In het noorden van Engeland, tussen regenwolken en herinneringen aan betere tijden, streek op een winterse dag in 2019 een man neer die eerder alleen in de grote voetbalhoofdsteden thuis leek te horen. Carlo Ancelotti – Champions League-winnaar, speler bij Milan, coach van sterren – werd plots het gezicht van Everton. Een ‘Hollywood-manager’ voor een club die zijn script al jaren kwijt was.

Zijn entree voelde als een droom. Op Tweede Kerstdag viel het licht nét iets zachter over Goodison Park. Het publiek stond, het geloof werd herboren, en Dominic Calvert-Lewin kopte de eerste overwinning onder de nieuwe coach binnen als openingszin van een verhaal vol verwachting. Ancelotti bracht rust, status en hoop. Geen revolutionair voetbal, maar herkenbaarheid. Hij liet clubiconen als Ferguson en Unsworth aan boord en sprak niet van titels, maar van arbeid.

En toen kwam die transferzomer. James Rodríguez volgde hem blind, Allan bracht evenwicht, Doucouré injecteerde kracht. Everton begon te draaien als een elftal dat eindelijk wist wat het wilde zijn. Ze wonnen bij Tottenham, scoorden vier tegen Brighton en stonden plots bovenaan. Geen publiek, maar wel passie. Zelfs het clublied ‘Spirit of the Blues’ werd onverwachts een hit – Everton was weer even een gevoel.

Maar waar de opmars begon met vuur, doofde het uit in gelijke spelen. Zelfs de historische overwinning op Anfield – de eerste deze eeuw – kon de sluimerende teleurstelling niet maskeren. Tien punten meer dan het jaar ervoor, maar slechts tiende. Europa bleef buiten bereik. En Ancelotti, meester in het elegant verlaten van het podium, fluisterde plots naar Madrid dat hij wel terug wilde. Drie dagen later stond hij daar alweer. Goodison Park was niet vergeten, maar wel verruild.

Soms zoek je glorie in grandeur. Soms in eenvoud. En ergens daartussen stond Ancelotti, in zijn lange jas langs de lijn, als een man die geloofde dat schoonheid ook in Everton kon wonen – al was het maar voor even

In het noorden van Engeland, tussen regenwolken en herinneringen aan betere tijden, streek op een winterse dag in 2019 een man neer die eerder alleen in de grote voetbalhoofdsteden thuis leek te horen. Carlo Ancelotti – Champions League-winnaar, speler bij Milan, coach van sterren – werd plots het gezicht van Everton. Een ‘Hollywood-manager’ voor een club die zijn script al jaren kwijt was.Zijn entree voelde als een droom. Op Tweede Kerstdag viel het licht nét iets zachter over Goodison Park. Het publiek stond, het geloof werd herboren, en Dominic Calvert-Lewin kopte de eerste overwinning onder de nieuwe coach binnen als openingszin van een verhaal vol verwachting. Ancelotti bracht rust, status en hoop. Geen revolutionair voetbal, maar herkenbaarheid. Hij liet clubiconen als Ferguson en Unsworth aan boord en sprak niet van titels, maar van arbeid.En toen kwam die transferzomer. James Rodríguez volgde hem blind, Allan bracht evenwicht, Doucouré injecteerde kracht. Everton begon te draaien als een elftal dat eindelijk wist wat het wilde zijn. Ze wonnen bij Tottenham, scoorden vier tegen Brighton en stonden plots bovenaan. Geen publiek, maar wel passie. Zelfs het clublied ‘Spirit of the Blues’ werd onverwachts een hit – Everton was weer even een gevoel.Maar waar de opmars begon met vuur, doofde het uit in gelijke spelen. Zelfs de historische overwinning op Anfield – de eerste deze eeuw – kon de sluimerende teleurstelling niet maskeren. Tien punten meer dan het jaar ervoor, maar slechts tiende. Europa bleef buiten bereik. En Ancelotti, meester in het elegant verlaten van het podium, fluisterde plots naar Madrid dat hij wel terug wilde. Drie dagen later stond hij daar alweer. Goodison Park was niet vergeten, maar wel verruild.Soms zoek je glorie in grandeur. Soms in eenvoud. En ergens daartussen stond Ancelotti, in zijn lange jas langs de lijn, als een man die geloofde dat schoonheid ook in Everton kon wonen – al was het maar voor even

Elke dag neemt FC Afkicken het laatste voetbalnieuws met je door. Van de laatste ontwikkelingen op de transfermarkt tot de grootste prestaties van een promovendus, van het meest recente ontslag tot de interessantste koerswijziging: FC Afkicken is er altijd bij. Alles over voetbal.

Elke dag neemt FC Afkicken het laatste voetbalnieuws met je door. Van de laatste ontwikkelingen op de transfermarkt tot de grootste prestaties van een promovendus, van het meest recente ontslag tot de interessantste koerswijziging: FC Afkicken is er altijd bij. Alles over voetbal.