Zo'n drie meter lang en tegen de 300 kilo was ie waarschijnlijk: de grootste aapachtige die ooit over de aarde liep. Onderzoekers weten nu iets beter waarom andere soorten het wel hebben gered, maar deze reus, Gigantopithecus blacki, het niet heeft gehaald. 

Antropoloog Ralph von Koenigswald was degene die, 90 jaar geleden, in een apotheek in Hong Kong de eerste enorme tand van het uitgestorven dier vond. Inmiddels hebben onderzoekers in grotten verspreid door China in totaal vier kaakbotten en zo'n 2000 tanden gevonden. Maar dat is het ook. Andere delen van het skelet zijn nooit ontdekt en dat maakt het nogal moeilijk om veel over de enorme aap te kunnen zeggen. 

En dus hebben onderzoekers bestaande fossielen en de bodem op de plek waar deze werden gevonden nog eens beter bestudeerd. Zes verschillenden technieken werden gebruikt om te bepalen wanneer het dier heeft geleefd en in welke omstandigheden het uitstierf. 

De nieuwe schatting zegt dat de aapachtige het vol heeft gehouden tot zo'n 295,000 tot 215,000 jaar geleden. En terwijl tanden van veel oudere exemplaren van het dier tekenen laten zien van een overvloed aan voeding en water, suggereren tanden van de laatst levende exemplaren dat hun dieet flink veranderde en ze minder voedingsstoffen binnenkregen. 

In deze periode waren er ook veranderingen in het landschap. Minder dichte bossen en meer open vlaktes. Andere, ook uitgestorven, aapachtigen uit die tijd lijken zich beter te hebben aangepast. Eén orang-oetangsoort, die langer doorleefde, werd bijvoorbeeld kleiner. Waarschijnlijk om hoog in de bomen te kunnen klimmen op zoek naar vruchten. G. blacki werd in die tijd juist groter. Te lomp wellicht om bij de goede snacks te kunnen.  

Om een nog accurater beeld van de leefomstandigheden en lichaamsgrootte van het dier te krijgen zouden wel nog meer fossielen nodig zijn, van andere delen van het lichaam. Terug naar de grotten dus.

Lees hier meer over het onderzoek: Why did the world’s biggest ape go extinct?

Zo'n drie meter lang en tegen de 300 kilo was ie waarschijnlijk: de grootste aapachtige die ooit over de aarde liep. Onderzoekers weten nu iets beter waarom andere soorten het wel hebben gered, maar deze reus, Gigantopithecus blacki, het niet heeft gehaald. 
Antropoloog Ralph von Koenigswald was degene die, 90 jaar geleden, in een apotheek in Hong Kong de eerste enorme tand van het uitgestorven dier vond. Inmiddels hebben onderzoekers in grotten verspreid door China in totaal vier kaakbotten en zo'n 2000 tanden gevonden. Maar dat is het ook. Andere delen van het skelet zijn nooit ontdekt en dat maakt het nogal moeilijk om veel over de enorme aap te kunnen zeggen. 
En dus hebben onderzoekers bestaande fossielen en de bodem op de plek waar deze werden gevonden nog eens beter bestudeerd. Zes verschillenden technieken werden gebruikt om te bepalen wanneer het dier heeft geleefd en in welke omstandigheden het uitstierf. 
De nieuwe schatting zegt dat de aapachtige het vol heeft gehouden tot zo'n 295,000 tot 215,000 jaar geleden. En terwijl tanden van veel oudere exemplaren van het dier tekenen laten zien van een overvloed aan voeding en water, suggereren tanden van de laatst levende exemplaren dat hun dieet flink veranderde en ze minder voedingsstoffen binnenkregen. 
In deze periode waren er ook veranderingen in het landschap. Minder dichte bossen en meer open vlaktes. Andere, ook uitgestorven, aapachtigen uit die tijd lijken zich beter te hebben aangepast. Eén orang-oetangsoort, die langer doorleefde, werd bijvoorbeeld kleiner. Waarschijnlijk om hoog in de bomen te kunnen klimmen op zoek naar vruchten. G. blacki werd in die tijd juist groter. Te lomp wellicht om bij de goede snacks te kunnen.  
Om een nog accurater beeld van de leefomstandigheden en lichaamsgrootte van het dier te krijgen zouden wel nog meer fossielen nodig zijn, van andere delen van het lichaam. Terug naar de grotten dus.
Lees hier meer over het onderzoek: <a href="https://www.nature.com/articles/d41586-024-00033-8">Why did the world’s biggest ape go extinct?</a>

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?