De maan ziet er, vergeleken veel andere hemellichamen, behoorlijk toegankelijk uit. Maar zonder lucht, water en mét temperaturen die uiteenlopen tussen de min 130 en plus 120 graden en een verminderde zwaartekracht, is het geen makkelijke plek om een basis te bouwen. 

Het stof op het maanoppervlakte zorgt bijvoorbeeld voor verstopte mechanica en zit de werking van meetinstrumenten en beschermende pakken in de weg. Bedenk maar even wat er bij elke landende raket, of elk voorbij razend maanvoertuig gebeurt met al dat loszittende stof.  

Onderzoekers denken nu een mogelijke oplossing te hebben gevonden. Wat we zouden kunnen doen, menen ze, is het maanstof smelten met een gigantische lens om zo wegen en landingsplekken te creëren.  

Er zijn al wat experimenten gedaan, met materiaal dat lijkt op maanstof, dat door ESA is ontwikkeld. Met een laser werd het stof verwarmd tot zo'n 1600 graden. Met het gesmolten materiaal konden ze vormen maken die aan elkaar iets als een weg zouden kunnen vormen.  

Een snel proces is dit overigens niet. Over elk vormpje werd ongeveer een uur gedaan. Wat zou betekenen dat een landingsplek van 10 bij 10 meter een klus van zo'n 100 dagen zou zijn.  

Als ze het smelten op de maan zouden willen nabootsen dan - berekenden de onderzoekers - moet er een lens van zo'n 2.37 vierkante meter van de aarde naar de maan vervoerd worden. Daarmee kan - net als je als kind misschien vroeger weleens hebt geprobeerd met een vergrootglas - zonlicht worden opgevangen dat je vervolgens richt op het materiaal dat je wilt laten smelten.  

Die lens zou zelfs van oprolbaar folie gemaakt kunnen worden, zodat het makkelijker is om hem daar te krijgen. Toch ben je er dan nog niet. De lens zelf krijgt ook weer te maken met dat verraderlijke maanstof. Wellicht zou een vibrerende lens, waar het stof vanzelf vanaf trilt, daar een oplossing voor zijn, schrijven de onderzoekers. 

Lees hier meer over het onderzoek: ‘Streets on the moon’: lunar dust could be ‘melted’ to make solid roads

De maan ziet er, vergeleken veel andere hemellichamen, behoorlijk toegankelijk uit. Maar zonder lucht, water en mét temperaturen die uiteenlopen tussen de min 130 en plus 120 graden en een verminderde zwaartekracht, is het geen makkelijke plek om een basis te bouwen. 
Het stof op het maanoppervlakte zorgt bijvoorbeeld voor verstopte mechanica en zit de werking van meetinstrumenten en beschermende pakken in de weg. Bedenk maar even wat er bij elke landende raket, of elk voorbij razend maanvoertuig gebeurt met al dat loszittende stof.  
Onderzoekers denken nu een mogelijke oplossing te hebben gevonden. Wat we zouden kunnen doen, menen ze, is het maanstof smelten met een gigantische lens om zo wegen en landingsplekken te creëren.  
Er zijn al wat experimenten gedaan, met materiaal dat lijkt op maanstof, dat door ESA is ontwikkeld. Met een laser werd het stof verwarmd tot zo'n 1600 graden. Met het gesmolten materiaal konden ze vormen maken die aan elkaar iets als een weg zouden kunnen vormen.  
Een snel proces is dit overigens niet. Over elk vormpje werd ongeveer een uur gedaan. Wat zou betekenen dat een landingsplek van 10 bij 10 meter een klus van zo'n 100 dagen zou zijn.  
Als ze het smelten op de maan zouden willen nabootsen dan - berekenden de onderzoekers - moet er een lens van zo'n 2.37 vierkante meter van de aarde naar de maan vervoerd worden. Daarmee kan - net als je als kind misschien vroeger weleens hebt geprobeerd met een vergrootglas - zonlicht worden opgevangen dat je vervolgens richt op het materiaal dat je wilt laten smelten.  
Die lens zou zelfs van oprolbaar folie gemaakt kunnen worden, zodat het makkelijker is om hem daar te krijgen. Toch ben je er dan nog niet. De lens zelf krijgt ook weer te maken met dat verraderlijke maanstof. Wellicht zou een vibrerende lens, waar het stof vanzelf vanaf trilt, daar een oplossing voor zijn, schrijven de onderzoekers. 
Lees hier meer over het onderzoek: <a href="https://www.theguardian.com/science/2023/oct/12/streets-on-the-moon-lunar-dust-could-be-melted-to-make-solid-roads">‘Streets on the moon’: lunar dust could be ‘melted’ to make solid roads</a>

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?