Jan Hulzebosch was nét schoon verklaard van zijn lymfeklierkanker. De toekomst leek weer te stralen. En toen overleed hij plots alsnog, op 67-jarige leeftijd. „Het was alsof iemand een ongeluk kreeg: er was geen tijd om afscheid te nemen.” Luister hier zijn verhaal.

Jan Hulzebosch was n&eacute;t schoon verklaard van zijn lymfeklierkanker. De toekomst leek weer te stralen. En toen overleed hij plots alsnog, op 67-jarige leeftijd. &bdquo;Het was alsof iemand een ongeluk kreeg: er was geen tijd om afscheid te nemen.&rdquo; Luister hier zijn verhaal.

In Herinnering is al jaren een populaire rubriek over overleden personen in de krant én op de website en app. Nu is er óók een podcastserie, waarin de meest ontroerende levensverhalen worden verteld onder begeleiding van presentator Gerard Tamson.

In Herinnering is al jaren een populaire rubriek over overleden personen in de krant én op de website en app. Nu is er óók een podcastserie, waarin de meest ontroerende levensverhalen worden verteld onder begeleiding van presentator Gerard Tamson.

In herinnering

Alle tien afleveringen van de podcast 'In Herinnering'.

Alle tien afleveringen van de podcast 'In Herinnering'.

In Herinnering - seizoen 1

Jan Hulzebosch: Een Leven van vriendschap, verbinding en vrijheid

Strijd om liefde: Caroline’s levenslange zoektocht naar waar ze thuishoort. Een zoektocht naar identiteit en verbondenheid: het levensverhaal van Caroline Nugteren en haar biologische moeder Mien Meuleman

In een openhartig gesprek sluit Caroline Nugteren de podcastserie In Herinnering af met het verhaal dat zij deelt met Gerard Tamson over haar zoektocht naar haar biologische moeder.

Een verhaal over adoptie, familiebanden, afwijzing, persoonlijke groei, veerkracht en zelfliefde.

Caroline werd in 1963 geboren als dochter van Mien Meuleman en Jan Klein Nagelvoort. Haar biologische moeder beviel ongehuwd in een gereformeerde omgeving. Onder maatschappelijke druk stond Mien haar dochter af. Caroline groeide op in een adoptiegezin waarin liefde voorwaardelijk aanvoelde. Hoewel ze van kinds af aan wist dat ze geadopteerd was, voelde ze zich vaak onbegrepen, en bleef de vraag “Waar hoor ik bij?” haar achtervolgen.

Begin jaren tachtig kreeg Caroline bericht van de Raad voor de Kinderbescherming dat haar biologische moeder contact zocht. De eerste ontmoeting was warm, maar beladen. Mien wilde vooral weten hoe Caroline terugkeek op haar beslissing om haar af te staan. De ontmoeting bracht gemengde gevoelens: enerzijds dankbaarheid, anderzijds opnieuw een gevoel van afwijzing toen bleek dat haar biologische vader nog steeds in Mien’s leven was, ondanks het feit dat hij Caroline nooit erkend had.

De relatie tussen Caroline en Mien bleef moeizaam. Verschillende pogingen om een band op te bouwen liepen stuk door onuitgesproken verwachtingen. Telkens werd het contact verbroken, op initiatief van Mien, wat diepe sporen naliet bij Caroline. Toch bleef ze zoeken naar antwoorden over haar afkomst en naar een plek waar ze zich thuis voelde.

Caroline vond uiteindelijk rust op Mykonos, waar ze een nieuw leven opbouwde. De ballast van haar verleden liet ze achter, wat haar de vrijheid gaf om zichzelf opnieuw te vinden.

In 2000 zocht Caroline opnieuw contact met Mien, ditmaal om haar zoon Nicolas aan haar voor te stellen. Hoewel Mien een liefdevolle oma bleek, liep ook dit contact na enkele jaren stuk. Pas in 2022, toen Caroline de rust in haar eigen leven had gevonden, zocht ze opnieuw contact met Mien, inmiddels op hoge leeftijd en wonend in een verzorgingstehuis. Deze laatste ontmoetingen brachten meer antwoorden, maar ook nieuwe teleurstellingen. In oktober 2024 verbrak Mien definitief het contact, kort voor haar overlijden op Tweede Kerstdag 2024.

Ondanks de teleurstellingen is Caroline dankbaar voor de momenten van verbinding en de lessen die ze uit haar zoektocht heeft gehaald: “Blijf positief, omarm de liefde wanneer die er is, en probeer je ervaringen een plek te geven.”

Een eerbetoon aan een leven vol moeilijke keuzes en een zoektocht naar geluk die, ondanks alle obstakels, diepe indruk op Caroline heeft achtergelaten.

Met de veertigste aflevering ronden we In Herinnering af. Wat begon als een serie gesprekken groeide uit tot een verzameling menselijke verhalen die laten zien hoe herinneringen ons vormen.

