Iedere week vertelt eindredacteur online van BNR Julian Verbeek wat hem opvalt.

De Week van Verbeek | BNR

De Week van Verbeek

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.  Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.&nbsp; Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.

Zorgen maken is voor losers

Het kan dus echt. Alleen al voor de profetische waarde van de campagneslogan verdient D66 een compliment.  En zijn de kaarten opnieuw geschud  en dus rijst de vraag: wat betekent dit? De nieuwe grootste partij is progressief, maar het grootste machtsblok is onveranderd: conservatief. Er heeft dus geen inhoudelijke verandering plaatsgevonden, maar vooral een verandering in vorm. De wil van het volk is dat alles precies blijft zoals het is. Maar dan zonder gênant geschreeuw van de afgelopen twee jaar.

D66 moet nu een coalitie zien te smeden. In de categorie onwaarschijnlijk heb je de smaken funky woke, koekoek-rechts. Al waarschijnlijker is rechtsaf met JA21, maar dan mist er net een zetel. Het makkelijkst en het moeilijkst is de middencoalitie, D66, CDA, VVD en GL-PvdA. De partij die sinds gisteren niet meer wordt geleid door Frans Timmermans.

In 2019 heb ik voor zijn campagne gewerkt voor de Europese verkiezingen, toen Timmermans tegen alle verwachtingen in won. Ik zag daar een bewogen en belezen man die boven de feiten stond en niet bang was het met mensen oneens te zijn. Van alle politici die ik door de jaren tegenkwam, was ik van hem het meest onder de indruk.

Maar dat hij Brussel verruilde om GroenLinks-PvdA te leiden, was in mijn ogen een gedoemd te mislukken.  Een nieuwe beweging heeft fris leiderschap nodig, en dat kon hij niet meer belichamen. Maar er moet me wel iets van het hart. Ik heb me verbaasd over de muur van haat waar hij inliep. Alles rond hem werd constant in het meest negatieve daglicht gesteld. Hij zou te rijk zijn geworden als politicus, alsof dat geld was verdiend met de verkoop van kinderporno. Hij zou te veel talen spreken, het te goed weten. Haat online is een gegeven voor politici, maar het domme platte misnoegen vanuit zogenaamde ‘beschaafde’ praatprogramma’s en kranten, vond ik stuitend. Het werd niet het einde van een glansrijke carrière dat hij in mijn ogen had verdiend.  

Over eindes gesproken. Philip Freriks werd ooit aan het einde van een column op Radio 1 live medegedeeld dat het zijn laatste zou zijn. Een punt dat ik altijd heb willen voorkomen. Volgende week wordt dit programma in de steigers gezet, een goed moment voor mij om zelf de afslag te nemen.

Dank aan Liesbeth, door wie deze column begon na de vraag ‘Julian, jij bent toch grappig’. En Kees, die na een avond rode wijn in Dauphine voorstelde er een wekelijks evenement van te maken. Met plezier heb ik de wereld voor u geanalyseerd met hier en daar een poging tot humor. En zo besluit ik mijn carrière als columnist met een lichtpuntje. Een nieuwe coalitie vormen wordt een hels karwei. Maar niets is onmogelijk, heeft Rob Jetten ons al een keer laten zien: het kan wel.

