Het Navo-grondgebied werd aangevallen. Of daar leek het dinsdagavond toch even op. Aan de Poolse kant van de grens met Oekraïne vielen twee doden nadat er een raket neerviel. Het lijkt erop dat het niet om een bewuste Russische aanval ging, maar de discussie over het activeren van artikel 5 van het Navo-verdrag kwam wel volop op gang. Stonden we opnieuw op de rand van een wereldoorlog? Of moet er daarvoor nog meer gebeuren?

Door de ontwikkelingen in deze zaak, hebben we het deel over de reactie van Oekraïne donderdagochtend opnieuw opgenomen.

Credits op standaard.be/podcast

Het Navo-grondgebied werd aangevallen. Of daar leek het dinsdagavond toch even op. Aan de Poolse kant van de grens met Oekraïne vielen twee doden nadat er een raket neerviel. Het lijkt erop dat het niet om een bewuste Russische aanval ging, maar de discussie over het activeren van artikel 5 van het Navo-verdrag kwam wel volop op gang. Stonden we opnieuw op de rand van een wereldoorlog? Of moet er daarvoor nog meer gebeuren?
Door de ontwikkelingen in deze zaak, hebben we het deel over de reactie van Oekraïne donderdagochtend opnieuw opgenomen.
Credits op standaard.be/podcast

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Hosts: Alexander Lippeveld, Marjan Justaert en Yves Delepeleire.

In DS Vandaag zoomt een journalist van De Standaard elke weekdag in op een actuele kwestie. Met Alexander Lippeveld en Lise Bonduelle.

DS Vandaag

Waarom een verdwaalde raket in Polen een testcase voor de Navo was

Tegenwoordig kun je met je smartphone foto’s bewerken met AI op een manier dat werkelijk iedereen het kan. Wat is een foto dan nog? En hoe kun je zien of die bewerkt is?

Verder hebben we het over hoe hommels in godsnaam een week onder water kunnen leven, over wat AI doet met mensen die er veel mee moeten samenwerken, en waarom knaagdieren knagen.

Journalisten Dominique Deckmyn, Pieter Van Dooren, Karsten Lemmens | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Bits & Atomen | Wat is een foto nog als AI die met gemak beter maakt?

Liefst 32 mensen kwamen om het leven op 22 maart 2016, toen zelfmoordterroristen bommen lieten afgaan op de luchthaven van Zaventem en in metrostation Maalbeek in Brussel. Heel veel anderen raakte gewond. Tien jaar later blijkt de lijdensweg van de slachtoffers nog altijd aan de gang – fysiek, mentaal en administratief.

­

Collega Mark Eeckhaut was aan het werk op 22 maart 2016, toen ‘s morgens een bom afging in de vertrekhal van Brussels Airport en niet veel later in metrostation Maalbeek. Tien jaar lang volgde hij de zaak, zowel de kant van de slachtoffers als die van de daders en het grotere plaatje. In al die jaren sprak hij één kroongetuige nog nooit: de bestuurder van het metrotoestel dat getroffen werd. Christian Delhasse, een Brusselaar pur sang, werknemer van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB. Tot vandaag.

­

Delhasse blijkt nog altijd de gevolgen te dragen van die vermaledijde dag, waarop zijn leven veranderde. Op het moment van de feiten aarzelde hij niet, en hielp hij zoveel mogelijk gewonde mensen het voertuig uit. Maar hij voelt zich nog altijd schuldig. “Zestien heb ik er niet kunnen redden”, zegt hij. “Zestien mensen zijn erin gebleven daar.”

­

Daags na de aanslagen is Delhasse weer gaan werken, maar hij is nooit meer de oude geworden. Hij leeft geïsoleerd, draagt een groot trauma met zich mee. En hij is niet de enige. Ook Karen Northshield, die zwaargewond raakte in Zaventem, is nog steeds aan het revalideren. Twee jaar geleden zijn de (overlevende) daders van de aanslagen berecht voor het Hof van Assisen. De meesten hebben levenslang gekregen. Maar hetzelfde kan gezegd worden over de slachtoffers.

­

CREDITS

­

Journalist Mark Eeckhaut | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Illa de Preter, Marjan Justaert | Eindredactie Illa De preter | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Liefst 32 mensen kwamen om het leven op 22 maart 2016, toen zelfmoordterroristen bommen lieten afgaan op de luchthaven van Zaventem en in metrostation Maalbeek in Brussel. Heel veel anderen raakte gewond. Tien jaar later blijkt de lijdensweg van de slachtoffers nog altijd aan de gang – fysiek, mentaal en administratief.
­
Collega Mark Eeckhaut was aan het werk op 22 maart 2016, toen ‘s morgens een bom afging in de vertrekhal van Brussels Airport en niet veel later in metrostation Maalbeek. Tien jaar lang volgde hij de zaak, zowel de kant van de slachtoffers als die van de daders en het grotere plaatje. In al die jaren sprak hij één kroongetuige nog nooit: de bestuurder van het metrotoestel dat getroffen werd. Christian Delhasse, een Brusselaar pur sang, werknemer van de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB. Tot vandaag.
­
Delhasse blijkt nog altijd de gevolgen te dragen van die vermaledijde dag, waarop zijn leven veranderde. Op het moment van de feiten aarzelde hij niet, en hielp hij zoveel mogelijk gewonde mensen het voertuig uit. Maar hij voelt zich nog altijd schuldig. “Zestien heb ik er niet kunnen redden”, zegt hij. “Zestien mensen zijn erin gebleven daar.”
­
Daags na de aanslagen is Delhasse weer gaan werken, maar hij is nooit meer de oude geworden. Hij leeft geïsoleerd, draagt een groot trauma met zich mee. En hij is niet de enige. Ook Karen Northshield, die zwaargewond raakte in Zaventem, is nog steeds aan het revalideren. Twee jaar geleden zijn de (overlevende) daders van de aanslagen berecht voor het Hof van Assisen. De meesten hebben levenslang gekregen. Maar hetzelfde kan gezegd worden over de slachtoffers.
­
CREDITS
­
Journalist Mark Eeckhaut | Presentatie Marjan Justaert | Redactie Illa de Preter, Marjan Justaert | Eindredactie Illa De preter | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld

