Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen moet vandaag in het Europees Parlement een vertrouwensstemming overleven. Uiterst rechts verwijt haar een gebrek aan transparantie over de sms’jes die ze in de coronacrisis uitwisselde met de topman van Pfizer om aan vaccins te geraken. Volgens professor Hendrik Vos (UGent) heeft ze die kritiek wat zelf gezocht. Maar ook de centrumpartijen voelen zich ongemakkelijk bij haar autoritaire stijl. Wat is er aan de hand? En kan Von der Leyen blijven voortdoen zoals ze bezig is?

­

Gast Hendrik Vos (UGent) | Presentatie Alexander Lippeveld | Redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Bas Schueremans, Alexander Lippeveld | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen moet vandaag in het Europees Parlement een vertrouwensstemming overleven. Uiterst rechts verwijt haar een gebrek aan transparantie over de sms’jes die ze in de coronacrisis uitwisselde met de topman van Pfizer om aan vaccins te geraken. Volgens professor Hendrik Vos (UGent) heeft ze die kritiek wat zelf gezocht. Maar ook de centrumpartijen voelen zich ongemakkelijk bij haar autoritaire stijl. Wat is er aan de hand? En kan Von der Leyen blijven voortdoen zoals ze bezig is?
­
Gast Hendrik Vos (UGent) | Presentatie Alexander Lippeveld | Redactie Yves Delepeleire | Eindredactie Bas Schueremans, Alexander Lippeveld | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Met Alexander Lippeveld en Lise Bonduelle.

DS Vandaag

Hendrik Vos: "Von der Leyen heeft critici munitie gegeven om haar aftreden te vragen"

Moet een staat preventief (kunnen) optreden als zwangere vrouwen een verslavingsproblematiek hebben, door hen te verplichten om af te kicken, of het kind nog vóór de geboorte te plaatsen? Alvast de N-VA vindt van wel, en ook de Vlaamse meerderheid heeft plannen in die richting. Maar de hulpverlening is sceptisch, weet journaliste Veerle Beel.

­

Het is een ‘oud’ debat dat recent weer oplaaide – moeten we kinderen “beschermen” door hen uit huis te halen als de moeder verslaafd is, en/of moet er eerder gekeken worden naar een strengere aanpak van de moeder?

­

Al in 2019 vormde zich een – toen nog merkwaardige – alliantie tussen de N-VA en Vooruit, destijds nog SP.A, bij monde van Valerie Van Peel en John Crombez. Zij stelden dat sommige vrouwen beter geen kinderen konden krijgen, of opvoeden, als ze niet in staat waren om het kind een veilige thuis te bieden.




Anno 2026 herneemt de N-VA de strijd: via een wetsvoorstel in de Kamer wil de partij het mogelijk maken om vrouwen die zwanger en verslaafd zijn, gedwongen op te nemen en verplicht te laten afkicken. Op Vlaams niveau, waar de N-VA ook in de regering zit, staat in het regeerakkoord het voornemen om al principieel te kunnen beslissen over de uithuisplaatsing van een kind vóór de geboorte.

­

Collega Veerle Beel van de Binnenlandredactie sprak uitgebreid met hulpverleners, onder meer de mensen van GoiA (Gezinnen onder invloed Antwerpen) en zag daar verwoede pogingen om moeder en kind samen te houden als het enigszins mogelijk is. “Een verslaving is immers geen crimineel feit of moreel falen, maar dikwijls een overlevingsmechanisme”, weet Veerle. “De hulpverlening pleit dan ook voor een intensieve begeleiding van moeder, kind én vader.”

­

CREDITS

­

Journalist Veerle Beel | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Illa De Preter, Marjan Justaert, Gijs op ‘t Roodt | Eindredactie Illa De Preter | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Moet een staat preventief (kunnen) optreden als zwangere vrouwen een verslavingsproblematiek hebben, door hen te verplichten om af te kicken, of het kind nog vóór de geboorte te plaatsen? Alvast de N-VA vindt van wel, en ook de Vlaamse meerderheid heeft plannen in die richting. Maar de hulpverlening is sceptisch, weet journaliste Veerle Beel.
­
Het is een ‘oud’ debat dat recent weer oplaaide – moeten we kinderen “beschermen” door hen uit huis te halen als de moeder verslaafd is, en/of moet er eerder gekeken worden naar een strengere aanpak van de moeder?
­
Al in 2019 vormde zich een – toen nog merkwaardige – alliantie tussen de N-VA en Vooruit, destijds nog SP.A, bij monde van Valerie Van Peel en John Crombez. Zij stelden dat sommige vrouwen beter geen kinderen konden krijgen, of opvoeden, als ze niet in staat waren om het kind een veilige thuis te bieden.
 
Anno 2026 herneemt de N-VA de strijd: via een wetsvoorstel in de Kamer wil de partij het mogelijk maken om vrouwen die zwanger en verslaafd zijn, gedwongen op te nemen en verplicht te laten afkicken. Op Vlaams niveau, waar de N-VA ook in de regering zit, staat in het regeerakkoord het voornemen om al principieel te kunnen beslissen over de uithuisplaatsing van een kind vóór de geboorte.
­
Collega Veerle Beel van de Binnenlandredactie sprak uitgebreid met hulpverleners, onder meer de mensen van GoiA (Gezinnen onder invloed Antwerpen) en zag daar verwoede pogingen om moeder en kind samen te houden als het enigszins mogelijk is. “Een verslaving is immers geen crimineel feit of moreel falen, maar dikwijls een overlevingsmechanisme”, weet Veerle. “De hulpverlening pleit dan ook voor een intensieve begeleiding van moeder, kind én vader.”
­
CREDITS
­
Journalist Veerle Beel | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Illa De Preter, Marjan Justaert, Gijs op ‘t Roodt | Eindredactie Illa De Preter | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Als vrouwen zwanger en verslaafd zijn, primeert “belang van het kind”. Maar wát is in het belang van het kind?  

