Het koppel Claartje en Frankie woont al een tijdje samen in een antikraakpand. Als er op een nacht brand uitbreekt en Frankie zwaargewond raakt, wordt eerst gedacht dat hij in slaap is gevallen met een brandende sigaret. Maar als later een fles spiritus wordt gevonden, gaat het onderzoek verder. 

Uit het onderzoek blijkt dat Claartje tijdens de brand vluchtte en bij andere huizen aanbelde. Ze zou daar hebben gezegd dat ze haar vriend in brand had gestoken. Ondertussen werd Frankie net op tijd wakker en sprong hij direct onder de douche. Hij raakte zwaargewond en is het vertrouwen in mensen en de wereld om hem heen grotendeels verloren. „Ik voel dagelijkse psychische pijn.”

Claartje zegt in de rechtbank dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand. „Ik kan er niet bij dat ik dat heb gedaan. Ik hou van die jongen, hoe gemeen hij soms ook was. We hadden geen gezonde relatie, want hij zag me als zijn bezit. Maar ik was heel verliefd op hem.”

Dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand, is volgens deskundigen ongeloofwaardig. Ze kunnen zich dat niet goed voorstellen. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Zonder de verdachte tekort te willen doen, is het wel opmerkelijk dat deskundigen zich niet kunnen voorstellen dat zij zich niets meer kan herinneren. Dat geeft zeker een onbevredigend gevoel, want je hoopt dat zowel de verdachte als het slachtoffer een streep onder alles kunnen zetten.”