Zeiknat, een stadion dat half af is en lekkende regenpijpen: je zou zeggen dat Feyenoord ergens in de Balkan in de gure herfst aantrad, maar het was toch écht FC Barcelona-uit. Hebben we die maar vast gehad.

Zelden zullen zo weinig Feyenoorders verwachtingen hebben gehad van een wedstrijd, maar dit was er eentje. En het kwam - helaas - grotendeels uit. Barcelona was een paar maten te groot, maar Feyenoord oogste ondanks de grote uitslag tóch lof. Van Gio, van supporters, van Spaanse en Nederlandse media en van Barcelona-trainer Hansi Flick.

En niet onterecht. Van Bronckhorst had kunnen kiezen voor het bus parkeren, maar voetbalde waar het kon. En dat lukte misschien wel vaker dan we vooraf hadden gedacht, met name dankzij Valente, Zechiël, Targhalline en Hadj Moussa. En oké, laten we ook de Marmol en Read daarin niet vergeten.

Zo weinig vertrouwen vooraf, zo opvallend is het ook dat Feyenoorders met opgeheven hoofd de Spaanse badplaats verlieten. Want dit is een oorwassing mét perspectief. En die zijn zeldzaam.

Zondag is de tegenstander van een iets ander kaliber: PEC Zwolle wacht. Met de karrenvracht aan leermomenten in de tas, moet dit uiteraard een driepunter worden. Gaat Gio wederom een verrassing uit de hoge hoed toveren of plooien we weer terug naar de vertrouwde basiself? Hoe dan ook; gek genoeg smaakt dit naar meer!