Jandino Asporaat, de man met de breedste glimlach van de Lage Landen.
Veel mensen kennen hem als comedian, entertainer, maker en zo veel meer. Maar achter die lach zit ook een ander verhaal. Een verhaal van vroeg verantwoordelijkheden dragen.
Van altijd blijven doorgaan.
Van bezig blijven voor iedereen, zodat je zelf niet moet stilstaan.

We praten over kinderen die je spiegelen, over leren sorry zeggen, over de impact van afwezigheid, over hoe moeilijk het soms is om liefde en complimenten echt binnen te laten, en over de zoektocht naar rust wanneer je een leven hebt gebouwd dat altijd in beweging is.

Jandino vertelt open over zijn jeugd, zijn gezin, Shirley, zijn kinderen Elijah, Amy-Lee en Nio, maar ook over de manier waarop vader worden hem confronteert met stukken van zichzelf die lang op de achtergrond bleven.

Dit gesprek is tegelijk grappig, eerlijk en op bepaalde momenten heel raak.
Over vermoeid zijn. Over blijven geven. Over wat kinderen écht nodig hebben.
En over de vraag die onder veel vaders leeft:
Ben ik (er) wel genoeg?

Een aflevering over lachen, spiegels, verantwoordelijkheid, bescherming, zachtheid en het besef dat ook een sterke man soms gewoon nood heeft aan rust.