Het kan dus echt. Alleen al voor de profetische waarde van de campagneslogan verdient D66 een compliment. &nbsp;En zijn de kaarten opnieuw geschud&nbsp; en dus rijst de vraag: wat betekent dit? De nieuwe grootste partij is progressief, maar het grootste machtsblok is onveranderd: conservatief. Er heeft dus geen inhoudelijke verandering plaatsgevonden, maar vooral een verandering in vorm. De wil van het volk is dat alles precies blijft zoals het is. Maar dan zonder g&ecirc;nant geschreeuw van de afgelopen twee jaar.
D66 moet nu een coalitie zien te smeden. In de categorie onwaarschijnlijk heb je de smaken funky woke, koekoek-rechts. Al waarschijnlijker is rechtsaf met JA21, maar dan mist er net een zetel. Het makkelijkst en het moeilijkst is de middencoalitie, D66, CDA, VVD en GL-PvdA. De partij die sinds gisteren niet meer wordt geleid door Frans Timmermans.
In 2019 heb ik voor zijn campagne gewerkt voor de Europese verkiezingen, toen Timmermans tegen alle verwachtingen in won. Ik zag daar een bewogen en belezen man die boven de feiten stond en niet bang was het met mensen oneens te zijn. Van alle politici die ik door de jaren tegenkwam, was ik van hem het meest onder de indruk.
Maar dat hij Brussel verruilde om GroenLinks-PvdA te leiden, was in mijn ogen een gedoemd te mislukken. &nbsp;Een nieuwe beweging heeft fris leiderschap nodig, en dat kon hij niet meer belichamen. Maar er moet me wel iets van het hart. Ik heb me verbaasd over de muur van haat waar hij inliep. Alles rond hem werd constant in het meest negatieve daglicht gesteld. Hij zou te rijk zijn geworden als politicus, alsof dat geld was verdiend met de verkoop van kinderporno. Hij zou te veel talen spreken, het te goed weten. Haat online is een gegeven voor politici, maar het domme platte misnoegen vanuit zogenaamde &lsquo;beschaafde&rsquo; praatprogramma&rsquo;s en kranten, vond ik stuitend. Het werd niet het einde van een glansrijke carri&egrave;re dat hij in mijn ogen had verdiend. &nbsp;
Over eindes gesproken. Philip Freriks werd ooit aan het einde van een column op Radio 1 live medegedeeld dat het zijn laatste zou zijn. Een punt dat ik altijd heb willen voorkomen. Volgende week wordt dit programma in de steigers gezet, een goed moment voor mij om zelf de afslag te nemen.
Dank aan Liesbeth, door wie deze column begon na de vraag &lsquo;Julian, jij bent toch grappig&rsquo;. En Kees, die na een avond rode wijn in Dauphine voorstelde er een wekelijks evenement van te maken. Met plezier heb ik de wereld voor u geanalyseerd met hier en daar een poging tot humor. En zo besluit ik mijn carri&egrave;re als columnist met een lichtpuntje. Een nieuwe coalitie vormen wordt een hels karwei. Maar niets is onmogelijk, heeft Rob Jetten ons al een keer laten zien: het kan wel.

Aan alles komt een eind

Hoe zit het hier eigenlijk met de vibes? D66-leider Rob Jetten zei deze week in een interview, niet in het Jeugdjournaal, de Okki, de Fancy of Break Out, maar het Volkskrant Magazine, dat het in het stemhokje niet zozeer gaat over links of rechts, maar ‘veel meer over welke vibe heb je bij een partij?’.

Hans van Mierlo stichtte met D66 bewust een ‘beginselloze partij’. Maar dat het zo beginselloos zou worden, had zelfs hij niet kunnen dromen. Toch heeft Jetten een punt als hij zegt dat deze verkiezing minder gaat over het verschil tussen links en rechts. Veel belangrijker is het onderscheid tussen partijen wel en niet kunnen regeren. Dan heb ik het niet alleen over de PVV, die zichzelf aan de zijlijn heeft gezet na een uitgebreide masterclass onvermogen.  

De Nederlander is eensgezind, uit peiling na peiling blijkt: politieke chaos ben ik spuugzat. Maar daar doen we onszelf in het stemhokje geen plezier mee. Als je bij de PVV alle splinterpartijtjes met 4 of minder zetels kom je op 60. Vooral links is hopeloos verdeeld. Er is dus maar een relatief klein gedeelte over waar een coalitie mee kan worden gevormd.

De aankomende dagen worden megaspannend. Heel veel kiezers zweven nog. Voor de toekomst van het land draait het maar om één ding: zweven die stemmen naar een grotere middenpartij, of vallen we uiteen in scherven.  

