تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه‌ی درختان نفس می‌کشید؛ با رگ‌هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ‌های سیمانی و توده‌های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه‌ی پیرترین کوچه‌هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان‌ها از شاخه‌های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می‌چکید و دست‌ها برای چیدنشان از شوق می‌لرزید. انارهای تهران که می‌رسید و دل‌شان که می‌ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش‌هاشان به خانه می‌بردند.

آن‌جا که امروز برج‌ها قد کشیده‌اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح‌ها با صدای آب قنات شروع می‌شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ‌کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می‌رفت، بی‌عجله، بی‌هیاهو. چهره‌ها خمود و قامت‌ها خمیده نبود، چشم‌ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می‌شد.

حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه‌ای از خاطره‌ی شهر. اما اگر غروب‌ها، لحظه‌ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم‌هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ‌ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی‌عجله‌ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می‌داد.

برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:

info@NewshaCast.com

تهرانِ شلوغ و پر هیاهوی امروز، روزگاری توتستان آرامی بود؛ شهری که در سایه&zwnj;ی درختان نفس می&zwnj;کشید؛ با رگ&zwnj;هایی از آب و قلبی از خاک، نه رگ&zwnj;های سیمانی و توده&zwnj;های سرطانی آهن و شیشه. تهران هنوز در حافظه&zwnj;ی پیرترین کوچه&zwnj;هایش آن روزها را به یاد دارد وقتی که دهی بود کنار ری. وقتی تابستان&zwnj;ها از شاخه&zwnj;های سنگینِ توت، شیرینیِ سفید فرو می&zwnj;چکید و دست&zwnj;ها برای چیدنشان از شوق می&zwnj;لرزید. انارهای تهران که می&zwnj;رسید و دل&zwnj;شان که می&zwnj;ترکید، رهگذران، ناخواسته شیرینی را کف کفش&zwnj;هاشان به خانه می&zwnj;بردند.
آن&zwnj;جا که امروز برج&zwnj;ها قد کشیده&zwnj;اند، باغ بود و جوی آب و خنکای سایه. صبح&zwnj;ها با صدای آب قنات شروع می&zwnj;شد، نه با بوق ماشین. هیچ چیز و هیچ&zwnj;کس عجله نداشت، حتی آب قنات هم آرام می&zwnj;رفت، بی&zwnj;عجله، بی&zwnj;هیاهو. چهره&zwnj;ها خمود و قامت&zwnj;ها خمیده نبود، چشم&zwnj;ها به طلوع خورشید و جمال دماوند روشن می&zwnj;شد.
حالا از آن همه توتستان و انارستان، نامی باقی مانده در گوشه&zwnj;ای از خاطره&zwnj;ی شهر. اما اگر غروب&zwnj;ها، لحظه&zwnj;ای از شلوغی فاصله بگیری و چشم&zwnj;هایت را ببندی، شاید هنوز بتوانی صدای برگ&zwnj;ها را بشنوی؛ صدای سبز تهران، آرام تهران، بی&zwnj;عجله&zwnj;ی تهران. شهری که روزی طعم انار و توت می&zwnj;داد.<hr>
برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید:
info@NewshaCast.com

پادکست ادبی تماشای غروبصدای ما را از ادبیات می‌شنوید، در هر شماره روایت‌هایی را با صدای نویسندگانش خواهید شنید. شاید مرهمی بر دردهای این روزهامان باشد