الیگارشی یعنی وقتی چند نفر که پول و شبکه و نفوذ را هم‌زمان در دست دارند، از پشت صحنه قواعد بازی را می‌نویسند؛ نه رأی مستقیم می‌دهند، نه دیده می‌شوند، اما نتیجه‌ی همه چیز طوری تنظیم می‌شود که قدرت و ثروت در همان حلقه بچرخد. در چنین سیستمی، کشور بیشتر شبیه یک صحنه است تا یک میدان تصمیم‌گیری عمومی؛ بازیگران عوض می‌شوند، اما فیلمنامه نه.

الیگارشی لزوماً حکومت “بدها” نیست؛ حکومت “کم‌تعدادها”ست. و خطرش دقیقاً از همین‌جا می‌آید—از این‌که تصمیم‌های بزرگ، با منطق زندگی اکثریت ساخته نمی‌شوند.

یک نکته مهم هم این است که این تصویر، الیگارشی را خیلی «متمرکز و نمایشی» نشان می‌دهد؛ در واقعیت، معمولاً پراکنده‌تر، شبکه‌ای‌تر و کمتر قابل‌دیدن است. کنترلش بیشتر از جنس «هماهنگی منافع» است تا «یک اتاق فرمان واحد».