Als je twijfelt tussen Bontenbal of Jetten, ben je misschien een interessant onderwerp voor een gesprek aan een talkshowtafel, terwijl het eigenlijk niet superveel uitmaakt. Veel belangrijker, zou bijvoorbeeld zijn een verschuiving van de SP of de Dieren naar Timmermans. Of van VOLT naar D66. Want laten we eerlijk zijn, als VOLT echt iets voor Europa wil betekenen, dan heft de partij zichzelf op. Het enige wat zij doen is het pro-Europese blok verzwakken, door wat zetels in te pikken van partijen die daar wat mee kunnen.

Misschien maak ik het nu heel simpel, maar ik denk dat het ook geen zin heeft om ingewikkelde dingen ingewikkelder te maken. Een stem op een kleine partij, is een stem tegen een werkbare coalitie. En als er één ding is waar ik slechte vibes van krijg, is het dat wel

Hoe zit het hier eigenlijk met de vibes? D66-leider Rob Jetten zei deze week in een interview, niet in het Jeugdjournaal, de Okki, de Fancy of Break Out, maar het Volkskrant Magazine, dat het in het stemhokje niet zozeer gaat over links of rechts, maar &lsquo;veel meer over welke vibe heb je bij een partij?&rsquo;.
Hans van Mierlo stichtte met D66 bewust een &lsquo;beginselloze partij&rsquo;. Maar dat het zo beginselloos zou worden, had zelfs hij niet kunnen dromen. Toch heeft Jetten een punt als hij zegt dat deze verkiezing minder gaat over het verschil tussen links en rechts. Veel belangrijker is het onderscheid tussen partijen wel en niet kunnen regeren. Dan heb ik het niet alleen over de PVV, die zichzelf aan de zijlijn heeft gezet na een uitgebreide masterclass onvermogen. &nbsp;
De Nederlander is eensgezind, uit peiling na peiling blijkt: politieke chaos ben ik spuugzat. Maar daar doen we onszelf in het stemhokje geen plezier mee. Als je bij de PVV alle splinterpartijtjes met 4 of minder zetels kom je op 60. Vooral links is hopeloos verdeeld. Er is dus maar een relatief klein gedeelte over waar een coalitie mee kan worden gevormd.
De aankomende dagen worden megaspannend. Heel veel kiezers zweven nog. Voor de toekomst van het land draait het maar om &eacute;&eacute;n ding: zweven die stemmen naar een grotere middenpartij, of vallen we uiteen in scherven. &nbsp;
Als je twijfelt tussen Bontenbal of Jetten, ben je misschien een interessant onderwerp voor een gesprek aan een talkshowtafel, terwijl het eigenlijk niet superveel uitmaakt. Veel belangrijker, zou bijvoorbeeld zijn een verschuiving van de SP of de Dieren naar Timmermans. Of van VOLT naar D66. Want laten we eerlijk zijn, als VOLT echt iets voor Europa wil betekenen, dan heft de partij zichzelf op. Het enige wat zij doen is het pro-Europese blok verzwakken, door wat zetels in te pikken van partijen die daar wat mee kunnen.
Misschien maak ik het nu heel simpel, maar ik denk dat het ook geen zin heeft om ingewikkelde dingen ingewikkelder te maken. Een stem op een kleine partij, is een stem tegen een werkbare coalitie. En als er &eacute;&eacute;n ding is waar ik slechte vibes van krijg, is het dat wel

Campagnecolumn IV: Vibes

Een tijdje geleden leerde ik bij een cursus dat mensen het steeds moeilijker vinden om ‘onwaar’ en ‘oneens’ van elkaar te scheiden. Aan die verwarring in termen kan worden toegevoegd, dat het tegenwoordig ook hip is om te zeggen dat waar je het me oneens bent, ondemocratisch is. Zo noemde Joost Eerdmans van JA21 het deze week ‘ondemocratisch’ als de PVV grootste partij wordt maar Geert Wilders geen premier.   

Daarmee zakt hij voor de eerste regel van de politiek van de Amerikaanse president Lyndon B Johnson. Volgens Johnson hoeft een politicus maar een ding te kunnen, en dat is tellen. In Nederland is politiek is in de kern een telraam met honderdvijftig kralen die je op iedere manier mag rangschikken, tot je een meerderheid hebt. Diezelfde Eerdmans bleek na de doorrekening CPB zijn plannen nog stiekem even te hebben aangepast. Dus u mag zelf invullen hoe serieus u zijn democratisch leiderschap vindt.

