Sinds de Amerikaanse president Donald Trump zijn oog op Groenland heeft laten vallen, staat het eiland, dat nog altijd deel uitmaakt van Denemarken, in het centrum van de wereldpolitiek. Onze reporter Kasper Goethals reisde tien dagen door Groenland en praatte met politici, vissers en zeehondenjagers om te begrijpen hoe zij zich in al dat geopolitiek getouwtrek proberen staande te houden, en welke toekomst ze voor zichzelf zien.

­

Journalist Kasper Goethals | Presentatie Yves Delepeleire | Redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Yves Delepeleire, Febe De Fraine | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert

Sinds de Amerikaanse president Donald Trump zijn oog op Groenland heeft laten vallen, staat het eiland, dat nog altijd deel uitmaakt van Denemarken, in het centrum van de wereldpolitiek. Onze reporter Kasper Goethals reisde tien dagen door Groenland en praatte met politici, vissers en zeehondenjagers om te begrijpen hoe zij zich in al dat geopolitiek getouwtrek proberen staande te houden, en welke toekomst ze voor zichzelf zien.
­
Journalist Kasper Goethals | Presentatie Yves Delepeleire | Redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Yves Delepeleire, Febe De Fraine | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Met Alexander Lippeveld en Lise Bonduelle.

DS Vandaag

Onze reporter in Groenland: “De dreigementen van Trump nemen ze hier heel serieus”

Na bijna twee jaar stilstand heeft het Brusselse gewest ein-de-lijk een nieuwe regering. Dinsdagmiddag startte, op initiatief van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez, een conclaaf. Donderdagavond was er witte rook: een deal tussen zeven partijen (zonder de N-VA), die onder meer mikt op een begrotingsevenwicht in 2029.

­

613 dagen lang lukte het niet, nu wel. Het lijkt een donderslag bij heldere hemel, al zagen enkele visionairen in de Wetstraat al iets aankomen “want er moeten nu eenmaal wat excellenties gaan skiën in de Krokusvakantie”... Je kunt er cynisch over doen, maar feit is: er is een akkoord over een nieuwe Brusselse regering, mét een meerderheid in elke taalgroep. Moeten we juichen of is het daarvoor al lang te laat? Bij de zeven partijen (MR, PS, Les Engagés, Groen, Vooruit, Anders en CD&V) overheerst opluchting, en zelfs een zekere trots.

­

"Dit is een ambitieus akkoord, ondanks de moeilijke politieke context", zo zei MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez donderdagavond op de trappen van de Universitaire Stichting, waar hij finaal erin slaagde om een Brusselse regering op te tuigen. Hij is ontegensprekelijk één van de “winnaars” van deze formatie.

­

Wetstraatjournalist Jeroen Struys merkt op dat deze coalitie eigenlijk al in de zomer van 2024 (!) in de steigers stond, of liever: had kunnen staan. Toen was het CD&V dat het zaakje niet zag zitten. Vandaag blijft CD&V achter zónder ministerpost, al kan de partij wel uitpakken met een paar trofeeën - net als de zes anderen. De vraag is natuurlijk wat de regering écht gedaan krijgt de komende drie jaar. Er ligt meer werk op de plank dan ooit, en er is minder geld dan ooit. Toch gaat de regering – die voorlopig nog de gerecycleerde bijnaam Vivaldi torst – resoluut voor een begroting in evenwicht in 2029. Dat was en is een eis van Anders, die werd ingewilligd in ruil voor het lossen van de N-VA.

