Kees van Ekris (54) is sinds een jaar scriba van de Protestantse Kerk in Nederland. Dick noemde zijn functie ooit een 'hondenbaan' – en het eerste jaar van Kees maakte dat niet makkelijker. Hij kreeg heftige kritiek over het spreken (of het niet-spreken) van de kerk over Israël en Gaza. Daar bovenop kwam een bestuurscrisis bij de dienstenorganisatie na ND-onderzoek. En dan wil Kees nog hard gaan nadenken over hoe de kerk publiek moet spreken. Kees groeide op in Veenendaal, 'een echte reformatorische jongen', en raakte als student bestuurskunde in Enschede bijna zijn geloof kwijt – tot hij ontdekte dat de taal van het geloof iets toevoegt aan een leven dat je anders niet begrijpt.

Hij ruilde een mogelijke diplomatencarrière in voor de theologie. Over Israël en Gaza krijgt hij van twee kanten kritiek. Kees legt uit waarom hij weigert simpelweg partij te kiezen. 'Laten we in de kerk allereerst maar eens huilen', schreef hij. Dat is riskante taal, geeft hij toe, maar wel de eerlijkste reactie op wat hij in Israël én onder Palestijnse christenen zag. Hij nodigt Joodse en Palestijnse trainers uit om PKN-leden te leren omgaan met hun verschillen.

Voor Kees is de kerk een gemeenschap waar mensen samenkomen die elkaar nooit hadden uitgekozen, tegen het populistische verlangen naar eenduidigheid in. Zeker zo'n plurale kerk maakt onomwonden naar buiten treden ingewikkeld. Toch zijn er aan die veelkleurigheid ook grenzen. Politiek verschillend denken over migratie mag, zegt Kees, maar 'met fakkels staan voor huizen waar mensen onderdak vinden, dat is onacceptabel.'

Luister ook eens naar deze afleveringen:
- Widya zoekt God - Je thuis voelen in een kerk zonder red flags. Widya in gesprek met Kees van Ekris: https://open.spotify.com/episode/5V8wa3T0LGDMGIQueH1LnI?si=oXBuRl8TQqmuz-VGTeFgNg
- Dick en Daniël geloven het wel - Was de scheuring in de CGK te vroeg? Twee dominees uit het kamp 'Hoogeveen' https://open.spotify.com/episode/7HfrckqvZRsulqM6KdkbZo?si=G5hiK8XUTGyxG44VE_Vd2A