مزیت تکاملی اصلی انسان نه قدرت فردی بلکه توانایی همکاری در مقیاس بزرگ است؛ قابلیتی که به‌گفته‌ی هراری از طریق «داستان‌ها و واقعیت‌های خیالی مشترک» شکل گرفته و به انسان‌ها اجازه داده با میلیون‌ها غریبه احساس همبستگی کنند. این همکاری بر پایه سازوکارهای زیستی مانند دلبستگی، همدلی و عشق تکامل یافته و حتی در نظریه «خوداهلی‌سازی» برایان هیر دیده می‌شود که نشان می‌دهد کاهش پرخاشگری و افزایش تحمل اجتماعی به رشد هوش و فرهنگ انسانی کمک کرده است. با این حال همین سازوکار اجتماعی یک پارادوکس دارد: مغز ما همدلی را بیشتر برای «خودی‌ها» فعال می‌کند و در شرایط رقابت یا بحران می‌تواند به انسانیت‌زدایی از «دیگران» منجر شود؛ پدیده‌ای که در پژوهش‌های عصب‌شناسی درباره همدلی، هویت گروهی و خشونت جمعی دیده می‌شود. در نهایت اپیزود استدلال می‌کند که عشق انسانی در گذشته در شبکه‌ای از روابط اجتماعی توزیع می‌شد اما در زندگی مدرن بیش از حد بر یک رابطه رمانتیک متمرکز شده است، در حالی که ظرفیت واقعی عشق انسانی می‌تواند بسیار گسترده‌تر باشد: گسترش دایره «ما» تا جایی که حتی غریبه‌ها را در بر بگیرد و از طریق نهادهای اجتماعی، همکاری و همدلی را در مقیاس بزرگ حفظ کند.

* Resources:

• Bohannon, C. (2023). Eve: How the Female Body Drove 200 Million Years of Human Evolution. Alfred A. Knopf.
• Harari, Y. N. (2014). Sapiens: A Brief History of Humankind. Harper. (Original work published 2011).
• Hare, B., & Woods, V. (2020). Survival of the Friendliest: Understanding Our Origins and Rediscovering Our Common Humanity. Random House.

* Music

• فیلم غلاف تمام فلزی / استنلی کوبریک
•  Nancy Sinatra (1966). These Boots Are Made for Walking
• کفش / کیوسک

• لینک حمایت مالی : https://hamibash.com/Libido
• ایمیل : podcast.libido@gmail.com
• اینستاگرام : libidopodcast