Kijk. Je kan politiek blauw of rood zijn van binnen. Dan kan je een mening hebben. Over gokken bijvoorbeeld, of over het nut van 'voorspelmarkten' zoals Polymarket en Kalshi, waar dat gokken volgens jou wel of niet gebeurt. Maar als je geen hoofdpijn wil, is het makkelijker om gewoon dollargroen te zijn. Leg gewoon een goed wedje! Wees Wall Street: schat de situatie in, profiteer ervan, en ga op vakantie van je winst.

Dan is de volgende vraag of jij, moreel agnost, een gokverslaafde bent die toevallig vrijdagmiddag 30.000 dollar inzette op de exit van Maduro als staatshoofd van Venezuela. Dat zou een tragedie zijn. Niet omdat je 436.759 dollar en 61 cent naar binnen harkte via Polymarket op zaterdagochtend, maar omdat die winst je vervolgens zou aanzetten om nog veel harder te gaan gokken.

Iets minder treurig dan. Stel dat je geen gokverslaafde, maar de minnaar van een Amerikaanse generaal bent. Stel dat jij op vrijdagmiddag dondersgoed wist dat Maduro een gratis helikopterritje naar New York zou krijgen in dat kekke trainingspakkie dat inmiddels een stuk beter verkoopt. Als je met die kennis was besmet, en met je voorkennis 30.000 dollar had ingezet, was je ook 436.759 dollar en 61 cent rijker. Maar dan zou je je gelukkig diep bewust zijn van het feit dat je dat soort bedragen niet zomaar in moet zetten. Alleen als je voorkennis hebt natuurlijk.

Of nee, misschien was je een tussenvorm. Met een gezapig cocktailtje in de hand zat je op vrijdagmiddag te kijken naar de Pentagon Pizza Index. Hm, daar stond wat te gebeuren. Vervolgens opende je even wat webpagina's over de Amerikaanse blokkades voor de kust van Venezuela. Ah. Je had het allemaal wel door. Je won, zonder voorkennis, en geheel op koosjere wijze, 436.759 dollar en 61 cent. Yeahboi!

Misschien ben je minder gespekt van ironie en vind je dit allemaal pervers. Inzetten op leven & dood bij Polymarket? Bij een of andere malle cryptobookmaker die pas net legaal in de VS mag opereren?! Schokkend!

Och. Ze zien je aankomen. De woordvoerder staat klaar bij de deur. Het antwoord op uw priemende vinger? Voorspelmarkten zijn nuttig. De wisdom of crowds geeft u een helder beeld van de werkelijkheid. Hup, volgende vraag.

En daar zit wat in, als je tenminste dat heldere beeld van de kansen op bepaalde gebeurtenissen tot maatschappelijk nut verheft. Want bij Weekend Miljonairs was de beste hulplijn altijd het publiek. De paar knappe koppen die het verschil maakten om te zorgen voor het antwoord dat je krijgt, hadden vaker gelijk dan die beste vriend die je even belde. En ze hielpen je vaker dan het wegstrepen van twee foute antwoorden.

Sterker nog: voorkennis is een feature! Niet een bug! Zonder voorkennis zouden de percentages op Polymarket minder wijsheid van het publiek bevatten. En kunnen uw premier en Ursula Von der Leyen niet beter reageren op de laatste bokkesprong van Trump als ze de kansen live op hun schermpje kunnen volgen? De woordvoerder knikt plechtig en stuurt je met de morele staart tussen de benen weer naar huis.

Hm. Tja.

De een noemt het gokken, de ander noemt het visionair kansen inschatten. De een z'n speculant is de ander z'n techbaasje uit Silicon Valley. En over het maatschappelijke of zelfs morele nut van de juiste kansverdeling zou Immanuel Kant vast nog een stevig gesprekje kunnen houden met de gemiddelde Jeremy Bentham. 

Maar dat laat de belangrijkste vraag op straat liggen, beste filosofen.

Want wat moet je nou met die voorkennis?

Als je 30.000 dollar in wil zetten op de val van Maduro is Polymarket een prima vehikel, waar je 14 keer je geld terugkrijgt. Maar als je tientallen miljoenen in wil zetten, houdt dat een keer op. Zo diep zijn die markten niet. De serieuze centimiljonair en de miljardair die aan nog minder zelfonderschatting lijdt moeten dus andere vehikels zoeken om de opbrengst van hun voorkennis te maximaliseren.

Die olie-aandelen dan? Mwoah. Paar procent erbij op de maandag na de kidnapping van Maduro. Ja ja, Chevron zat er al, infrastructuur is afgebladderd sinds Chavez, duurt nog jaren om op te tuigen, en olieprijzen daalden toch al omdat er steeds meer aanbod op de markten wordt geslingerd. Allemaal slimme dingen die elke krant en elke economische podcast inmiddels al heeft uitgeplozen.

