Aan de Carel Reinierskade, in mijn Bezuidenhout, staan twee Japanse seringen. Ze zijn - in volle bloesem - bloedmooi. De laatste jaren zie ik in die bloeitijd een rij mensen wachten op hun beurt, om met deze bomen op de foto te gaan. Of liever gezegd eronder. 

Selfies met een boom. Zover zijn we al afgedwaald. Onnatuurlijk natuurlijk. Als je zoiets leuk vindt, heb ik een betere tip voor je. ‘In de luwte van de stad ligt een tuin die niet roept maar fluistert.’ 

Zo begint onze enige échte stadsdichter Cor van Welbergen zijn nieuwe gedicht over de Japanse tuin in Clingendael. ‘Hier tikt de klok anders, of misschien helemaal niet. Een vallend blad is genoeg om een middag te vullen.’