Al 200 jaar lukt het wetenschappers niet om het veelvoorkomend mineraal dolomiet - bekend van de bergketen - natuurgetrouw na te maken in het lab. Nu is het een team van onderzoekers toch gelukt. 

Wanneer de meeste mineralen vormen, positioneren de atomen zich normaal gesproken geordend aan het randje van waar het kristal groeit. Maar, het groeirandje van dolomiet is veel chaotischer. Er vormen zich ook rijen van calcium en magnesium die elkaar afwisselen. Die laagjes binden nogal willekeurig aan de groeirand van het dolomietkristal. Op sommige plekken houdt dit de groei van het mineraal daarmee tegen.  

Dat zorgt ervoor dat dolomiet tergend langzaam vormt. Eén goeie laag dolomiet maken zou in het lab 10 miljoen jaar duren. Niet echt een lucratieve business. Maar, zo blijkt nu, dit remmende mechanisme is heel simpel op te lossen. Met water. 

In de natuur gebeurt het regelmatig dat het vormende kristal door regen of de getijden wordt afgespoeld. Dat zorgt ervoor dat de onstabiele en onregelmatig gepositioneerde atomen aan het groeirandje oplossen en een laagje dolomiet in een paar jaar al kan ontstaan.  

Met deze kennis gingen de onderzoekers aan de slag. Ingewikkelde modellen en berekeningen met atomen volgden om precies te bepalen wat zou werken in het lab. En zo lukte het om in niet al te veel tijd en voor het eerst 300 laagjes te laten groeien, terwijl hiervoor nooit meer dan 5 waren gelukt.  

Waarom is dit nou belangrijk? De verwachting is dat ze deze kennis goed kunnen gebruiken bij het ontwikkelen van nieuwe materialen die geleiders, zonnepanelen, batterijen en andere tech naar het volgende niveau kunnen tillen.

Lees hier meer over het onderzoek: 'Dolomite Problem': 200-year-old geology mystery resolved

Al 200 jaar lukt het wetenschappers niet om het veelvoorkomend mineraal dolomiet - bekend van de bergketen - natuurgetrouw na te maken in het lab. Nu is het een team van onderzoekers toch gelukt. 
Wanneer de meeste mineralen vormen, positioneren de atomen zich normaal gesproken geordend aan het randje van waar het kristal groeit. Maar, het groeirandje van dolomiet is veel chaotischer. Er vormen zich ook rijen van calcium en magnesium die elkaar afwisselen. Die laagjes binden nogal willekeurig aan de groeirand van het dolomietkristal. Op sommige plekken houdt dit de groei van het mineraal daarmee tegen.  
Dat zorgt ervoor dat dolomiet tergend langzaam vormt. Eén goeie laag dolomiet maken zou in het lab 10 miljoen jaar duren. Niet echt een lucratieve business. Maar, zo blijkt nu, dit remmende mechanisme is heel simpel op te lossen. Met water. 
In de natuur gebeurt het regelmatig dat het vormende kristal door regen of de getijden wordt afgespoeld. Dat zorgt ervoor dat de onstabiele en onregelmatig gepositioneerde atomen aan het groeirandje oplossen en een laagje dolomiet in een paar jaar al kan ontstaan.  
Met deze kennis gingen de onderzoekers aan de slag. Ingewikkelde modellen en berekeningen met atomen volgden om precies te bepalen wat zou werken in het lab. En zo lukte het om in niet al te veel tijd en voor het eerst 300 laagjes te laten groeien, terwijl hiervoor nooit meer dan 5 waren gelukt.  
Waarom is dit nou belangrijk? De verwachting is dat ze deze kennis goed kunnen gebruiken bij het ontwikkelen van nieuwe materialen die geleiders, zonnepanelen, batterijen en andere tech naar het volgende niveau kunnen tillen.
Lees hier meer over het onderzoek: <a href="https://www.eurekalert.org/news-releases/1008843">'Dolomite Problem': 200-year-old geology mystery resolved</a>

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?

Wetenschap Vandaag | BNR

Over diepzeediertjes die broeikasgassen eten, immuuncellen die zichzelf opofferen en de zoektocht naar planeten. Over de nieuwste medicijnen, zonnecellen en sensoren. Kortom: hoe werkt de wereld om ons heen en hoe kunnen we hem nog beter maken?