیوز با صدای احمد شاملو

درخت سبز کوچولو

پرسش و پاسخ
اثر لنگستون هیوز
با صدای احمد شاملو

پرسش و پاسخ اثر لنگستون هیوز با صدای احمد شاملو

پرسش و پاسخ

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه‌شده توسط او منتشر می‌شود.

احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ – ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ‌نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان‌گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می‌آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می‌نامند.

 

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه&zwnj;شده توسط او منتشر می&zwnj;شود.
احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ &ndash; ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم&zwnj;نامه&zwnj;نویس، روزنامه&zwnj;نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ&zwnj;نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان&zwnj;گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می&zwnj;آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می&zwnj;نامند.
&nbsp;

شعر نو | شاملوخوانی

اشعار شاملو با صدای شاملو

اشعار شاملو با صدای شاملو

شاملو با صدای شاملو

Social links:

Follow the podcast:

67 clip(s)