Is het werkelijk zo ongezond om in beekjes of rivieren te gaan zwemmen? De Standaard lanceert dit weekend het burgeronderzoek Watermonsters waarbij we aan vijfduizend lezers en luisteraars vragen om de waterkwaliteit van een beek, rivier of gracht in de buurt te meten. Waarom we organiseren we dit grootscheepse onderzoek? Weten we dan niet hoe goed of slecht het rivierwater is in Vlaanderen? En wat moet Watermonsters ons echt leren?

Meer info over dit burgeronderzoek vindt u hier.

Is het werkelijk zo ongezond om in beekjes of rivieren te gaan zwemmen? De Standaard lanceert dit weekend het burgeronderzoek Watermonsters waarbij we aan vijfduizend lezers en luisteraars vragen om de waterkwaliteit van een beek, rivier of gracht in de buurt te meten. Waarom we organiseren we dit grootscheepse onderzoek? Weten we dan niet hoe goed of slecht het rivierwater is in Vlaanderen? En wat moet Watermonsters ons echt leren?
<a href="https://www.standaard.be/tag/watermonsters#">Meer info over dit burgeronderzoek vindt u hier.</a>

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Met Alexander Lippeveld en Lise Bonduelle.

DS Vandaag

In DS Vandaag diept de redactie van De Standaard elke dag  één nieuwsverhaal uit. Hosts: Marjan Justaert, Lise Bonduelle en Yves Delepeleire. 

Waarom zoekt De Standaard het Watermonster in elk van u?

Israël vecht al op verschillende fronten, maar premier Benjamin Netanyahu richt zijn pijlen nu ook op Turkije. Een Israëlisch bombardement op een verlaten luchthaven in Syrië, op amper 80 kilometer van de Turkse grens, roept daarbij veel vragen op. "De Israëlische regering is heel bedreven in pyromanie”, zegt buitenlandjournalist Jorn De Cock.

­

De verkiezingskalender hangt boven deze confrontatie. Netanyahu moet op 27 oktober opnieuw langs de kiezer en kan zich volgens de peilingen allerminst zeker voelen van een nieuwe ambtstermijn. Daardoor wordt ook de vraag relevanter wat hij politiek te winnen heeft bij aanhoudende hoogspanning.

­

Is Turkije werkelijk een strategische bedreiging voor Israël? Of creëert Netanyahu bewust het beeld van een nieuwe vijand in aanloop naar de verkiezingen? En wat gebeurt er als politieke provocatie omslaat in een echte militaire escalatie? Buitenlandjournalist Jorn De Cock legt uit wat er achter die nieuwe spanningen zit en waarom de komende maanden bijzonder onvoorspelbaar kunnen worden.

­

CREDITS

Journalist Jorn De Cock| Presentatie Lise Bonduelle| Redactie Lise Bonduelle, Fien Dillen| Eindredactie Fien Dillen| Audioproductie Joris Van Damme| Muziek Brecht Plasschaert

Israël vecht al op verschillende fronten, maar premier Benjamin Netanyahu richt zijn pijlen nu ook op Turkije. Een Israëlisch bombardement op een verlaten luchthaven in Syrië, op amper 80 kilometer van de Turkse grens, roept daarbij veel vragen op. "De Israëlische regering is heel bedreven in pyromanie”, zegt buitenlandjournalist Jorn De Cock.
­
De verkiezingskalender hangt boven deze confrontatie. Netanyahu moet op 27 oktober opnieuw langs de kiezer en kan zich volgens de peilingen allerminst zeker voelen van een nieuwe ambtstermijn. Daardoor wordt ook de vraag relevanter wat hij politiek te winnen heeft bij aanhoudende hoogspanning.
­
Is Turkije werkelijk een strategische bedreiging voor Israël? Of creëert Netanyahu bewust het beeld van een nieuwe vijand in aanloop naar de verkiezingen? En wat gebeurt er als politieke provocatie omslaat in een echte militaire escalatie? Buitenlandjournalist Jorn De Cock legt uit wat er achter die nieuwe spanningen zit en waarom de komende maanden bijzonder onvoorspelbaar kunnen worden.
­
CREDITS
Journalist Jorn De Cock| Presentatie Lise Bonduelle| Redactie Lise Bonduelle, Fien Dillen| Eindredactie Fien Dillen| Audioproductie Joris Van Damme| Muziek Brecht Plasschaert

Waarom Netanyahu nu ook Turkije in het vizier neemt: “Hij wil oorlogen beginnen, maar vooral niet stoppen” 

Angie Nixon uit Florida is niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn. De “progressieve” kandidaten scoren opvallend goed bij de Democratische voorverkiezingen in de VS. De blauwe achterban omarmt dus stilaan het ooit zo verguisde socialisme. Volgt ook de rest van de Amerikaanse kiezers?

­

De overwinning van Abdul El-Sayed bij de Democratische voorverkiezingen in Michigan deze zomer sprong het meest in het oog. Hij haalde het van de meer traditionelere kandidaat uit zijn partij, en vervoegt zo het lijstje progressieven die aan een opmars bezig zijn. Ze verenigen zich onder de naam Democratic Socialists of America (DSA), geen partij maar een beweging. Bekende leden zijn de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani en Congreslid Alexandria Ocasio-Cortez. Hun strijdpunten? Onder meer betaalbaarheid. Van woningen, gezondheidszorg, voeding, noem maar op.

­

“Hun electoraat wordt dikwijls omschreven als wit, hoogopgeleid en downwardly mobile”, weet Roeland Termote van de Buitenlandredactie. “Dat wil zeggen dat ze minder verdienen dan hun ouders.” De kiesvijver uitbreiden vormt nog een uitdaging voor DSA, want eigenlijk zet de partij in op de arbeidersklasse, ze willen de working class American een beter leven bezorgen.