­

CREDITS

­

Journalist Jeroen Struys | Presentatie Marjan Justaert | (Eind)redactie Gijs op ‘t Roodt, Marjan Justaert | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Na bijna twee jaar stilstand heeft het Brusselse gewest ein-de-lijk een nieuwe regering. Dinsdagmiddag startte, op initiatief van MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez, een conclaaf. Donderdagavond was er witte rook: een deal tussen zeven partijen (zonder de N-VA), die onder meer mikt op een begrotingsevenwicht in 2029.
­
613 dagen lang lukte het niet, nu wel. Het lijkt een donderslag bij heldere hemel, al zagen enkele visionairen in de Wetstraat al iets aankomen “want er moeten nu eenmaal wat excellenties gaan skiën in de Krokusvakantie”... Je kunt er cynisch over doen, maar feit is: er is een akkoord over een nieuwe Brusselse regering, mét een meerderheid in elke taalgroep. Moeten we juichen of is het daarvoor al lang te laat? Bij de zeven partijen (MR, PS, Les Engagés, Groen, Vooruit, Anders en CD&amp;V) overheerst opluchting, en zelfs een zekere trots.
­
"Dit is een ambitieus akkoord, ondanks de moeilijke politieke context", zo zei MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez donderdagavond op de trappen van de Universitaire Stichting, waar hij finaal erin slaagde om een Brusselse regering op te tuigen. Hij is ontegensprekelijk één van de “winnaars” van deze formatie.
­
Wetstraatjournalist Jeroen Struys merkt op dat deze coalitie eigenlijk al in de zomer van 2024 (!) in de steigers stond, of liever: had kunnen staan. Toen was het CD&amp;V dat het zaakje niet zag zitten. Vandaag blijft CD&amp;V achter zónder ministerpost, al kan de partij wel uitpakken met een paar trofeeën - net als de zes anderen. De vraag is natuurlijk wat de regering écht gedaan krijgt de komende drie jaar. Er ligt meer werk op de plank dan ooit, en er is minder geld dan ooit. Toch gaat de regering – die voorlopig nog de gerecycleerde bijnaam Vivaldi torst – resoluut voor een begroting in evenwicht in 2029. Dat was en is een eis van Anders, die werd ingewilligd in ruil voor het lossen van de N-VA.
­
CREDITS
­
Journalist Jeroen Struys | Presentatie Marjan Justaert | (Eind)redactie Gijs op ‘t Roodt, Marjan Justaert | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

En plots heeft Brussel, na 614 dagen, een nieuwe regering... Wat krijgt ze nog gedaan tegen 2029? 

Met zijn halftime show op de Super Bowl toonde de Puerto Ricaanse artiest Bad Bunny nog maar eens dat hij het goed voorheeft met zijn eigen community én met Amerika. Vormt nét hij het tegengewicht voor de MAGA-ideeën uit het Trump-kamp?

“Bad Bunny is in de eerste plaats een ambassadeur voor zijn eigen community”, merkt Nick De Leu van onze cultuurredactie op. En die Puerto Ricaanse cultuur zette hij tijdens de halftime-show van de Super Bowl de volle dertien minuten overtuigend in de verf.




Hoewel Amerikaans president Donald Trump niet opgezet was met het optreden van de Spaanstalige artiest, kon hij niet verhinderen dat Bad Bunny een boodschap van verbondenheid bracht in zijn moedertaal. Volgens Nick de Leu ook zonder de president uit te dagen: “Ik zag in de show geen uitgestoken middelvinger naar Trump”.




Dat neemt niet weg dat artiesten hun stem verheffen tegen wat zij onrecht vinden. Tot die schare van maatschappelijk geëngageerde artiesten hoort ook Bad Bunny. Van waar komt die muzikale opstandigheid? Lopen er in de Lage Landen ook artiesten rond die de handschoen opnemen over sociale thema’s?




Wil je de aflevering van Kop of munt beluisteren? Volg en beluister hier:

Spotify

Apple podcasts

DS Podcast

De Standaard




CREDITS

Journalist Nick De Leu | Presentatie en eindredactie Alexander Lippeveld | Redactie Sofie Steenhaut, Gijs Op ‘t Roodt | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld   

Met zijn halftime show op de Super Bowl toonde de Puerto Ricaanse artiest Bad Bunny nog maar eens dat hij het goed voorheeft met zijn eigen community én met Amerika. Vormt nét hij het tegengewicht voor de MAGA-ideeën uit het Trump-kamp?
“Bad Bunny is in de eerste plaats een ambassadeur voor zijn eigen community”, merkt Nick De Leu van onze cultuurredactie op. En die Puerto Ricaanse cultuur zette hij tijdens de halftime-show van de Super Bowl de volle dertien minuten overtuigend in de verf.
 
Hoewel Amerikaans president Donald Trump niet opgezet was met het optreden van de Spaanstalige artiest, kon hij niet verhinderen dat Bad Bunny een boodschap van verbondenheid bracht in zijn moedertaal. Volgens Nick de Leu ook zonder de president uit te dagen: “Ik zag in de show geen uitgestoken middelvinger naar Trump”.
 
Dat neemt niet weg dat artiesten hun stem verheffen tegen wat zij onrecht vinden. Tot die schare van maatschappelijk geëngageerde artiesten hoort ook Bad Bunny. Van waar komt die muzikale opstandigheid? Lopen er in de Lage Landen ook artiesten rond die de handschoen opnemen over sociale thema’s?
 
