Een SPECIAL over controlerend coachen en psychisch geweld in de sport. Vertrekpunt: het verhaal in de vorige aflevering van triatloncoach Bruno (61), die pas laat besefte dat zijn harde aanpak vooral over zijn eigen ego ging.
Op de UGent gaan we in gesprek met professor Leen Haerens (Sportpedagogiek, mede-oprichter van het Safe Sport Lab Thomas More-Universiteit Gent, auteur van het boek Motiverend coachen in de sport), topsportcoach Paul Van den Bosch (auteur van Act Like a Coach, coach van Sven en Thibau Nys) en ex-shorttracker Dries Celis, die zijn olympische droom vroeg moest opbergen mede door de vernederingen die hij als jonge sporter moest doorstaan en die een nieuwe betekenis aan deze vervlogen droom geeft in zijn kunstproject Time To Play.
Aanleiding: de golf aan getuigenissen uit de sportwereld, en cijfers die niet liegen: meer dan zeven op de tien jongeren in de sport krijgt voor hun achttiende met psychisch geweld te maken. Over waarom we decennialang dachten dat topsport alleen lukt met harde hand. Over de stille vorm van geweld: negeren. En over of een spijtbetuiging ooit kan goedmaken wat een carrière heeft gekost.
Heb je zelf zo'n verhaal? Het Safe Sport Lab verzamelt getuigenissen: safesportlab@thomasmore.be Zit je met bezorgdheden na het beluisteren van de podcast, weet dan dat je terecht kan bij het aanspreekpunt integriteit van jouw sportfederatie, het Vlaams Meldpunt Grensoverschrijdend gedrag of de Hulplijn 1712.
Deze aflevering kwam tot stand met de steun van Universiteit Gent. Wil je ook samenwerken met onze podcast? zoek contact via johanterryn.com

31. Bruno (61) : “Ik heb spijt dat ik mij als sportcoach te autoritair opstelde”
1:18:26

30. Minne (49) : “Ik kon mijn zoon niet de gezinssituatie geven die ik voor ogen had”
1:22:50

29. Caroline (39) : “Spijt dat ik geen hulp heb gezocht toen ik mijn depressie kreeg"
1:22:08