De Quetzalcoatlus heeft een spanwijdte die even lang is als een dubbeldekkerbus. Het is het grootste dier dat ooit gevlogen heeft. Maar hoe hij dit deed, dat was lange tijd een raadsel. 

Lange tijd lukte het experts niet om erachter te komen hoe het een gigantische dino met vleugels, eentje zo hoog als een giraf, lukte om de lucht in te komen. Een team van onderzoekers aan de universiteit van Texas denkt het antwoord nu te hebben gevonden. 

Vijftig jaar geleden werd er een exemplaar van deze dinosoort gevonden in Big Bend National Park, maar veel onderzoek was er tot voor kort niet naar de botten gedaan. Nu zijn de botten alsnog grondig bestudeerd. Door deze kennis samen te voegen met andere vondsten lukte het de onderzoekers om een kleiner exemplaar van het dier - met een spanwijdte van 5 meter - bijna volledig in elkaar te zetten. 

Beide dino's moeten zo'n 70 miljoen jaar geleden geleefd hebben. Waarbij de kleinere soort waarschijnlijk in zwermen leefde en jaagde en de grotere alleen, een beetje zoals een reiger, in de buurt van stroompjes en rivieren.  

Maar hoe kwam het dier nou de lucht in? Een aanloopje zou niet hebben gewerkt, denken de onderzoekers. Dan zouden zijn vleugels de grond hebben geraakt, of omliggende struiken en bomen. Het moet zijn gelukt dankzij zijn twee enorm sterke poten. Daarmee zou hij eerst zo'n drie meter omhoog de lucht in zijn gesprongen, om vervolgens die enorme 10 meter brede vleugelpartij in actie te laten komen.  

Met dank aan: Palaeontologists figure out how a pterosaur the size of a double-decker bus was able to fly. 

Ook leuk: Mystery of the pterosaurs and their “ridiculously long” neck finally solved. 

De Quetzalcoatlus heeft een spanwijdte die even lang is als een dubbeldekkerbus. Het is het grootste dier dat ooit gevlogen heeft. Maar hoe hij dit deed, dat was lange tijd een raadsel.&nbsp;
Lange tijd lukte het experts niet om erachter te komen hoe het een gigantische dino met vleugels, eentje zo hoog als een giraf, lukte om de lucht in te komen. Een team van onderzoekers aan de universiteit van Texas denkt het antwoord nu te hebben gevonden.&nbsp;
Vijftig jaar geleden werd er een exemplaar van deze dinosoort gevonden in Big Bend National Park, maar veel onderzoek was er tot voor kort niet naar de botten gedaan. Nu zijn de botten alsnog grondig bestudeerd. Door deze kennis samen te voegen met andere vondsten lukte het de onderzoekers om een kleiner exemplaar van het dier - met een spanwijdte van 5 meter - bijna volledig in elkaar te zetten.&nbsp;
Beide dino's moeten zo'n 70 miljoen jaar geleden geleefd hebben. Waarbij de kleinere soort waarschijnlijk in zwermen leefde en jaagde en de grotere alleen, een beetje zoals een reiger, in de buurt van stroompjes en rivieren.&nbsp;&nbsp;
Maar hoe kwam het dier nou de lucht in? Een aanloopje zou niet hebben gewerkt, denken de onderzoekers. Dan zouden zijn vleugels de grond hebben geraakt, of omliggende struiken en bomen. Het moet zijn gelukt dankzij zijn twee enorm sterke poten. Daarmee zou hij eerst zo'n drie meter omhoog de lucht in zijn gesprongen, om vervolgens die enorme 10 meter brede vleugelpartij in actie te laten komen.&nbsp;&nbsp;
Met dank aan: <a href="https://www.sciencefocus.com/news/palaeontologists-figure-out-how-a-pterosaur-the-size-of-a-double-decker-bus-was-able-to-fly/">Palaeontologists figure out how a pterosaur the size of a double-decker bus was able to fly</a>.&nbsp;
Ook leuk: <a href="https://www.sciencefocus.com/news/pterosaurs-neck-mystery-solved/">Mystery of the pterosaurs and their &ldquo;ridiculously long&rdquo; neck finally solved</a>.&nbsp;

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?