آه اگر آزادی سرودی می‌خواند

کوچک

     همچون گلوگاهِ پرنده‌یی،

هیچ‌کجا دیواری فروریخته بر جای نمی‌ماند.

 

سالیانِ بسیار نمی‌بایست

                             دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیابِ انسانی‌ست

که حضورِ انسان

                  آبادانی‌ست.

 

همچون زخمی

                همه عُمر

                           خونابه چکنده

همچون زخمی

                همه عُمر

                           به دردی خشک تپنده،

به نعره‌یی

          چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

         از خود شونده، ــ

 

غیابِ بزرگ چنین بود

سرگذشتِ ویرانه چنین بود.

 

آه اگر آزادی سرودی می‌خواند

کوچک

     کوچک‌تر حتا

                    از گلوگاهِ یکی پرنده!

 

دیِ ۱۳۵۵

رم

آه اگر آزادی سرودی می‌خواندکوچک&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;همچون گلوگاهِ پرنده‌یی،هیچ‌کجا دیواری فروریخته بر جای نمی‌ماند.&nbsp;سالیانِ بسیار نمی‌بایست&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;دریافتن راکه هر ویرانه نشانی از غیابِ انسانی‌ستکه حضورِ انسان&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;آبادانی‌ست.&nbsp;همچون زخمی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;همه عُمر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;خونابه چکندههمچون زخمی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;همه عُمر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;به دردی خشک تپنده،به نعره‌یی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;چشم بر جهان گشودهبه نفرتی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;از خود شونده، ــ&nbsp;غیابِ بزرگ چنین بودسرگذشتِ ویرانه چنین بود.&nbsp;آه اگر آزادی سرودی می‌خواندکوچک&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;کوچک‌تر حتا&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;از گلوگاهِ یکی پرنده!&nbsp;دیِ ۱۳۵۵رم

اشعار شاملو با صدای شاملو

اشعار شاملو با صدای شاملو

شاملو با شاملو

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه‌شده توسط او منتشر می‌شود.

احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ – ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ‌نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان‌گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می‌آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می‌نامند.

 

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه&zwnj;شده توسط او منتشر می&zwnj;شود.
احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ &ndash; ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم&zwnj;نامه&zwnj;نویس، روزنامه&zwnj;نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ&zwnj;نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان&zwnj;گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می&zwnj;آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می&zwnj;نامند.
&nbsp;

شعر نو | شاملوخوانی

شاملو با صدای شاملو

ترانه بزرگترین آرزو- آه اگر آزادی سرودی می خواند (مجموعه دشنه در دیس)

‌♡ ㅤ    ❍ㅤ     ⎙ㅤ     ⌲ 
   ˡᶦᵏᵉ  ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ    ˢᵃᵛᵉ     ˢʰᵃʳᵉ

‌♡ ㅤ    ❍ㅤ     ⎙ㅤ     ⌲ ˡᶦᵏᵉ  ᶜᵒᵐᵐᵉⁿᵗ    ˢᵃᵛᵉ     ˢʰᵃʳᵉ

♩ریمیکس شجریان و شاملو(:

 از عموهایت

شعر و صدای احمد شاملو


نه به خاطرِ آفتاب، نه به خاطرِ حماسه
به خاطرِ سایه‌ی بامِ کوچکش
به خاطرِ ترانه‌یی
کوچک‌تر از دست‌های تو
 
نه به خاطرِ جنگل‌ها، نه به خاطرِ دریا
به خاطرِ یک برگ
به خاطرِ یک قطره
روشن‌تر از چشم‌های تو
 
نه به خاطرِ دیوارها ــ به خاطرِ یک چپر
نه به خاطرِ همه انسان‌ها ــ به خاطرِ نوزادِ دشمن‌اش شاید
نه به خاطرِ دنیا ــ به خاطرِ خانه‌ی تو
به خاطرِ یقینِ کوچکت
که انسان دنیایی‌ست
به خاطرِ آرزوی یک لحظه‌ی من که پیشِ تو باشم
به خاطرِ دست‌های کوچکت در دست‌های بزرگِ من
و لب‌های بزرگِ من
بر گونه‌های بی‌گناهِ تو
 
به خاطرِ پرستویی در باد، هنگامی که تو هلهله می‌کنی
به خاطرِ شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته‌ای
به خاطرِ یک لبخند
هنگامی که مرا در کنارِ خود ببینی
 
به خاطرِ یک سرود
به خاطرِ یک قصه در سردترینِ شب‌ها تاریک‌ترینِ شب‌ها
به خاطرِ عروسک‌های تو، نه به خاطرِ انسان‌های بزرگ
به خاطرِ سنگفرشی که مرا به تو می‌رساند، نه به خاطرِ شاهراه‌های دوردست
 
