در روزهایِ اول، نامش را بر زبان نمی‌آوردیم.

می‌گفتیم: «چیزی نیست… تمام می‌شود.»

اما لحظه به لحظه که می‌گذشت، جنگ مثل سایه—آرام، خزنده، بی‌صدا—

از دیوار بالا می‌رفت،

بر سقف‌ها می‌نشست،

به اتاق‌ها سرک می‌کشید،

و کم‌کم، جانِ همه‌مان را می‌فشرد.

 

جنگ همیشه از مرزها آغاز نمی‌شود.

گاهی در دلِ خانه‌های ماست؛

در اتاق‌هایی که یک‌شبه به پناهگاه بدل می‌شوند.

در ظرف‌هایِ شسته‌ای که روی آبچکان ردیف‌اند—سربازانِ خاموشِ مقاومتِ روزمره‌ی‌ ما.

 

صفحه‌ی اینستاگرام: 

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

در روزهایِ اول، نامش را بر زبان نمی&zwnj;آوردیم.
می&zwnj;گفتیم: &laquo;چیزی نیست&hellip; تمام می&zwnj;شود.&raquo;
اما لحظه به لحظه که می&zwnj;گذشت، جنگ مثل سایه&mdash;آرام، خزنده، بی&zwnj;صدا&mdash;
از دیوار بالا می&zwnj;رفت،
بر سقف&zwnj;ها می&zwnj;نشست،
به اتاق&zwnj;ها سرک می&zwnj;کشید،
و کم&zwnj;کم، جانِ همه&zwnj;مان را می&zwnj;فشرد.
&nbsp;
جنگ همیشه از مرزها آغاز نمی&zwnj;شود.
گاهی در دلِ خانه&zwnj;های ماست؛
در اتاق&zwnj;هایی که یک&zwnj;شبه به پناهگاه بدل می&zwnj;شوند.
در ظرف&zwnj;هایِ شسته&zwnj;ای که روی آبچکان ردیف&zwnj;اند&mdash;سربازانِ خاموشِ مقاومتِ روزمره&zwnj;ی&zwnj; ما.
&nbsp;
<a href="https://www.instagram.com/watchingthesunset_podcast?igsh=emY1MTZieGdya3lw">صفحه&zwnj;ی اینستاگرام:&nbsp;</a><hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

پادکست ادبی تماشای غروبصدای ما را از ادبیات می‌شنوید، در هر شماره روایت‌هایی را با صدای نویسندگانش خواهید شنید. شاید مرهمی بر دردهای این روزهامان باشد

تماشای غروب

شماره‌ی ۱ | ۱۲ روز بعد | صداهایی از ایران

درد مثل رطوبت دیوارهای قدیمی است؛ نمی‌دانی دقیقا از کجا آمده، اما می‌بینی که همه جا را خیس کرده، لک انداخته، جا باز کرده. بعد دیگر بخشی از ساختار می‌شود، نه یک مهمان موقت. گاهی می‌آید و مثل یک سایبان هوا را تاریک می‌کند اما نه آن‌قدر که نتوان راه را دید. فقط همه چیز کمی تیره‌تر می‌شود، کمی سنگین‌تر، کمی کندتر. بعد عادت می‌‌کنی، عادت به این نور کم، به این سنگینی مداوم.

گاهی تصمیم می‌گیرد حضور پررنگ‌تری داشته باشد، یک‌دفعه همه‌چیز فشرده می‌شود و مجبور می‌شوی در فضایی تنگ و کوچک نفس بکشی. اما ادامه دهی و این شجاعانه‌ترین کاری‌ست که می‌کنی. چون درد کسی را نمی‌کشد، تویی که هر روز انتخاب می‌کنی زنده بمانی و زندگی کنی.



«حامی مالی این شماره “شرکت داروسازی الحاوی” است»

درد مثل رطوبت دیوارهای قدیمی است؛ نمی‌دانی دقیقا از کجا آمده، اما می‌بینی که همه جا را خیس کرده، لک انداخته، جا باز کرده. بعد دیگر بخشی از ساختار می‌شود، نه یک مهمان موقت. گاهی می‌آید و مثل یک سایبان هوا را تاریک می‌کند اما نه آن‌قدر که نتوان راه را دید. فقط همه چیز کمی تیره‌تر می‌شود، کمی سنگین‌تر، کمی کندتر. بعد عادت می‌‌کنی، عادت به این نور کم، به این سنگینی مداوم.گاهی تصمیم می‌گیرد حضور پررنگ‌تری داشته باشد، یک‌دفعه همه‌چیز فشرده می‌شود و مجبور می‌شوی در فضایی تنگ و کوچک نفس بکشی. اما ادامه دهی و این شجاعانه‌ترین کاری‌ست که می‌کنی. چون درد کسی را نمی‌کشد، تویی که هر روز انتخاب می‌کنی زنده بمانی و زندگی کنی.«حامی مالی این شماره “شرکت داروسازی الحاوی” است»

شماره‌ی ۶ | درد که کسی را نمی‌کشد

شماره ۵ | جنگ ما | چهل روز زیر بمب

تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه‌ی درختان نفس می‌کشید؛ با رگ‌هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ‌های سیمانی و توده‌های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه‌ی پیرترین کوچه‌هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان‌ها از شاخه‌های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می‌چکید و دست‌ها برای چیدنشان از شوق می‌لرزید. انارهای تهران که می‌رسید و دل‌شان که می‌ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش‌هاشان به خانه می‌بردند.

آن‌جا که امروز برج‌ها قد کشیده‌اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح‌ها با صدای آب قنات شروع می‌شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ‌کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می‌رفت، بی‌عجله، بی‌هیاهو. چهره‌ها خمود و قامت‌ها خمیده نبود، چشم‌ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می‌شد.

حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه‌ای از خاطره‌ی شهر. اما اگر غروب‌ها، لحظه‌ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم‌هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ‌ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی‌عجله‌ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می‌داد.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه&zwnj;ی درختان نفس می&zwnj;کشید؛ با رگ&zwnj;هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ&zwnj;های سیمانی و توده&zwnj;های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه&zwnj;ی پیرترین کوچه&zwnj;هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان&zwnj;ها از شاخه&zwnj;های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می&zwnj;چکید و دست&zwnj;ها برای چیدنشان از شوق می&zwnj;لرزید. انارهای تهران که می&zwnj;رسید و دل&zwnj;شان که می&zwnj;ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش&zwnj;هاشان به خانه می&zwnj;بردند.
آن&zwnj;جا که امروز برج&zwnj;ها قد کشیده&zwnj;اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح&zwnj;ها با صدای آب قنات شروع می&zwnj;شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ&zwnj;کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می&zwnj;رفت، بی&zwnj;عجله، بی&zwnj;هیاهو. چهره&zwnj;ها خمود و قامت&zwnj;ها خمیده نبود، چشم&zwnj;ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می&zwnj;شد.
حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه&zwnj;ای از خاطره&zwnj;ی شهر. اما اگر غروب&zwnj;ها، لحظه&zwnj;ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم&zwnj;هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ&zwnj;ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی&zwnj;عجله&zwnj;ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می&zwnj;داد.<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

شماره‌ی ۱ | ۱۲ روز بعد | صداهایی از ایران

In 1 playlist(s)

تماشای غروب

Social links

Follow podcast

Recent clips