Na mishandeling doen ouders aangifte tegen Bas in de hoop hulp te krijgen

Midden in de nacht klimt Bas het huis van zijn ouders binnen. Eenmaal in de woning is zijn vader bang dat zijn laatste uur geslagen heeft.

Bas heeft namelijk al jarenlang last van psychische problemen. Zijn ouders zijn al die jaren op zoek naar de juiste hulp, omdat ze bang zijn dat Bas zichzelf een keer wat aandoet.

Ook deze nacht raakt Bas in een psychose en besluit hij om naar zijn ouders te gaan. Hij roept dat hij zijn vader wil vermoorden en ook al verstopt zijn moeder de messen, Bas weet er toch eentje te bemachtigen. Daarmee steekt hij zijn vader in diens penis. Als Bas daarna een lange stok weet te pakken, drukt hij die op de keel van zijn vader, die denkt dat hij het niet zal overleven. Hij zegt tegen zijn vrouw: „Dit was het dan, vaarwel.”

Maanden later zitten vader, moeder en zoon samen in de rechtbank. Bas als verdachte, zijn ouders als slachtoffer. Zij hopen dat dit de manier is om toch nog de juiste hulp voor hun zoon te vinden: „Bas, wij zijn hier als slachtoffer van een misdrijf, maar wij weten als jouw ouders dat jij net zo goed slachtoffer bent. Van een ziekte waar jij niet om gevraagd hebt en waarvoor jij geen juiste hulp krijgt. Ik hoop dat er snel een einde mag komen aan het oeverloze wachten, voor jou en voor ons. We hopen dat er een toekomst op je wacht die jij de moeite waard vindt, maar jij bent de enige die dat kan bepalen.”

Bas antwoordt zijn moeder met de woorden: „Ik kan jullie toch niet trots maken.’’ Zijn moeder is het daar niet mee eens en zegt dat zijn ouders al trots zijn, waarna ze hem een knuffel geeft.

Verslaggever Jeroen van der Veer volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Ik hoopte dat er een pauze kwam na de verklaring van de moeder, want ik moest ook even slikken. Door de onvoorwaardelijke liefde van zijn ouders krijgt hij een tweede kans. Er zijn veel mensen in zijn omgeving die écht van hem houden, maar hij moet dat zelf inzien en de stemmen in zijn hoofd in bedwang houden.”