Nee, we gaan serieuzer. We gaan dan maar naar de obligaties van de staat Venezuela én het genationaliseerde oliebedrijf, Petroléos de Venezuela oftewel PDVSA. Die staan uit voor centen op de dollar sinds het failliet van 2017: wie ze koopt, gokt op een mirakel, maar voor die mogelijke uitbetaling betaal je dan ook een zacht prijsje. Dat noemen ze distressed debt. Lees: een gokspel voor financieel geavanceerde morele agnosten.

Vorig jaar zijn ze al grofweg in prijs verdubbeld en op maandag kwam er nog eens 20 procent erbij. Er staat zo'n 150 tot 170 miljard dollar van uit, als je alle betwiste claims en failliet verklaarde obligaties op een hoop gooit. Zijn inmiddels al een boel rechtszaken over gevoerd. Maar daar kunnen nog best wat miljardjes bij, als je tenminste verkopers kan vinden die klaar zijn met al dat juridische gezeur en iets minder rotte eieren voor hun geld willen kiezen.

Hup, op naar de obligatiemarkten!

Maar reken u niet te snel rijk, schrijft financieel geavanceerde morele agnost Jay Newman in het beste hoekje van de Financial Times. Hij werkte voor activistisch hedgefonds Elliott en leidde daar het team dat in 2016 2.4 miljard dollar los wist te peuteren van de failliete natiestaat, ondanks het feit dat Elliott een kat in de zak had gekocht toen het land voor de zoveelste keer failliet ging. Kost vijftien jaar onderhandelen, maar dan heb je ook wat.

Sterker nog: Elliott wist in 2012 succesvol het Argentijnse fregat Libertad aan de ketting te laten leggen voor de Ghanese kust, om eindelijk eens betaald te krijgen voor die staatsobligaties die Argentinië niet meer kon betalen.

Ja.. die weet wel hoe sommige soevereine staatshaasjes kunnen lopen, zullen we maar zeggen. Maar hij heeft er een hard hoofd in als het gaat om Venezolaans staatspapier. Je hoort eigenaren van Venezolaans staatspapier namelijk denken:

'Schuld is heilig. Als er betaald wordt, sta ik weer vooraan. Ik weet wel dat ze failliet zijn gegaan, maar deze contracten zijn plechtige beloftes van de Bolivaarse Republiek Venezuela en het staatsbedrijf. En de afspraken zijn in staal gegoten, want in al die bepalingen en clausules staat dat ik mijn recht kan halen in het VK of de VS als ze worden geschonden. Sterker nog, sommigen van ons hébben al zulke bepalingen in de zak na dat failliet van 2017, dus we hoeven enkel te wachten tot het geld er is.'

Maar, schrijft Newman, hoe ging dat ook alweer met Irak begin jaren nul? Toevallig ook een olieland met een van z'n voetstuk gevallen schurk. Maar dat ging niet zo goed. Daar kregen ze 10 cent op de dollar.

De regering George W. Bush stuurde voormalig Minister van Buitenlandse Zaken Jim Baker even rond bij de crediteuren. De boodschap: we hebben dat geld nodig om het land en dus de olie-inkomsten weer op te bouwen. Bovendien gaan we een resolutie indienen bij de Veiligheidsraad om ervoor te zorgen dat olie-opbrengsten niet door een rechter uit kunnen worden gedeeld.

Alle olie-opbrengsten werden vervolgens in een fonds gestopt dat per executive order van de regering Bush immuun was voor crediteuren van de staat Irak en zijn staatsbedrijven.

Doei!

Tja, de levens van 29 miljoen Venezolanen en de toekomst van een olie-industrie staan op het spel. Newman legt mooi uit dat Realpolitik, wapens en de toekomst van een natiestaat toch vaak winnen van de patagoniavestjes in New York.

Zo ziet u maar. Winstmaximalisatie is zelfs mét voorkennis geen sinecure. Net als filosoferen over het nut van gokken. Of, excuus: 'voorspelmarkten'. Maar leg vooral nog een wedje op het een of het ander.

Beursnerd en Beursnerd XL 

Iedere werkdag iets na elf uur werpt de Beursnerd in gesprek met presentator Thomas van Zijl een blik op de AEX, waarbij hij of zij de diepgang niet schuwt. Daarnaast is er donderdag om tien voor twaalf een langere beursanalyse. Die neemt Beursnerd XL Jochem Visser voor zijn rekening.