Wil je de aflevering van Kop of munt beluisteren? Volg en beluister hier:
<a href="https://open.spotify.com/show/0ye6hkXZCSqhe7jKbzg356">Spotify</a>
<a href="https://podcasts.apple.com/be/podcast/kop-of-munt/id1810726584?l=nl">Apple podcasts</a>
<a href="https://podcast.standaard.be/podcast/569437">DS Podcast</a>
<a href="https://www.standaard.be/podcastreeks/kop-of-munt/">De Standaard</a>
 
CREDITS
Journalist Nick De Leu | Presentatie en eindredactie Alexander Lippeveld | Redactie Sofie Steenhaut, Gijs Op ‘t Roodt | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld &nbsp;&nbsp;

Na de spraakmakende show van Bad Bunny: mogen we van artiesten verwachten dat ze de handschoen opnemen?

Trump moest en zou de Chinese invloed in twee strategische havens in het Panamakanaal terugdringen. En daar lijkt hij, tot grote woede van Xi, stilaan in te slagen. Moet Europa het voorbeeld van Trump volgen en China ook uit Europese havens weren?




“We are taking it back”, zei de Amerikaanse president Donald Trump een jaar geleden over het Panamakanaal. Een Hongkongs privébedrijf heeft daar al decennia twee havens in handen. Maar daar maakte Panama vorige week een einde aan. Tot grote vreugde van Trump. En tot woede van China, dat alle investeringen in Panama meteen stopzet. “Panama is een strijdtoneel geworden tussen de VS en China”, zegt onze collega Nico Tanghe.




Volgens Nico heeft Trump misschien wel gelijk om de aandacht op Panama te vestigen, want er zijn genoeg critici die wijzen op het gevaar van de Chinese invloed in strategische havens. Niet alleen in het Panamakanaal, trouwens. Ook in Europa. Want wat als China die havens in oorlogstijd ook wil gebruiken voor zijn militaire schepen? “Daar heeft men duidelijk schrik voor. De haven van Piraeus bijvoorbeeld, in Griekenland, is in Chinese handen. En daar zijn al militaire schepen geweest.”




Is de machtsstrijd om het Panamakanaal een wake-upcall voor Europa? Moeten ook wij hier koste wat het kost de Chinezen uit onze havens weren? Of is het daarvoor niet al veel te laat?




Wil je de aflevering van Kop of munt horen? Beluister en volg Kop of munt hier:

Spotify

Apple podcasts

DS Podcast

De Standaard




CREDITS

Journalist Nico Tanghe | Presentatie en redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Gijs op ’t Roodt, Sofie Steenhaut | Audioproductie Pieter Santens | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Trump moest en zou de Chinese invloed in twee strategische havens in het Panamakanaal terugdringen. En daar lijkt hij, tot grote woede van Xi, stilaan in te slagen. Moet Europa het voorbeeld van Trump volgen en China ook uit Europese havens weren?
 
“We are taking it back”, zei de Amerikaanse president Donald Trump een jaar geleden over het Panamakanaal. Een Hongkongs privébedrijf heeft daar al decennia twee havens in handen. Maar daar maakte Panama vorige week een einde aan. Tot grote vreugde van Trump. En tot woede van China, dat alle investeringen in Panama meteen stopzet. “Panama is een strijdtoneel geworden tussen de VS en China”, zegt onze collega Nico Tanghe.
 
Volgens Nico heeft Trump misschien wel gelijk om de aandacht op Panama te vestigen, want er zijn genoeg critici die wijzen op het gevaar van de Chinese invloed in strategische havens. Niet alleen in het Panamakanaal, trouwens. Ook in Europa. Want wat als China die havens in oorlogstijd ook wil gebruiken voor zijn militaire schepen? “Daar heeft men duidelijk schrik voor. De haven van Piraeus bijvoorbeeld, in Griekenland, is in Chinese handen. En daar zijn al militaire schepen geweest.”
 
Is de machtsstrijd om het Panamakanaal een wake-upcall voor Europa? Moeten ook wij hier koste wat het kost de Chinezen uit onze havens weren? Of is het daarvoor niet al veel te laat?
 
Wil je de aflevering van Kop of munt horen? Beluister en volg Kop of munt hier:
<a href="https://open.spotify.com/show/0ye6hkXZCSqhe7jKbzg356">Spotify</a>
<a href="https://podcasts.apple.com/be/podcast/kop-of-munt/id1810726584?l=nl">Apple podcasts</a>
<a href="https://podcast.standaard.be/podcast/569437">DS Podcast</a>
<a href="https://www.standaard.be/podcastreeks/kop-of-munt/">De Standaard</a>
 
CREDITS
Journalist Nico Tanghe | Presentatie en redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Gijs op ’t Roodt, Sofie Steenhaut | Audioproductie Pieter Santens | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Onze reporter in Groenland: “De dreigementen van Trump nemen ze hier heel serieus”

In 1 playlist(s)

DS Vandaag

Social links

Recent clips