از کمال نترس، زیرا هرگز به آن نخواهی رسید.

این جمله را زمانی سالوادور دالی گفته بود. توصیه‌ی نسبتاً دلسرد‌کننده‌ای است اما حقیقت دارد؛ چون احتمالاً در این جهانِ کج و معوج و پر دست‌انداز اصلاً چیزی به نام کمال وجود ندارد و همیشه چاله‌های ناقص و پر ایراد بی‌شماری باقی خواهند ماند.

در ششمین ا‌پیزود زیرزمین با مهراوه فردوسی از ترس‌های کامل بودن حرف زده بودیم؛ از فشار و اضطرابی که تلاش برای عالی و بی‌نقص بودن بهمان وارد می‌کند و بدنی که بی‌رحمانه علیه کمالی فرضی می‌جنگد و میل به ویران شدن دارد.

از خودمان پرسیدیم سعادت در بی‌نقص بودن است یا در رام کردن و در آغوش گرفتن هیولای پر نقص و پر اشتباهِ درونمان؟

از کمال نترس، زیرا هرگز به آن نخواهی رسید.
این جمله را زمانی سالوادور دالی گفته بود. توصیه&zwnj;ی نسبتاً دلسرد&zwnj;کننده&zwnj;ای است اما حقیقت دارد؛ چون احتمالاً در این جهانِ کج و معوج و پر دست&zwnj;انداز اصلاً چیزی به نام کمال وجود ندارد و همیشه چاله&zwnj;های ناقص و پر ایراد بی&zwnj;شماری باقی خواهند ماند.
در ششمین ا&zwnj;پیزود زیرزمین با مهراوه فردوسی از ترس&zwnj;های کامل بودن حرف زده بودیم؛ از فشار و اضطرابی که تلاش برای عالی و بی&zwnj;نقص بودن بهمان وارد می&zwnj;کند و بدنی که بی&zwnj;رحمانه علیه کمالی فرضی می&zwnj;جنگد و میل به ویران شدن دارد.
از خودمان پرسیدیم سعادت در بی&zwnj;نقص بودن است یا در رام کردن و در آغوش گرفتن هیولای پر نقص و پر اشتباهِ درونمان؟

در زیرزمین با صدای بلند از ترس‌هایی حرف می‌زنیم که پیش از این فقط زمزمه‌شان می‌کردیم.

پادکست زیرزمین یک پادکست گفت‌وگومحور درباره ترس‌های آدم‌هاست. در هر اپیزود، مهمان درباره ترس‌های شخصی‌اش و تاثیر آن بر زندگی و حرفه‌اش صحبت می‌کند.

شنیدن ترس‌ها و تجربه‌های دیگران  باعث می‌شود بفهمیم تنها نیستیم. کافی‌ست آدم‌ها بیشتر از لایه‌های پنهان و رنج‌های خفه شده‌ و ترس‌های غیرمعمولشان حرف بزنند تا صدای «دقیقاً!» و «فکر می‌کردم فقط من اینجوری هستم!» و «من هم همین طور!» از گوشه و کنار زمین، از شهرهای بزرگ و آبادی‌های کم‌نور بلند شود. حرف زدن از قصه‌های شخصی ما را به هم نزدیک‌تر می‌کند.