Eerdmans roept op tot een coalitie van JA21 met PVV, VVD, BBB en SGP. Eerdmans noemt die coalitie ‘realistisch rechts’, een creatieve titel voor een onrealistische coalitie, die blijft steken op ongeveer 60 zetels in peilingen. Maar qua rekenkundige hallucinaties wordt hij ingehaald door Dilan Yesilgöz. Zij zegt te willen regeren met VVD, D66 en het CDA, een prachtig idee met slechts 25 zetels te weinig.

Onwaar, oneens, ondemocratisch, wat waar hebben we het over onderhand. Het volk is ontevreden, de politiek krijgt een dikke onvoldoende. Wat veel politici roepen is onrealistisch, en echt belangrijke onderwerpen blijven onbesproken. Hun aanvalletjes over en weer zijn onaardig, onder de gordel tot zelfs onbeschoft. Deze schertsvertoning maakt het volk onverschillig. Dat is niet onbegrijpelijk, maar in deze onrustige tijden wel onverstandig. De vorige coalitie was onwerkbaar, en voor wie hoopt een eenvoudig te vormen nieuwe coalitie zijn de huidige peilingen onzeker tot onheilspellend. Afijn, zoals u merkt ondertussen, is de campagne on fire.

 

Dit is een column van Julian Verbeek

Een tijdje geleden leerde ik bij een cursus dat mensen het steeds moeilijker vinden om &lsquo;onwaar&rsquo; en &lsquo;oneens&rsquo; van elkaar te scheiden. Aan die verwarring in termen kan worden toegevoegd, dat het tegenwoordig ook hip is om te zeggen dat waar je het me oneens bent, ondemocratisch is. Zo noemde Joost Eerdmans van JA21 het deze week &lsquo;ondemocratisch&rsquo; als de PVV grootste partij wordt maar Geert Wilders geen premier. &nbsp;&nbsp;
Daarmee zakt hij voor de eerste regel van de politiek van de Amerikaanse president Lyndon B Johnson. Volgens Johnson hoeft een politicus maar een ding te kunnen, en dat is tellen. In Nederland is politiek is in de kern een telraam met honderdvijftig kralen die je op iedere manier mag rangschikken, tot je een meerderheid hebt. Diezelfde Eerdmans bleek na de doorrekening CPB zijn plannen nog stiekem even te hebben aangepast. Dus u mag zelf invullen hoe serieus u zijn democratisch leiderschap vindt.
Eerdmans roept op tot een coalitie van JA21 met PVV, VVD, BBB en&nbsp;SGP. Eerdmans noemt die coalitie &lsquo;realistisch rechts&rsquo;, een creatieve titel voor een onrealistische coalitie, die blijft steken op ongeveer 60 zetels in peilingen. Maar qua rekenkundige hallucinaties wordt hij ingehaald door Dilan Yesilg&ouml;z. Zij zegt te willen regeren met VVD, D66 en het CDA, een prachtig idee met slechts 25 zetels te weinig.
Onwaar, oneens, ondemocratisch, wat waar hebben we het over onderhand. Het volk is ontevreden, de politiek krijgt een dikke onvoldoende. Wat veel politici roepen is onrealistisch, en echt belangrijke onderwerpen blijven onbesproken. Hun aanvalletjes over en weer zijn onaardig, onder de gordel tot zelfs onbeschoft. Deze schertsvertoning maakt het volk onverschillig. Dat is niet onbegrijpelijk, maar in deze onrustige tijden wel onverstandig. De vorige coalitie was onwerkbaar, en voor wie hoopt een eenvoudig te vormen nieuwe coalitie zijn de huidige peilingen onzeker tot onheilspellend. Afijn, zoals u merkt ondertussen, is de campagne on fire.
&nbsp;
Dit is een column van Julian Verbeek

Zorgen maken is voor losers

In 1 playlist(s)

De Week van Verbeek

Social links

Follow podcast

Recent clips