به خاطرِ ناودان، هنگامی که می‌بارد
به خاطرِ کندوها و زنبورهای کوچک
به خاطرِ جارِ سپیدِ ابر در آسمانِ بزرگِ آرام
 
به خاطرِ تو
به خاطرِ هر چیزِ کوچک هر چیزِ پاک بر خاک افتادند
به یاد آر
عموهایت را می‌گویم
از مرتضا سخن می‌گویم.
۱۳۳۴

&nbsp;از عموهایت
شعر و صدای احمد شاملو نه به خاطرِ آفتاب، نه به خاطرِ حماسه به خاطرِ سایه&zwnj;ی بامِ کوچکش به خاطرِ ترانه&zwnj;یی کوچک&zwnj;تر از دست&zwnj;های تو &nbsp; نه به خاطرِ جنگل&zwnj;ها، نه به خاطرِ دریا به خاطرِ یک برگ به خاطرِ یک قطره روشن&zwnj;تر از چشم&zwnj;های تو &nbsp; نه به خاطرِ دیوارها ــ به خاطرِ یک چپر نه به خاطرِ همه انسان&zwnj;ها ــ به خاطرِ نوزادِ دشمن&zwnj;اش شاید نه به خاطرِ دنیا ــ به خاطرِ خانه&zwnj;ی تو به خاطرِ یقینِ کوچکت که انسان دنیایی&zwnj;ست به خاطرِ آرزوی یک لحظه&zwnj;ی من که پیشِ تو باشم به خاطرِ دست&zwnj;های کوچکت در دست&zwnj;های بزرگِ من و لب&zwnj;های بزرگِ من بر گونه&zwnj;های بی&zwnj;گناهِ تو &nbsp; به خاطرِ پرستویی در باد، هنگامی که تو هلهله می&zwnj;کنی به خاطرِ شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته&zwnj;ای به خاطرِ یک لبخند هنگامی که مرا در کنارِ خود ببینی &nbsp; به خاطرِ یک سرود به خاطرِ یک قصه در سردترینِ شب&zwnj;ها تاریک&zwnj;ترینِ شب&zwnj;ها به خاطرِ عروسک&zwnj;های تو، نه به خاطرِ انسان&zwnj;های بزرگ به خاطرِ سنگفرشی که مرا به تو می&zwnj;رساند، نه به خاطرِ شاهراه&zwnj;های دوردست &nbsp; به خاطرِ ناودان، هنگامی که می&zwnj;بارد به خاطرِ کندوها و زنبورهای کوچک به خاطرِ جارِ سپیدِ ابر در آسمانِ بزرگِ آرام &nbsp; به خاطرِ تو به خاطرِ هر چیزِ کوچک هر چیزِ پاک بر خاک افتادند به یاد آر عموهایت را می&zwnj;گویم از مرتضا سخن می&zwnj;گویم. ۱۳۳۴

از عموهایت

می‌خواهم خوابِ اقاقی ها را بمیرم.

 

خیال‌گونه

در نسیمی کوتاه

                   که به تردید می‌گذرد

خوابِ اقاقیاها را

بمیرم.

 

□

 

می‌خواهم نفسِ سنگینِ اطلسی‌ها را پرواز گیرم.

 

در باغچه‌های تابستان،

خیس و گرم

             به نخستین ساعاتِ عصر

نفسِ اطلسی‌ها را

پرواز گیرم.

 

□

 

حتا اگر

       زنبقِ کبودِ کارد

بر سینه‌ام

گُل دهد ــ

می‌خواهم خوابِ اقاقیاها را بمیرم در آخرین فرصتِ گُل،

و عبورِ سنگینِ اطلسی‌ها باشم

بر تالارِ ارسی

به ساعتِ هفتِ عصر.

 

هیجدهم آذرِ ۱۳۵۱

می‌خواهم خوابِ اقاقی ها را بمیرم.&nbsp;خیال‌گونهدر نسیمی کوتاه&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;که به تردید می‌گذردخوابِ اقاقیاها رابمیرم.&nbsp;□&nbsp;می‌خواهم نفسِ سنگینِ اطلسی‌ها را پرواز گیرم.&nbsp;در باغچه‌های تابستان،خیس و گرم&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;به نخستین ساعاتِ عصرنفسِ اطلسی‌ها راپرواز گیرم.&nbsp;□&nbsp;حتا اگر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;زنبقِ کبودِ کاردبر سینه‌امگُل دهد ــمی‌خواهم خوابِ اقاقیاها را بمیرم در آخرین فرصتِ گُل،و عبورِ سنگینِ اطلسی‌ها باشمبر تالارِ ارسیبه ساعتِ هفتِ عصر.&nbsp;هیجدهم آذرِ ۱۳۵۱

ترانه بزرگترین آرزو- آه اگر آزادی سرودی می خواند (مجموعه دشنه در دیس)

شاملو با صدای شاملو

Social links

Follow podcast

Recent clips