15 juli 2018. Het Luzhniki Stadion in Moskou. De hele wereld kijkt toe. Frankrijk vs. Kroatië. Een jonge, dynamische Franse ploeg tegen een Kroatisch elftal dat op wilskracht en uithoudingsvermogen de finale had gehaald. Twee landen, één trofee, negentig minuten om geschiedenis te schrijven.

Een finale die alles had. Dit was geen gesloten schaakspel, geen tactisch steekspel. Dit was chaos, spektakel, drama – een finale zoals het hoort. Goal na goal, kans na kans. Kroatië, vermoeid maar vechtend, Frankrijk, explosief en genadeloos.

Het eerste doelpunt? Een eigen goal. In de 18e minuut kopt Mario Mandzukic een vrije trap van Griezmann ongelukkig in zijn eigen doel. Kroatië, onverschrokken als altijd, slaat terug. Ivan Perisic pegelt een geweldige volley binnen: 1-1.

En toen werd het de wedstrijd van Frankrijk. Een VAR-beslissing, een penalty. Antoine Griezmann blijft koel: 2-1. En na rust? Paul Pogba en Kylian Mbappé drukken hun stempel. Pogba scoort met een bekeken schot, en de 19-jarige Mbappé – de ster van de toekomst – zet met een afstandsschot de 4-1 op het bord. Frankrijk ruikt de wereldtitel.

Mandzukic maakt er nog 4-2 van na een blunder van Lloris, maar het lot is bezegeld. De fluit gaat. Frankrijk is wereldkampioen. Spelers vallen op de grond, Deschamps – zelf in 1998 als speler al wereldkampioen – schreeuwt het uit. Les Bleus zijn weer de beste van de wereld.

Een team van sterren en strijders. Mbappé wordt de jongste WK-finalescorer sinds Pelé. Griezmann en Pogba bewijzen hun klasse. N’Golo Kanté loopt stiller dan ooit, maar is onmisbaar. Het is een team dat balanceert tussen talent en discipline, tussen magie en hard werken.

In de podcast verwijzen Mart en Jean Paul naar:

De samenvatting van de WK-finale 2018: https://www.youtube.com/watch?v=w0JVGNet_B4