Retour Brussel: een Britse flirt

 

In Londen waait sinds kort een voorzichtig-Europese bries. Premier Andy Burnham noemt Brexit openlijk een mislukking die Groot-Brittannië meer heeft gekost dan opgeleverd. Vrijdag reist hij naar Brussel om een zogeheten ‘reset deal’ te tekenen. Maar wie denkt dat de Britten morgen weer aan de vergadertafel in Brussel aanschuiven, komt bedrogen uit.

De bestaande scheidingsovereenkomst en Burnhams eigen verkiezingsbeloftes sluiten directe herintreding uit. Toch blijkt dat kader elastisch te zijn. Burnham rekt de afspraken op met een pragmatisch pakket rond energie, jeugdmobiliteit en vooral landbouw.

Voor de handel in groenten, fruit, vlees en vis is dat goed nieuws: door Britse voedselstandaarden weer gelijk te trekken met de Europese regels, verdwijnen kostbare grenscontroles en papierwerk, waardoor bederfelijke waar in vrachtwagens niet langer aan de grens wegrot. Een volledige terugkeer naar de interne markt of douane-unie schuift Burnham door naar een volgend parlement, mogelijk via een nieuw referendum.

Voorzichtigheid

Die voorzichtigheid is begrijpelijk. Uit recent onderzoek van YouGov blijkt inderdaad dat 52 procent van de Britten wil terugkeren naar de EU, tegenover maar 27 procent die erbuiten wil blijven. Veel Britten zien Brexit inmiddels als een dure vergissing. Maar de cijfers hebben een grote ‘maar’: die meerderheid verdampt zodra terugkeer betekent dat Londen de euro moet invoeren of zijn oude begrotingskorting verliest. Spijt van Brexit is dus nog geen blanco cheque voor Brussel.

Bovendien rommelt het in Westminster. Binnen Labour vrezen parlementariërs uit voormalige Brexit-bolwerken dat kiezers in de arbeiderswijken zich opnieuw genegeerd voelen. Tegelijkertijd staan de Conservatieven en Nigel Farage klaar om elke toenadering als verraad te bestempelen.

Reset

Zij kunnen de huidige reset niet direct blokkeren, maar dreigen het akkoord bij een volgende machtswisseling direct te verscheuren. Om dat te voorkomen bevat het voedselverdrag naar verluidt een ‘Farage-clausule’: een fikse schadevergoeding als Londen er later weer uitstapt.

En hoe kijkt Brussel naar deze avances? Volgens Politico is het VK voor de EU echt geschiedenis, en vormt Londen nog maar een fractie van de Brusselse agenda. Oud-onderhandelaar Michel Barnier, die inmiddels in het Franse parlement zit, hoeft zijn agenda dus niet leeg te vegen. Zijn oude kunststukjes zijn niet meer nodig: het zijn nu de Britten zelf die aan de Brusselse poorten rammelen.

Loading transcript