De oorlog in Iran doet de energiemarkt op zijn grondvesten daveren. Letterlijk, want de olie –en gasprijzen schokken en beven dagelijks. De Straat van Hormuz, de zeedoorgang waar een vijfde van het wereldwijde olietransport passeert, blijkt daar een pivotale rol in te spelen.  Moeten we vrezen voor een nieuwe energiecrisis zoals in 2022, of loopt het zo een vaart niet?

­

De oorlog in Iran katapulteerde de prijs van olie maandag ineens tot boven de symbolische kaap van 100 euro per vat. “Dat is veel, maar nog lang niet rampzalig”, sust Stijn Decock van onze economieredactie. “Net voor de economische crisis van 2008 kostte een vat ruwe olie zo’n 200 euro.” Zolang de voorraden in Europa aangevuld blijven, kunnen we nog niet van een crisis spreken. “België heeft nog voor ongeveer 92 dagen aan oliereserves, die voorlopig nog niet ingezet moeten worden”, kadert Wim Winckelmans. “Er is nog geen toevoerprobleem”.

­

Eén plus één is twee, zou je denken. Geen extreme kosten en geen probleem qua reserves betekenen dan ook dat er geen crisis om de hoek loert. Al houden Stijn en Wim toch een slag om de arm: “De oorlog mag niet te lang duren, anders komt de energiebevoorrading wereldwijd in het gedrang.” Welke rol speelt een zee-engte van zo’n 40 kilometer in dit verhaal? Is de energiebevoorrading enkel een Europees probleem? Is dit nog maar eens bewijs dat België energie-onafhankelijk moet worden?

­

Journalisten Stijn Decock en Wim Winckelmans | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Alexander Lippeveld, Sofie Steenhaut | Eindredactie Gijs op ‘t Roodt | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

De oorlog in Iran doet de energiemarkt op zijn grondvesten daveren. Letterlijk, want de olie –en gasprijzen schokken en beven dagelijks. De Straat van Hormuz, de zeedoorgang waar een vijfde van het wereldwijde olietransport passeert, blijkt daar een pivotale rol in te spelen. &nbsp;Moeten we vrezen voor een nieuwe energiecrisis zoals in 2022, of loopt het zo een vaart niet?
­
De oorlog in Iran katapulteerde de prijs van olie maandag ineens tot boven de symbolische kaap van 100 euro per vat. “Dat is veel, maar nog lang niet rampzalig”, sust Stijn Decock van onze economieredactie. “Net voor de economische crisis van 2008 kostte een vat ruwe olie zo’n 200 euro.” Zolang de voorraden in Europa aangevuld blijven, kunnen we nog niet van een crisis spreken. “België heeft nog voor ongeveer 92 dagen aan oliereserves, die voorlopig nog niet ingezet moeten worden”, kadert Wim Winckelmans. “Er is nog geen toevoerprobleem”.
­
Eén plus één is twee, zou je denken. Geen extreme kosten en geen probleem qua reserves betekenen dan ook dat er geen crisis om de hoek loert. Al houden Stijn en Wim toch een slag om de arm: “De oorlog mag niet te lang duren, anders komt de energiebevoorrading wereldwijd in het gedrang.” Welke rol speelt een zee-engte van zo’n 40 kilometer in dit verhaal? Is de energiebevoorrading enkel een Europees probleem? Is dit nog maar eens bewijs dat België energie-onafhankelijk moet worden?
­
Journalisten Stijn Decock en Wim Winckelmans | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Alexander Lippeveld, Sofie Steenhaut | Eindredactie Gijs op ‘t Roodt | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Is er reden tot paniek, nu de olie- en gasprijzen als een jojo op en neer gaan?

De pensioenplannen van de federale regering lijken vooral vrouwen te treffen. Door het opnemen van zorgtaken binnen het gezin, kiezen vrouwen er vaker voor minder te werken. Net die beslissing kan hen nu zuur opbreken. Vaart de regering-De Wever vooral een asociale koers met deze beslissingen?
“Als 30-jarige stond ik niet stil bij mijn pensioen, toen wou ik vooral voor mijn kinderen zorgen”, blikt Solange Peirsegaele terug. “Als wij toen hadden geweten dat de spelregels zomaar veranderd zouden worden, hadden we ons huishouden anders ingericht.”

Solange is niet de enige met die bedenking. De magische grens om recht te hebben op een volledig pensioen, zonder pensioenmalus, blijkt voor sommige vrouwen onhaalbaar. Dat komt omdat ze soms minder dan halftijds werkten, om zorgtaken op te nemen voor familieleden.

Collega’s Jeroen Struys van de politieke redactie en Johan Rasking van de economieredactie hebben zeker begrip voor de situatie waarin Solange zich bevindt. Ze merken op dat er nog heel wat losse eindjes aan dit regeerakkoord zijn en dat er nog heel veel onduidelijkheid heerst rond deze pensioenhervorming.

Zijn vrouwen terecht ongerust over hun pensioenperspectief? En hoe kadert deze pensioenhervorming in de plannen van de regering?

Journalist Jeroen Struys en Johan Rasking | Presentatie Lise Bonduelle | (Eind)redactie Gijs Op ’t Roodt | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld   

Hendrik Vos: "Von der Leyen heeft critici munitie gegeven om haar aftreden te vragen"

In 1 playlist(s)

DS Vandaag

Social links

Recent clips