Als je door een bos loopt sta je er waarschijnlijk zelden bij stil hoe die ene boom nou precies op die ene plek is beland. Misschien, als je erover nadenkt, voelt het als een toevallig iets. Of iets wat gestuurd wordt door de beschikbare ruimte die er is en hoe de boom daar zelf gebruik van maakt.   

Maar bioloog Ivy Yen van de universiteit van Maine weet wel beter, valt te lezen in de New York Times. In een gigantisch experimenteel bos doet ze onderzoek naar de link tussen hoe de zaden van bomen zich verspreiden en het gedrag van de dieren die ze meenemen.  

In dat bos zijn door de onderzoeksgroep waar ze onderdeel van is in zeven jaar tijd al 2000 muizen en woelmuizen voorzien van een volgbare chip. Deze dieren kregen met enige regelmaat plateaus met de zaden van lokale bomen aangeboden. Een wildcamera legde steeds vast welk diertje er met welk zaadje vandoor ging. Een niet-giftig poeder op de grond liet vervolgens zien waar ze met het zaadje naar toe waren gegaan en of het ergens werd bewaard of was opgegeten.  

Al die gegevens, van al die zaadjes, hun lot en het gedrag van hun dragers zijn de onderzoekers nu aan het analyseren. Ze zagen zo al dat het karakter van dieren medebepalend is voor welk zaadje ze meenemen en ook dat de aanwezigheid van roofdieren invloed had op hoe met de zaadjes werd omgegaan.  

Ook zagen ze dat er meer dappere dieren waren in stukken bos waar gekapt werd en dat in een wild bos meer variatie in persoonlijkheden te vinden is. De onderzoekers hopen nog veel meer te ontdekken over hoe dit allemaal bijdraagt aan waar welke boom groeit. Want willen we onze ecosystemen beschermen en hun toekomst in kaart brengen, dan moeten we eerst weten hoe ze worden gevormd.

Lees meer: Meet the Mice Who Make the Forest.

Als je door een bos loopt sta je er waarschijnlijk zelden bij stil hoe die ene boom nou precies op die ene plek is beland. Misschien, als je erover nadenkt, voelt het als een toevallig iets. Of iets wat gestuurd wordt door de beschikbare ruimte die er is en hoe de boom daar zelf gebruik van maakt.   
Maar bioloog Ivy Yen van de universiteit van Maine weet wel beter, valt te lezen in de New York Times. In een gigantisch experimenteel bos doet ze onderzoek naar de link tussen hoe de zaden van bomen zich verspreiden en het gedrag van de dieren die ze meenemen.  
In dat bos zijn door de onderzoeksgroep waar ze onderdeel van is in zeven jaar tijd al 2000 muizen en woelmuizen voorzien van een volgbare chip. Deze dieren kregen met enige regelmaat plateaus met de zaden van lokale bomen aangeboden. Een wildcamera legde steeds vast welk diertje er met welk zaadje vandoor ging. Een niet-giftig poeder op de grond liet vervolgens zien waar ze met het zaadje naar toe waren gegaan en of het ergens werd bewaard of was opgegeten.  
Al die gegevens, van al die zaadjes, hun lot en het gedrag van hun dragers zijn de onderzoekers nu aan het analyseren. Ze zagen zo al dat het karakter van dieren medebepalend is voor welk zaadje ze meenemen en ook dat de aanwezigheid van roofdieren invloed had op hoe met de zaadjes werd omgegaan.  
Ook zagen ze dat er meer dappere dieren waren in stukken bos waar gekapt werd en dat in een wild bos meer variatie in persoonlijkheden te vinden is. De onderzoekers hopen nog veel meer te ontdekken over hoe dit allemaal bijdraagt aan waar welke boom groeit. Want willen we onze ecosystemen beschermen en hun toekomst in kaart brengen, dan moeten we eerst weten hoe ze worden gevormd.
Lees meer: <a href="https://www.nytimes.com/2022/11/25/science/climate-forests-seeds-mice.html">Meet the Mice Who Make the Forest</a>.

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?