Er is een zoetwater planktonsoort ontdekt die niets liever doet dan virussen naar binnen schrokken.

Meestal krijgen organismen virussen per ongeluk binnen en zijn ze ongewenst. In sommige gevallen zorgen ze zelfs voor de dood van hun gastheer, terwijl ze zelf in veel ecosystemen amper iemand hoeven te vrezen. Dat zet ze in dat geval bovenaan de voedselketen, dachten we. Maar een microbe genaamd Halteria - die zich met een trilhaarachtig propellertje door het water beweegt - blijkt baas boven baas. 

Het is niet het enige diertje dat aan virussen knabbelt in de zoetwateromgeving, maar wel de enige die het als volledige maaltijd gebruikt, zagen onderzoeker van de universiteit van Nebraska in het lab. Ze zagen hoe Halteria ook echt energie haalt uit het eten van een enorm zoetwatervirus. Wil iets tellen als iemands voedsel, dan is dat een voorwaarde. Dit zorgde niet alleen voor gevulde magen. De hele populatie in het lab floreerde door het dieet en werd 15 keer groter in twee dagen. 

Het virus dat werd geconsumeerd staat erom bekend dat het in zoetwater groene algensoorten infecteert en ervoor zorgt dat die algen uit elkaar barsten. Daardoor komen allerlei voedingsstoffen, maar ook CO2 in het milieu terecht. Maar bevindt Halteria zich in dezelfde omgeving, dan zou het diertje dat proces weleens tegen kunnen werken, denken de onderzoekers, die nu van mening zijn dat we heel anders moeten gaan rekenen als we naar de koolstofcyclus kijken in dit soort ecosystemen.

En zo blijkt nog maar weer eens: net als we denken dat we alles weten... hebben we toch weer iets gemist.

Lees meer: The consumption of viruses returns energy to food chains

Er is een zoetwater planktonsoort ontdekt die niets liever doet dan virussen naar binnen schrokken.
Meestal krijgen organismen virussen per ongeluk binnen en zijn ze ongewenst. In sommige gevallen zorgen ze zelfs voor de dood van hun gastheer, terwijl ze zelf in veel ecosystemen amper iemand hoeven te vrezen. Dat zet ze in dat geval bovenaan de voedselketen, dachten we. Maar een microbe genaamd Halteria - die zich met een trilhaarachtig propellertje door het water beweegt - blijkt baas boven baas. 
Het is niet het enige diertje dat aan virussen knabbelt in de zoetwateromgeving, maar wel de enige die het als volledige maaltijd gebruikt, zagen onderzoeker van de universiteit van Nebraska in het lab. Ze zagen hoe Halteria ook echt energie haalt uit het eten van een enorm zoetwatervirus. Wil iets tellen als iemands voedsel, dan is dat een voorwaarde. Dit zorgde niet alleen voor gevulde magen. De hele populatie in het lab floreerde door het dieet en werd 15 keer groter in twee dagen. 
Het virus dat werd geconsumeerd staat erom bekend dat het in zoetwater groene algensoorten infecteert en ervoor zorgt dat die algen uit elkaar barsten. Daardoor komen allerlei voedingsstoffen, maar ook CO2 in het milieu terecht. Maar bevindt Halteria zich in dezelfde omgeving, dan zou het diertje dat proces weleens tegen kunnen werken, denken de onderzoekers, die nu van mening zijn dat we heel anders moeten gaan rekenen als we naar de koolstofcyclus kijken in dit soort ecosystemen.
En zo blijkt nog maar weer eens: net als we denken dat we alles weten... hebben we toch weer iets gemist.
Lees meer: <a href="https://www.pnas.org/doi/10.1073/pnas.2215000120">The consumption of viruses returns energy to food chains</a>

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?