Ben je vóór of tégen Israël? Het debat lijkt maar twee smaken te kennen. Terwijl er in de kerk vanouds veel verbondenheid met Israël wordt gevoeld, maar je van het leed van de Palestijnen ook niet kunt wegkijken. Toch blijken ook kerkgangers dat gesprek onderling bijna niet meer te kunnen voeren. Waarom lukt dat juist rond Israël zo slecht? En is er een weg uit die impasse?
Daarover praten Dick en Daniël met dominee Lourens Geuze. Hij werkte tien jaar in de regio: bij een Messiasbelijdende gemeente in Haifa, als docent onder Palestijnse jongeren op de Westbank, en later in de christelijke gemeenschap in Nazareth, waar zijn dochter werd geboren. Zijn zoon vernoemde hij naar zijn beste Joodse vriend. Vlak vóór 7 oktober 2023 keerde hij terug naar Nederland. Hij ziet hoe die dag een wissel heeft getrokken in de kerken: predikanten gaan met knikkende knieën de preekstoel op, gemeenteleden weten niet meer goed hoe te bidden.
In zijn boek Weg van Hoop schetst Laurens vijf christelijke visies op Israël – van vervangingsleer tot de bedelingenleer van de Left Behind-boeken. Lourens stelt een zesde visie voor: de verbindingenleer. Geen keihard pro-Israël of glashard pro-Palestijns, maar verbondenheid mét bewogenheid, voor Joden én Palestijnen. Bewust gebruikt hij het woord 'genocide' niet, omdat mensen dan stoppen met luisteren. Hij vertelt over vriendschappen die het conflict hem heeft gekost, over de IDF-soldaten én de Gazanen die hij persoonlijk kent, en over het stille midden – de zo'n 70 procent van de kerk die zoekende is. Want, zo betoogt hij: juist als buitenstaander kun je soms bruggenbouwer zijn waar lokale mensen dat niet kunnen.