لبانت

    به ظرافتِ شعر

شهوانی‌ترینِ بوسه‌ها را به شرمی چنان مبدل می‌کند

که جاندارِ غارنشین از آن سود می‌جوید

تا به صورتِ انسان درآید.

 

و گونه‌هایت

             با دو شیارِ مورّب،

که غرورِ تو را هدایت می‌کنند و

                                    سرنوشتِ مرا

که شب را تحمل کرده‌ام

بی‌آنکه به انتظارِ صبح

                         مسلح بوده باشم،

و بکارتی سربلند را

از روسبی‌خانه‌های دادوستد

سربه‌مُهر بازآورده‌ام.

 

هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتنِ خود برنخاست که من به زندگی نشستم!

 

□

 

و چشمانت رازِ آتش است.

 

و عشقت پیروزیِ آدمی‌ست

هنگامی که به جنگِ تقدیر می‌شتابد.

 

و آغوشت

اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن

و گریزِ از شهر

                که با هزار انگشت

                                      به وقاحت

پاکیِ آسمان را متهم می‌کند.

 

□

 

کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود

و انسان با نخستین درد.

 

در من زندانیِ ستمگری بود

که به آوازِ زنجیرش خو نمی‌کرد ــ

من با نخستین نگاهِ تو آغاز شدم.

 

□

 

توفان‌ها

در رقصِ عظیمِ تو

                    به شکوهمندی

                                      نی‌لبکی می‌نوازند،

و ترانه‌ی رگ‌هایت

آفتابِ همیشه را طالع می‌کند.

 

بگذار چنان از خواب برآیم

که کوچه‌های شهر

حضورِ مرا دریابند.

 

دستانت آشتی است

و دوستانی که یاری می‌دهند

تا دشمنی

           از یاد

                برده شود.

 

پیشانی‌ات آینه‌یی بلند است

تابناک و بلند،

که «خواهرانِ هفتگانه» در آن می‌نگرند

تا به زیباییِ خویش دست یابند.

 

دو پرنده‌ی بی‌طاقت در سینه‌ات آواز می‌خوانند.

تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید

تا عطش

آب‌ها را گواراتر کند؟

 

تا در آیینه پدیدار آیی

عمری دراز در آن نگریستم

من برکه‌ها و دریاها را گریستم

ای پری‌وارِ در قالبِ آدمی

که پیکرت جز در خُلواره‌ی ناراستی نمی‌سوزد! ــ

حضورت بهشتی‌ست

که گریزِ از جهنم را توجیه می‌کند،

دریایی که مرا در خود غرق می‌کند

تا از همه گناهان و دروغ

شسته شوم.

 

و سپیده‌دم با دست‌هایت بیدار می‌شود.

 

بهمنِ ۱۳۴۲

لبانت&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;به ظرافتِ شعرشهوانی‌ترینِ بوسه‌ها را به شرمی چنان مبدل می‌کندکه جاندارِ غارنشین از آن سود می‌جویدتا به صورتِ انسان درآید.&nbsp;و گونه‌هایت&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;با دو شیارِ مورّب،که غرورِ تو را هدایت می‌کنند و&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;سرنوشتِ مراکه شب را تحمل کرده‌امبی‌آنکه به انتظارِ صبح&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;مسلح بوده باشم،و بکارتی سربلند رااز روسبی‌خانه‌های دادوستدسربه‌مُهر بازآورده‌ام.&nbsp;هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتنِ خود برنخاست که من به زندگی نشستم!&nbsp;□&nbsp;و چشمانت رازِ آتش است.&nbsp;و عشقت پیروزیِ آدمی‌ستهنگامی که به جنگِ تقدیر می‌شتابد.&nbsp;و آغوشتاندک جایی برای زیستناندک جایی برای مردنو گریزِ از شهر&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;که با هزار انگشت&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;به وقاحتپاکیِ آسمان را متهم می‌کند.&nbsp;□&nbsp;کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شودو انسان با نخستین درد.&nbsp;در من زندانیِ ستمگری بودکه به آوازِ زنجیرش خو نمی‌کرد ــمن با نخستین نگاهِ تو آغاز شدم.&nbsp;□&nbsp;توفان‌هادر رقصِ عظیمِ تو&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;به شکوهمندی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;نی‌لبکی می‌نوازند،و ترانه‌ی رگ‌هایتآفتابِ همیشه را طالع می‌کند.&nbsp;بگذار چنان از خواب برآیمکه کوچه‌های شهرحضورِ مرا دریابند.&nbsp;دستانت آشتی استو دوستانی که یاری می‌دهندتا دشمنی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;از یاد&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;برده شود.&nbsp;پیشانی‌ات آینه‌یی بلند استتابناک و بلند،که «خواهرانِ هفتگانه» در آن می‌نگرندتا به زیباییِ خویش دست یابند.&nbsp;دو پرنده‌ی بی‌طاقت در سینه‌ات آواز می‌خوانند.تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسیدتا عطشآب‌ها را گواراتر کند؟&nbsp;تا در آیینه پدیدار آییعمری دراز در آن نگریستممن برکه‌ها و دریاها را گریستمای پری‌وارِ در قالبِ آدمیکه پیکرت جز در خُلواره‌ی ناراستی نمی‌سوزد! ــحضورت بهشتی‌ستکه گریزِ از جهنم را توجیه می‌کند،دریایی که مرا در خود غرق می‌کندتا از همه گناهان و دروغشسته شوم.&nbsp;و سپیده‌دم با دست‌هایت بیدار می‌شود.&nbsp;بهمنِ ۱۳۴۲

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه‌شده توسط او منتشر می‌شود.

احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ – ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ‌نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان‌گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می‌آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می‌نامند.

 

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه&zwnj;شده توسط او منتشر می&zwnj;شود.
احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ &ndash; ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم&zwnj;نامه&zwnj;نویس، روزنامه&zwnj;نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ&zwnj;نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان&zwnj;گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می&zwnj;آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می&zwnj;نامند.
&nbsp;

شعر نو | شاملوخوانی

اشعار شاملو با صدای شاملو

اشعار شاملو با صدای شاملو