Meer dan 4 miljard jaar geleden, toen de piepjonge aarde nog aan het vormen was, botste onze planeet op een enorm object. Het grootste brokstuk dat daarbij loskwam, dat zou nu onze maan moeten zijn. Maar wanneer dit precies gebeurde en hoe, dat weten we niet. 

Nu hebben onderzoekers maankristallen gebruikt om een beter beeld te krijgen. En wat blijkt: de maan is ouder dan we dachten. We zaten er maar liefst 40 miljoen jaar naast. De nieuwe leeftijd van de maan is dan nu minstens 4.46 miljard.  

De kristallen waaraan ze dit konden zien werden in 1972 mee terug naar de aarde genomen door Apollo astronauten. Ze moeten meteen na de botsing zijn ontstaan, nadat het gesmolten oppervlakte weer was afgekoeld. Weten hoe oud de kristallen zijn, is dus weten hoe oud het hemellichaam waarin ze zitten is.  

Natuurlijk is hier in eerdere onderzoeken al wel naar gekeken, maar omdat nu atom probe tomography is gebruikt kon nog beter worden bekeken waar de kristallen uit bestaan. Atoom per atoom.  

Door te kijken in hoeverre de atomen door de tijd heen waren afgebroken - een vorm van verval, waarbij ze transformeren naar een andere samenstelling - en met de kennis van hoelang deze processen duren, konden ze bepalen hoe oud de atomen moesten zijn.  

En dat liet ze dus zien dat de maan ten minste 4.46 miljard jaar oud moet zijn. Het bewijs dat meegenomen maankristallen in ieder geval de oudste stukjes maan zijn die we ooit hebben gevonden.

Lees hier meer over het onderzoek: Crystals brought back by astronauts show that the Moon is 40 million years older than scientists thought

Meer dan 4 miljard jaar geleden, toen de piepjonge aarde nog aan het vormen was, botste onze planeet op een enorm object. Het grootste brokstuk dat daarbij loskwam, dat zou nu onze maan moeten zijn. Maar wanneer dit precies gebeurde en hoe, dat weten we niet. 
Nu hebben onderzoekers maankristallen gebruikt om een beter beeld te krijgen. En wat blijkt: de maan is ouder dan we dachten. We zaten er maar liefst 40 miljoen jaar naast. De nieuwe leeftijd van de maan is dan nu minstens 4.46 miljard.  
De kristallen waaraan ze dit konden zien werden in 1972 mee terug naar de aarde genomen door Apollo astronauten. Ze moeten meteen na de botsing zijn ontstaan, nadat het gesmolten oppervlakte weer was afgekoeld. Weten hoe oud de kristallen zijn, is dus weten hoe oud het hemellichaam waarin ze zitten is.  
Natuurlijk is hier in eerdere onderzoeken al wel naar gekeken, maar omdat nu atom probe tomography is gebruikt kon nog beter worden bekeken waar de kristallen uit bestaan. Atoom per atoom.  
Door te kijken in hoeverre de atomen door de tijd heen waren afgebroken - een vorm van verval, waarbij ze transformeren naar een andere samenstelling - en met de kennis van hoelang deze processen duren, konden ze bepalen hoe oud de atomen moesten zijn.  
En dat liet ze dus zien dat de maan ten minste 4.46 miljard jaar oud moet zijn. Het bewijs dat meegenomen maankristallen in ieder geval de oudste stukjes maan zijn die we ooit hebben gevonden.
Lees hier meer over het onderzoek: <a href="https://www.eurekalert.org/news-releases/1005078">Crystals brought back by astronauts show that the Moon is 40 million years older than scientists thought</a>

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?