De bezorgde burger. Dat frame klinkt redelijk, begripvol en neutraal. Maar is het dat wel?

Want onder dat frame gaat een heel ander verhaal schuil. Knokploegen die van gemeente naar gemeente trekken. Gemeenten die terugkrabbelen na intimidatie. En een medialogica die de vocale minderheid keer op keer het podium geeft, terwijl de stille meerderheid gewoon opvang regelt zonder ophef.

Klaas Dijkhoff en Tom de Bruyne duiken in de psychologie achter het debat. Want de woorden die we kiezen zijn nooit neutraal. Bezorgde burger of politiek geweld? Volkswoede of availability bias? En hoe beïnvloedt de manier waarop we erover praten wat we ervan vinden?