sowieso gewonnen worden bij IJsselmeervogels. Trainer Paul Matthijs is deze week te gast in Tikkie Breed. Een gesprek over ambities, zijn gedwongen vertrek bij FC Groningen en het grote verlies in zijn leven.
Matthijs begon het seizoen als assistent van hoofdtrainer Robin Witte en nam diens stokje over toen Witte grote twijfels had of hij de boel nog op de rails kon krijgen. Op dat moment had ACV nul punten uit zeven duels.
Wat betreft heeft Matthijs het goed gedaan. Dát ACV in de laatste competitiewedstrijd van het seizoen überhaupt nog ergens om speelt lag destijds misschien niet zo voor de hand. Onder Matthijs behaalden de Assenaren 27 punten uit 26 wedstrijden.
Of hij het daarmee goed gedaan heeft? „Je moet niet alleen kijken naar de punten”, antwoordt Matthijs op die vraag van presentator Symen Bosma, die samen met Henk Mulder de vaste crew vormt. „Ik vind het ook belangrijk hoe er gespeeld wordt, hoe spelers groeien, hoe ze ons tactische plan uitvoeren. En ik denk dat ik mezelf wat dat betreft niet zo veel kan verwijten.”
In hoeverre hij een andere trainer is dan Witte? „Ik ben misschien iets directer”, zegt Matthijs. „Robin overlegde meer dingen met de spelers, ik beslis meer en ben misschien iets harder. Of de spelers dat dan blijkbaar nodig hebben? Misschien.”
Matthijs is, zo vertelt hij, ook bij ACV als hoofdtrainer ingestapt omdat hij nog ambities heeft. Vooral als assistent-trainer op een hoger niveau. „Ik heb geen diploma coach betaald voetbal, dus dat is nu wel het maximaal haalbare. Maar dat zou ik nog zeker ambiëren. ACV speelt op een mooi podium om me te laten zien als trainer.”
En die ambitie heeft weer alles te maken met de manier waarop Matthijs vier jaar geleden door FC Groningen aan de kant werd gezet als trainer-coach van FC Groningen Onder-18. Hij werd toen vanwege een ‘onwerkbare situatie’ op non-actief gesteld. Waarom dat was en wat hij daarvan nu vindt is te beluisteren in de uitzending.
Daarin ook: hoe hij probeert van de mooie dingen van het leven te genieten. En dat heeft weer alles te maken met het grote verdriet in zijn leven: maandag was het 13 jaar geleden dat zijn vrouw Miranda op 35-jarige leeftijd overleed.
In zijn eentje bracht hij zijn kinderen Daan en Esmee van destijds 9 en 10 jaar groot. „Het gaat nu, maar het verlies is natuurlijk altijd voelbaar. Binnenkort krijgt mijn dochter haar bul als criminoloog uitgereikt. Dat zijn van die momenten dat je het weer heel hard voelt en hoopt dat ze ergens van boven meekijkt.”