Veertig verhalen die ons raakten en aan het denken hebben gezet. 
Dank aan iedereen die luisterde of zijn of haar verhaal toevertrouwde aan deze serie.
Blijf herinneringen koesteren, blijf luisteren naar elkaar. Dank voor het luisteren.

Strijd om liefde: Caroline&rsquo;s levenslange zoektocht naar waar ze thuishoort. Een zoektocht naar identiteit en verbondenheid: het levensverhaal van Caroline Nugteren en haar biologische moeder Mien Meuleman
In een openhartig gesprek sluit Caroline Nugteren de podcastserie&nbsp;In Herinnering&nbsp;af met het verhaal dat zij deelt met Gerard Tamson over haar zoektocht naar haar biologische moeder.
Een verhaal over adoptie, familiebanden, afwijzing, persoonlijke groei, veerkracht en zelfliefde.
Caroline werd in 1963 geboren als dochter van Mien Meuleman en Jan Klein Nagelvoort. Haar biologische moeder beviel ongehuwd in een gereformeerde omgeving. Onder maatschappelijke druk stond Mien haar dochter af. Caroline groeide op in een adoptiegezin waarin liefde voorwaardelijk aanvoelde. Hoewel ze van kinds af aan wist dat ze geadopteerd was, voelde ze zich vaak onbegrepen, en bleef de vraag &ldquo;Waar hoor ik bij?&rdquo; haar achtervolgen.
Begin jaren tachtig kreeg Caroline bericht van de Raad voor de Kinderbescherming dat haar biologische moeder contact zocht. De eerste ontmoeting was warm, maar beladen. Mien wilde vooral weten hoe Caroline terugkeek op haar beslissing om haar af te staan. De ontmoeting bracht gemengde gevoelens: enerzijds dankbaarheid, anderzijds opnieuw een gevoel van afwijzing toen bleek dat haar biologische vader nog steeds in Mien&rsquo;s leven was, ondanks het feit dat hij Caroline nooit erkend had.
De relatie tussen Caroline en Mien bleef moeizaam. Verschillende pogingen om een band op te bouwen liepen stuk door onuitgesproken verwachtingen. Telkens werd het contact verbroken, op initiatief van Mien, wat diepe sporen naliet bij Caroline. Toch bleef ze zoeken naar antwoorden over haar afkomst en naar een plek waar ze zich thuis voelde.
Caroline vond uiteindelijk rust op Mykonos, waar ze een nieuw leven opbouwde. De ballast van haar verleden liet ze achter, wat haar de vrijheid gaf om zichzelf opnieuw te vinden.
In 2000 zocht Caroline opnieuw contact met Mien, ditmaal om haar zoon Nicolas aan haar voor te stellen. Hoewel Mien een liefdevolle oma bleek, liep ook dit contact na enkele jaren stuk. Pas in 2022, toen Caroline de rust in haar eigen leven had gevonden, zocht ze opnieuw contact met Mien, inmiddels op hoge leeftijd en wonend in een verzorgingstehuis. Deze laatste ontmoetingen brachten meer antwoorden, maar ook nieuwe teleurstellingen. In oktober 2024 verbrak Mien definitief het contact, kort voor haar overlijden op Tweede Kerstdag 2024.
Ondanks de teleurstellingen is Caroline dankbaar voor de momenten van verbinding en de lessen die ze uit haar zoektocht heeft gehaald: &ldquo;Blijf positief, omarm de liefde wanneer die er is, en probeer je ervaringen een plek te geven.&rdquo;
Een eerbetoon aan een leven vol moeilijke keuzes en een zoektocht naar geluk die, ondanks alle obstakels, diepe indruk op Caroline heeft achtergelaten.
Met de veertigste aflevering ronden we&nbsp;In Herinnering&nbsp;af. Wat begon als een serie gesprekken groeide uit tot een verzameling menselijke verhalen die laten zien hoe herinneringen ons vormen.
Veertig verhalen die ons raakten en aan het denken hebben gezet.&nbsp; Dank aan iedereen die luisterde of zijn of haar verhaal toevertrouwde aan deze serie. Blijf herinneringen koesteren, blijf luisteren naar elkaar. Dank voor het luisteren.

Afstand bij geboorte, afstand in het leven: het verhaal van Caroline en Mien 

Rond de kerstdagen blikken we in In Herinnering terug op het leven van Robin en John (Johnny) Bruinsma. Hun broer Karel vertelt hoe zij opgroeiden in Zuid‑Limburg, gedreven door gedeelde passies voor sport, muziek en journalistiek, en verbonden door een diepe, vanzelfsprekende loyaliteit aan elkaar en aan de familie.

