۱ نه این برف را دیگر سرِ بازایستادن نیست، برفی که بر ابروی و به موی ما می‌نشیند تا در آستانه‌ی آیینه چنان در خویشتن نظر کنیم که به وحشت از بلندِ فریادوارِ گُداری به اعماقِ مغاک نظر بردوزی. باری مگر آتشِ قطبی را برافروزی. که برقِ مهربانِ نگاهت آفتاب را بر پولادِ خنجری می‌گشاید که می‌باید به دلیری با دردِ بلندِ شبچراغی‌اش تاب آرم به هنگامی که انعطافِ قلبِ مرا با سختی‌ِ تیغه‌ی خویش آزمونی می‌کند. نه تردیدی بر جای بِنمانده است مگر قاطعیتِ وجودِ تو کز سرانجامِ خویش به تردیدم می‌افکند، که تو آن جُرعه‌ی آبی که غلامان به کبوتران می‌نوشانند از آن پیش‌تر که خنجر به گلوگاهِشان نهند.

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه‌شده توسط او منتشر می‌شود.

احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ – ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ‌نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان‌گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می‌آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می‌نامند.

 

در این کانال اشعار احمد شاملو، چه شعرهای خودش و چه شعرهای ترجمه&zwnj;شده توسط او منتشر می&zwnj;شود.
احمد شاملو (۲۱ آذر ۱۳۰۴ &ndash; ۲ مرداد ۱۳۷۹) متخلص به الف. بامداد و الف. صبح، شاعر، فیلم&zwnj;نامه&zwnj;نویس، روزنامه&zwnj;نگار، پژوهشگر، مترجم، فرهنگ&zwnj;نویس و از دبیران کانون نویسندگان ایران بود. او بنیان&zwnj;گذار قالب شعری موسوم به شعر سپید بود که تحولی در شعر نو فارسی پس از شعر نیمایی به شمار می&zwnj;آمد و از این رو او را پدرِ شعرِ سپیدِ فارسی می&zwnj;نامند.
&nbsp;