Wat uw beursnerd betreft draaien markten niet om angst en hebzucht, maar om jaloezie en luiheid. Niets zo funest voor uw financiële beoordelingsvermogen als een buurman die rap rijk wordt.

Een voorbeeld. Zuid-Korea was vorig jaar de best presterende beurs op aarde met een stijging van dik 75 procent. Dit jaar ook. 90 procent erbij alweer. Daarom lezen we nu fantastische berichtjes op Blind, een sociaal mediaplatform waarop geverifieerde medewerkers onder een pseudoniem berichten achterlaten. 

Recent wist een ambtenaar uit Seoul daar te melden dat hij voor 1.7 miljoen dollar had ingezet op zijn lokale beurs. Hij had driekwart van het bedrag bij elkaar geleend, maar een paar dagen later stond hij al een paar ton in de plus, meldde hij. 

Voelt u dat? Juist.

Dit is de reden dat de snelst groeiende groep beleggers in Zuid-Korea nu bestaat uit zestigplussers die nog nooit een aandeelrekening hebben gehad. Dit is de reden dat banken nu extra rente en bonusjes afgeven op betaalrekeningen: men wil voorkomen dat klanten al hun geld uit de bank trekken en in de brokerrekening mieteren.

Het aantal brokerrekeningen telt overigens 2 per hoofd. Zo'n 100 miljoen accounts voor een populatie van 50 miljoen mensen. Het aantal aandeelrekeningen voor jongeren onder de 18 is op jaarbasis keer tien gegaan in het eerste kwartaal. De rentebaten van leningen bij de belangrijkste Zuid-Koreaanse brokers zijn met meer dan 50 procent gestegen in het eerste kwartaal, meldt de Korea Times.

Dat krijg je als je belangrijkste Kospi-index voor de helft bestaat uit Samsung en SK Hynix, makers van geheugenchips die hun eigen klanten nu tot de oogballen kunnen opzadelen met prijsverhogingen. Er heerst een tekort. Deze week zijn SK Hynix én Amerikaanse concullega Micron de grens van 1 biljoen dollar aan beurswaarde voorbij gestegen.

Dat betekent trouwens ook dat je in 'opkomende markten' sinds dit jaar 4 bedrijven hebt die meer dan een biljoen dollar waard zijn.

Saudi Aramco, TSMC, Samsung en SK Hynix. In ons hoogstontwikkelde Europa zijn dat er overigens nul. ZERO!, zoals Steve Eisman het ooit uitriep in 2008. How times change!

Maar terug naar Zuid-Korea.

Wat zich daar nu afspeelt, in een land met 50 miljoen mensen die zich collectief suflenen om geld in de beurs te plempen, is een fenomeen wat de geschiedenisboeken in zal gaan. Het land staat bol van de sociale spanningen, van een rattenrace in hyperdarwinistische prepscholen voor kinderen ('hagwon' bijvoorbeeld, maar er zijn meer vormen) tot en met een huizenmarkt die zo gespannen is dat mensen het schrapen om te kunnen lenen tot sociaal fenomeen hebben benoemd. Dat noemt men namelijk 'yeongkkeul', boers uit te spreken als 'jungkul' en vrij te vertalen als 'alles bij elkaar schrapen en lenen om iets te verkrijgen'.

En dat vertaalt zich nu ook op de beurs. Wat is het verschil tussen economische wanhoop en hebzucht? Wat is het verschil tussen een speculant die met leningen een bedrijf koopt en een visionair? Leg ons het maar uit. Zuid-Koreanen geven massaal het antwoord, in de vorm van maximale marge op brokerrekeningen, een dikke 28 miljard dollar in kortlopende leningen genaamd 'minus accounts' (een combinatie van rood staan en een formeel persoonlijk krediet), bankleningen, enzovoort.

Men zoekt het hogerop op de beurs. Een soort cheatcode in een videogame die 'de samenleving' heet. En dat raast nog wel even door. Want wie kan zeggen wanneer een stel Chinezen een fabriek voor geheugenchips hebben gemaakt die de capaciteit van Samsung, SK Hynix, Micron en Sandisk aan kan? Wie weet wanneer de varkenscyclus van deze chipmakers, die bepaald geen monopolist kennen zoals TSMC op hun chipniche, precies eindigt? Wie kan zeggen waar de onstilbare honger naar AI-onderdelen wereldwijd gestild is? 

Niemand. En dus kunnen ambtenaren zonder schroom tonnen verdienen op de beurs. Tot het stopt, de leningen moeilijk af te betalen worden, de onderpanden dalen in waarde en een land collectief in een deflatoir scenario terecht komt dat Japan al kent sinds de jaren tachtig. Of ach, misschien valt het net een beetje mee, en wordt het niet zo gortig. Je weet het niet. 

Je moet dansen tot de muziek over is, zei Chuck Prince van Citigroup ooit.

Beursnerd en Beursnerd XL 

Iedere werkdag iets na elf uur werpt de Beursnerd in gesprek met presentator Thomas van Zijl een blik op de AEX, waarbij hij of zij de diepgang niet schuwt. Daarnaast is er donderdag om tien voor twaalf een langere beursanalyse. Die neemt Beursnerd XL Jochem Visser voor zijn rekening.