De mens heeft een enorme invloed gehad op hoe dieren, vooral huisdieren, er nu uitzien. Zo heeft de manier waarop we honden hebben gefokt er waarschijnlijk voor gezorgd dat ze nu voornamelijk bruine ogen hebben.  

Nu denken onderzoekers dat we ook van invloed zijn geweest op hoe ze kwispelen. Vandaag de dag wordt de kwispelende staart van dit trouwe gezelschapsdier gezien als een uiting van gevoel. Een blij gevoel over het algemeen. Maar hoe is dat gedrag ooit ontstaan?  

Uit onderzoek is bijvoorbeeld al gebleken dat door mensen opgevoede hondenpuppies veel meer kwispelen dan door mensen opgevoede wolvenpups. Ook is al eens ontdekt dat honden naar rechts kwispelen bij positieve ervaringen, zoals het terugzien van hun baasje, maar naar links bij spannende situaties waaruit ze zich willen terugtrekken.  

Honden kwispelen meer dan andere hondachtigen, ook als ze volwassen zijn. Vermoedelijk heeft dat met ons selectieproces bij het fokken te maken gehad. En mogelijk deden we dat, opperen deze wetenschappers nu, omdat de mens enorm gevoelig is voor ritme.  

Er is wel flink wat onderzoek nodig om dat met meer zekerheid te kunnen zeggen. Er zijn ook genoeg andere aannemelijke theorieën. Mogelijk hebben we erop geselecteerd tijdens het fokken omdat we de kwispelcommunicatie prettiger vinden dan geblaf.

Lees hier meer over het onderzoek: Dogs may wag their tails so much due to rhythm-loving humans, scientists say