‘„Hoi allemaal, het is weer Wednesday-waffle-tijd!” Op mijn telefoon verschijnt een video van een vriendin. Ze praat me in één minuut bij over haar leven. Werk, kind, man, vermoeidheid. Daarna volgt de volgende. En de volgende. Zeven in totaal – inclusief mezelf. Het idee: elkaar op de hoogte houden van ons drukke bestaan. We houden het zes weken vol. Daarna is het stil. Doodstil.’

Op een dag kwam hij thuis van school: ‘Er zit een bruin kindje in mijn klas mama’
02:08

We hadden haar nog nodig. Voor de literatuur. Voor televisie. Voor de lach. Voor dat ene kleine zinnetje
01:52

Het was een beetje alsof hij op Pokémon jaagde
01:55