Tien jaar na de terreuraanslagen van 22/3 voelen de slachtoffers de impact nog elke dag 

De Belgische diplomaat Etienne Davignon, 93 intussen, moet zich voor de rechter verantwoorden voor zijn rol in de moord op Patrice Lumumba, die in 1960 premier was van Congo. Krijgt de familie-Lumumba, 65 jaar na de feiten, toch nog gerechtigheid?




Patrice Lumumba was in 1960 de eerste democratisch verkozen premier van Congo, dat net onafhankelijk geworden was. Voor België, dat zijn belangen in Congo wilde verdedigen, was hij te radicaal. Daarom zag ons land hem liever van het toneel verdwijnen. Lumumba werd gevangengenomen en uiteindelijk vermoord, mét de hulp van heel wat Belgen. Dinsdag besliste de raadkamer van Brussel dat Davignon zich voor de rechter moet verantwoorden voor zijn aandeel in die moord. 65 jaar na de feiten. En 15 jaar nadat de nabestaanden van Lumumba een klacht hebben ingediend.




Als het tot een veroordeling van Davignon komt, zou dat historisch zijn, zegt onze collega Heleen Debeuckelaere. “Er zijn al juridische procedures geweest waarbij ons land zich moest verantwoorden voor zijn koloniale verleden. Maar dat waren burgerlijke procedures. Hier gaat het om de eerste criminele vervolging van een individu.”




En niet zomaar een individu, want Davignon is een naam als een klok. “De talloze papjes waar die man een vinger in had, als diplomaat en adviseur, dat is ongelooflijk. Dat soort figuren in de Belgische geschiedenis, die zo’n lange schaduw hebben geworpen, die zijn er bijna niet meer”, zegt Heleen.




Krijgt de familie van Lumumba na al die jaren toch nog gerechtigheid? Hoe belangrijk is deze rechtszaak voor Congo en het Afrikaanse continent? En voor ons, om met ons koloniale verleden alsnog in het reine te komen?




CREDITS




Journalist Heleen Debeuckelaere | Presentatie Yves Delepeleire | Redactie Gijs Op ’t Roodt | Eindredactie Illa De Preter, Yves Delepeleire | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld   

De Belgische diplomaat Etienne Davignon, 93 intussen, moet zich voor de rechter verantwoorden voor zijn rol in de moord op Patrice Lumumba, die in 1960 premier was van Congo. Krijgt de familie-Lumumba, 65 jaar na de feiten, toch nog gerechtigheid?
 
Patrice Lumumba was in 1960 de eerste democratisch verkozen premier van Congo, dat net onafhankelijk geworden was. Voor België, dat zijn belangen in Congo wilde verdedigen, was hij te radicaal. Daarom zag ons land hem liever van het toneel verdwijnen. Lumumba werd gevangengenomen en uiteindelijk vermoord, mét de hulp van heel wat Belgen. Dinsdag besliste de raadkamer van Brussel dat Davignon zich voor de rechter moet verantwoorden voor zijn aandeel in die moord. 65 jaar na de feiten. En 15 jaar nadat de nabestaanden van Lumumba een klacht hebben ingediend.
 
Als het tot een veroordeling van Davignon komt, zou dat historisch zijn, zegt onze collega Heleen Debeuckelaere. “Er zijn al juridische procedures geweest waarbij ons land zich moest verantwoorden voor zijn koloniale verleden. Maar dat waren burgerlijke procedures. Hier gaat het om de eerste criminele vervolging van een individu.”
 
En niet zomaar een individu, want Davignon is een naam als een klok. “De talloze papjes waar die man een vinger in had, als diplomaat en adviseur, dat is ongelooflijk. Dat soort figuren in de Belgische geschiedenis, die zo’n lange schaduw hebben geworpen, die zijn er bijna niet meer”, zegt Heleen.
 
Krijgt de familie van Lumumba na al die jaren toch nog gerechtigheid? Hoe belangrijk is deze rechtszaak voor Congo en het Afrikaanse continent? En voor ons, om met ons koloniale verleden alsnog in het reine te komen?
 
CREDITS
 
Journalist Heleen Debeuckelaere | Presentatie Yves Delepeleire | Redactie Gijs Op ’t Roodt | Eindredactie Illa De Preter, Yves Delepeleire | Audioproductie Joris Van Damme | Muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld &nbsp;&nbsp;

Waarom een verdwaalde raket in Polen een testcase voor de Navo was

In 1 playlist(s)

DS Vandaag

Social links

Recent clips