­

De échte lakmoesproef voor de socialisten vormen de midterms in november. Dan moeten ze het immers opnemen tegen een Republikeinse tegenkandidaat. Vergis je niet, zegt Roeland, “binnen de partij vormen de progressieven nog altijd een minderheid. Maar wel een minderheid met een vechtlust die aantrekt, en de wind in de zeilen.” Dat laatste heeft alles te maken met het beleid van Trump, dat zich laat voelen in de portemonnee van de gewone Amerikaan.

­

CREDITS

Journalist Roeland Termote | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Ima Posselt, Marjan Justaert, Alina Churikova | Eindredactie Ima Posselt | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert

Angie Nixon uit Florida is niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn. De “progressieve” kandidaten scoren opvallend goed bij de Democratische voorverkiezingen in de VS. De blauwe achterban omarmt dus stilaan het ooit zo verguisde socialisme. Volgt ook de rest van de Amerikaanse kiezers?
­
De overwinning van Abdul El-Sayed bij de Democratische voorverkiezingen in Michigan deze zomer sprong het meest in het oog. Hij haalde het van de meer traditionelere kandidaat uit zijn partij, en vervoegt zo het lijstje progressieven die aan een opmars bezig zijn. Ze verenigen zich onder de naam Democratic Socialists of America (DSA), geen partij maar een beweging. Bekende leden zijn de New Yorkse burgemeester Zohran Mamdani en Congreslid Alexandria Ocasio-Cortez. Hun strijdpunten? Onder meer betaalbaarheid. Van woningen, gezondheidszorg, voeding, noem maar op.
­
“Hun electoraat wordt dikwijls omschreven als wit, hoogopgeleid en downwardly mobile”, weet Roeland Termote van de Buitenlandredactie. “Dat wil zeggen dat ze minder verdienen dan hun ouders.” De kiesvijver uitbreiden vormt nog een uitdaging voor DSA, want eigenlijk zet de partij in op de arbeidersklasse, ze willen de working class American een beter leven bezorgen.
­
De échte lakmoesproef voor de socialisten vormen de midterms in november. Dan moeten ze het immers opnemen tegen een Republikeinse tegenkandidaat. Vergis je niet, zegt Roeland, “binnen de partij vormen de progressieven nog altijd een minderheid. Maar wel een minderheid met een vechtlust die aantrekt, en de wind in de zeilen.” Dat laatste heeft alles te maken met het beleid van Trump, dat zich laat voelen in de portemonnee van de gewone Amerikaan.
­
CREDITS
Journalist Roeland Termote | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Ima Posselt, Marjan Justaert, Alina Churikova | Eindredactie Ima Posselt | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert

Amerikaanse Democraten slaan linksaf richting socialisme, volgen de kiezers? 

Het leek altijd een verre dystopie: robots die zelfbewust worden en de wereld overnemen. Maar nu AI-agents op eigen houtje bedrijven blijken te kunnen hacken, komt dat doembeeld plots een stuk dichterbij. “De technologie wordt razendsnel krachtiger en tegelijk moeilijker onder controle te houden”, zegt technologiejournalist Dominique Deckmyn.

­

Amerikaanse technologiebedrijven OpenAI en Anthropic zitten verwikkeld in een race om de meest geavanceerde modellen te bouwen. Maar hoe beter je zo’n AI leert hacken, hoe gevaarlijker hij ook kan worden. “Het is plots een erezaak geworden om de controle over je eigen AI-agents te verliezen”, aldus Dominique Deckmyn.

­

Wat gebeurt er als zulke agents straks ook onze mails beantwoorden, aankopen doen of belastingformulieren invullen? Wie is aansprakelijk als ze daarbij iets illegaals doen? En kan de politiek nog vat krijgen op een technologie die sneller evolueert dan de regels errond? Journalist Dominique Deckmyn legt uit waar het écht misloopt en waarom niet de wil van AI, maar die van zijn makers het grootste risico vormt.

­

CREDITS

Journalist Dominique Deckmyn | Presentatie Lise Bonduelle| Redactie Lise Bonduelle, Tara Van Eycken| Eindredactie Tara Van Eycken| Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert

Het leek altijd een verre dystopie: robots die zelfbewust worden en de wereld overnemen. Maar nu AI-agents op eigen houtje bedrijven blijken te kunnen hacken, komt dat doembeeld plots een stuk dichterbij. “De technologie wordt razendsnel krachtiger en tegelijk moeilijker onder controle te houden”, zegt technologiejournalist Dominique Deckmyn.
­
Amerikaanse technologiebedrijven OpenAI en Anthropic zitten verwikkeld in een race om de meest geavanceerde modellen te bouwen. Maar hoe beter je zo’n AI leert hacken, hoe gevaarlijker hij ook kan worden. “Het is plots een erezaak geworden om de controle over je eigen AI-agents te verliezen”, aldus Dominique Deckmyn.
­
Wat gebeurt er als zulke agents straks ook onze mails beantwoorden, aankopen doen of belastingformulieren invullen? Wie is aansprakelijk als ze daarbij iets illegaals doen? En kan de politiek nog vat krijgen op een technologie die sneller evolueert dan de regels errond? Journalist Dominique Deckmyn legt uit waar het écht misloopt en waarom niet de wil van AI, maar die van zijn makers het grootste risico vormt.
­
CREDITS
Journalist Dominique Deckmyn | Presentatie Lise Bonduelle| Redactie Lise Bonduelle, Tara Van Eycken| Eindredactie Tara Van Eycken| Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert

Waarom zoekt De Standaard het Watermonster in elk van u?

In 1 playlist(s)

DS Vandaag

Social links

Recent clips