Enige tijd geleden zat ik in een radio-uitzending over kunstmatige intelligentie. Mijn stelling was dat de schulden voor de technologiesector als geheel geen probleem zijn. Een politicus in de uitzending begon meteen te roeptoeteren dat dit onzin was en dat die bedrijven tot aan hun nek in de schulden zitten.

Ik word altijd een beetje verdrietig als politici vol overtuiging en zonder kennis van zaken onzin uitkramen. U begrijpt: ik ben dus vaak verdrietig. Meneer Markt maakt beleggers bescheiden. Daar hebben politici geen last van.

Er leeft bij veel beleggers het idee dat die investeringsboom wel leuk is, maar ze vragen zich toch af waar al dat geld vandaan moet komen. De AI-investeringen in de Verenigde Staten bedragen in de periode 2025-2032 naar verwachting gemiddeld per jaar 3,6% van de totale economie.

Daarmee is AI de grootste investeringsboom ooit. Groter dan de aanleg van het Amerikaanse spoorwegennet in 1870-1890 (2,2%) of de uitrol van telecomkabelinfrastructuur in de jaren rond 2000 (1,1%). Beide investeringsgolven brachten de maatschappij veel, maar voor beleggers waren er alleen tranen. De vooraf verwachte rendementen waren veel te rooskleurig.

De kunst is om niet ieder slachtoffer aan te zien voor het begin van een systeemcrisis
Het beeld dat techbedrijven de wereld afstruinen naar financiering, draagt bij aan de onrust. Momenteel overspoelen ze de Europese obligatiemarkt. Alleen al dit jaar hebben ze €44 mrd opgehaald, drie keer zo veel als in heel 2025. Het zijn enorme bedragen voor de Europese obligatiemarkt, maar voor de techreuzen is het peanuts. De Magnificent 7-bedrijven hebben een totale schuld van 0,55 keer het bedrijfsresultaat. Pas bij veel hogere ratio’s gaan beleggers zich een beetje zorgen maken. Dus schulden zijn het probleem niet.

‘Dat is allemaal leuk, meneer Van Zeijl. Maar hoe zit dat met al die onderlinge schulden, omzetgaranties en onderlinge belangen dan?’ Dat is inderdaad wel een schuldenmallemolen. De financieringsconstructies zijn moeilijk te doorgronden en dat maakt beleggers achterdochtig.

Maar als je alle bedragen bij elkaar optelt, kom je alsnog uit op weliswaar pijnlijke, maar behapbare bedragen. Als alle AI-klanten failliet gaan, kost dat ongeveer nog eens één keer het totale bedrijfsresultaat van de sector. Bedenk wel dat, gezien de ondoorzichtigheid van de constructies, dit cijfer met een natte duim is berekend.

Het wil overigens niet zeggen dat ieder bedrijf zonder problemen door deze investeringsgolf heen komt. Over bedrijven als OpenAI, Anthropic, CoreWeave en Oracle maak ik me zorgen. Vooral die laatste twee willen met de grote jongens meedoen en investeren massaal in AI, maar zij hebben geen cashflowmachine, zoals de Magnificent 7 dat wel hebben.

Even ter vergelijking: CoreWeave en Oracle hebben een schuldenratio van respectievelijk 10,5 en 3,3 keer het bedrijfsresultaat. Maar beleggers zijn niet gek. De verzekeringspremie die u bijvoorbeeld betaalt om u te beschermen tegen een faillissement, is bij Oracle in een jaar tijd verzesvoudigd.

De AI-investeringsmallemolen gaat ongetwijfeld een keer langzamer draaien. En dan zullen er partijen uit de bocht vliegen. Dat maakt slachtoffers. Maar de kunst is om niet ieder slachtoffer aan te zien voor het begin van een systeemcrisis.

Over Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.