„Joh, echt? Weet je het wel zeker?” Hij kijkt me verbaasd aan. Ik heb net aangeboden om te betalen voor de eerste date en we staan bij de serveerster om af te rekenen. Ik geef aan dat ik het zeker weet. Terugkrabbelen zou nu al helemaal raar zijn. En toch voelt het ongemakkelijk. Ben ik dan toch niet zo progressief als ik dacht?

Het was een beetje alsof hij op Pokémon jaagde
01:55

Normaal zie ik niet tegen maandag op. Nu wilde ik nooit meer werken
02:13

Ik opperde Bokkie te laten inslapen en de 2000 euro aan mij te schenken, dat idee werd niet serieus genomen
02:21