In de aflevering klinkt ook het tijdloze Stille Nacht, een lied dat voor Karel onlosmakelijk verbonden is met de warmte van hun kerstavonden en de familiemomenten die hen vormden.
Robin, de beeldende en empathische verhalenverteller, en John, de principiële en mensgerichte journalist, leefden dicht bij de maatschappij én bij elkaar. Hun nalatenschap blijft bestaan in herinneringen, rituelen en de verhalen die Karel met liefde deelt.

Rond de kerstdagen blikken we in In Herinnering&nbsp;terug op het leven van Robin en John (Johnny) Bruinsma. Hun broer Karel vertelt hoe zij opgroeiden in Zuid‑Limburg, gedreven door gedeelde passies voor sport, muziek en journalistiek, en verbonden door een diepe, vanzelfsprekende loyaliteit aan elkaar en aan de familie.
In de aflevering klinkt ook het tijdloze&nbsp;Stille Nacht, een lied dat voor Karel onlosmakelijk verbonden is met de warmte van hun kerstavonden en de familiemomenten die hen vormden. Robin, de beeldende en empathische verhalenverteller, en John, de principi&euml;le en mensgerichte journalist, leefden dicht bij de maatschappij &eacute;n bij elkaar. Hun nalatenschap blijft bestaan in herinneringen, rituelen en de verhalen die Karel met liefde deelt.

De stille kracht van verbondenheid: Karel over de onverbrekelijke band van zijn broers Robin en John 

Benjamin’s korte leven bracht belangrijke lessen voor Celeste. “Ik ben een ander mens geworden, niet alleen als moeder, maar ook als dokter. Ik besef nu hoe belangrijk de rol van een arts is in zulke cruciale momenten. Je bent het gezicht waar patiënten zich aan vastklampen. Dat besef had ik voorheen niet zo sterk.”

Ook in haar relatie met Hampes bracht Benjamin verandering. “Zijn verlies dwong ons om dieper met elkaar te praten en elkaar beter te begrijpen. We hebben veel hulp gehad, wat ons sterker heeft gemaakt.”

Na Benjamin’s overlijden kwam er opnieuw leven in het gezin. Celeste werd later moeder van dochter Seraphine. “Die zwangerschap was gevuld met angst en onzekerheid, maar mijn man hield vertrouwen. ‘We moeten leven vanuit vertrouwen en niet vanuit angst,’ zei hij. Dat heeft me geholpen om deze nieuwe kans te omarmen.”

Benjamin blijft een belangrijk onderdeel van Celeste’s gezin. “Voor onze oudste dochter Elisabeth is hij een vlindertje. Ze zegt vaak: ‘Mama, Benjamin is mijn broertje in de hemel.’ Dat is hoe we hem herinneren – als een vlinder die altijd bij ons is.”

Met haar boek Mijn Benjamin hoopt Celeste anderen te inspireren en te helpen omgaan met verlies. “Het schrijven was mijn manier om betekenis te geven aan Benjamin’s leven. Zo blijft hij altijd in herinnering.”

Benjamin&rsquo;s korte leven bracht belangrijke lessen voor Celeste. &ldquo;Ik ben een ander mens geworden, niet alleen als moeder, maar ook als dokter. Ik besef nu hoe belangrijk de rol van een arts is in zulke cruciale momenten. Je bent het gezicht waar pati&euml;nten zich aan vastklampen. Dat besef had ik voorheen niet zo sterk.&rdquo;
Ook in haar relatie met Hampes bracht Benjamin verandering. &ldquo;Zijn verlies dwong ons om dieper met elkaar te praten en elkaar beter te begrijpen. We hebben veel hulp gehad, wat ons sterker heeft gemaakt.&rdquo;
Na Benjamin&rsquo;s overlijden kwam er opnieuw leven in het gezin. Celeste werd later moeder van dochter Seraphine.&nbsp;&ldquo;Die zwangerschap was gevuld met angst en onzekerheid, maar mijn man hield vertrouwen. &lsquo;We moeten leven vanuit vertrouwen en niet vanuit angst,&rsquo; zei hij. Dat heeft me geholpen om deze nieuwe kans te omarmen.&rdquo;
Benjamin blijft een belangrijk onderdeel van Celeste&rsquo;s gezin. &ldquo;Voor onze oudste dochter Elisabeth is hij een vlindertje. Ze zegt vaak: &lsquo;Mama, Benjamin is mijn broertje in de hemel.&rsquo; Dat is hoe we hem herinneren &ndash; als een vlinder die altijd bij ons is.&rdquo;
Met haar boek Mijn Benjamin hoopt Celeste anderen te inspireren en te helpen omgaan met verlies. &ldquo;Het schrijven was mijn manier om betekenis te geven aan Benjamin&rsquo;s leven. Zo blijft hij altijd in herinnering.&rdquo;

Jan Hulzebosch: Een Leven van vriendschap, verbinding en vrijheid

In herinnering

In 1 playlist(s)

In herinnering

Social links

Follow podcast

Recent clips