De Zaak X

Nadat hij een auto in de prak had gereden, moest Tristan ‘een klusje’ doen. Hij moest een taxichauffeur ontvoeren en reed de man aan op de A13. Maar de gemaakte beelden lieten hem al snel tegen de lamp lopen. Bij een tankstation in Rotterdam probeerde Tristan samen met drie anderen de taxichauffeur klem te rijden. Daar kon taxichauffeur Iwan nog ontsnappen, maar op de A13 tussen Rotterdam en Amsterdam kregen ze hem wél te pakken. Een van de vier heeft Iwan beschoten, waarbij een kogel zelfs door zijn pet ging. Hierna sloegen de mannen op de vlucht. In de rechtbank is de 24-jarige Tristan de enige die zich moet verantwoorden. Volgens hem wist hij eerst niet wat er zou gaan gebeuren. Toen hij doorhad dat het verkeerd zou aflopen, durfde hij niet meer te stoppen, omdat hij ‘bang was voor de hele situatie’. Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Jongens onderschatten vaak de gevolgen van dit soort dingen, voor het slachtoffer, maar ook voor zichzelf. Ze plaatsen een explosief, halen drugs uit, of nemen iemand mee, zoals in dit geval. Maar je laat je in met gewetenloze criminelen, en dat heeft Tristan zelf ook ondervonden.’’

Als op een ochtend de bewoners van de Westdijk in Bunschoten wakker worden, ligt er een man in hun tuinstoel. Hij lijkt te slapen, ruikt naar alcohol en wordt niet wakker. Als ze merken dat het slecht met hem gaat, bellen ze een ambulance. In het ziekenhuis zien artsen dat de man een flinke wond op zijn achterhoofd heeft, die vermoedelijk is ontstaan door klappen tegen het hoofd. Ze ontdekken ook wie hij is: het gaat om Tomas, een Poolse man die in Bunschoten-Spakenburg werkt. Hij komt in het ziekenhuis niet bij kennis en overlijdt vier dagen later. De politie doet onderzoek en ontdekt dat een hersenbloeding de doodsoorzaak is. De vraag is hoe en wanneer die is ontstaan. Pas maanden later meldt zich een man die mogelijk meer weet. Deze Simon is ook arbeidsmigrant, vertelt hij de politie. Hij zou in de zomer van 2024 een man hebben geslagen. In de rechtbank vertelt hij dat hij niet veel meer weet, maar zich nog wel flitsen herinnert. Ook zijn er beelden waarop hij te zien is. Dat hij geslagen heeft weet hij nog wel, maar dat was een paar dagen vóór datTomas in de tuinstoel werd gevonden. Hij vindt dus dat hij niet schuldig is aan de dood van Tomas. „In die paar dagen kan er nog van alles gebeurd zijn waardoor die hersenbloeding ontstond.’’ Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „In de rechtbank vertelde zijn zus over het grote verlies voor de kinderen, ouders en overige familie van Tomas. Dat beeld is zo anders dan waar je in eerste instantie aan denkt bij een beschonken arbeidsmigrant in een tuinstoel. Daar zit een heel leven achter.’’

Het koppel Claartje en Frankie woont al een tijdje samen in een antikraakpand. Als er op een nacht brand uitbreekt en Frankie zwaargewond raakt, wordt eerst gedacht dat hij in slaap is gevallen met een brandende sigaret. Maar als later een fles spiritus wordt gevonden, gaat het onderzoek verder.  Uit het onderzoek blijkt dat Claartje tijdens de brand vluchtte en bij andere huizen aanbelde. Ze zou daar hebben gezegd dat ze haar vriend in brand had gestoken. Ondertussen werd Frankie net op tijd wakker en sprong hij direct onder de douche. Hij raakte zwaargewond en is het vertrouwen in mensen en de wereld om hem heen grotendeels verloren. „Ik voel dagelijkse psychische pijn.” Claartje zegt in de rechtbank dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand. „Ik kan er niet bij dat ik dat heb gedaan. Ik hou van die jongen, hoe gemeen hij soms ook was. We hadden geen gezonde relatie, want hij zag me als zijn bezit. Maar ik was heel verliefd op hem.” Dat ze zich niets meer kan herinneren van de brand, is volgens deskundigen ongeloofwaardig. Ze kunnen zich dat niet goed voorstellen. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Zonder de verdachte tekort te willen doen, is het wel opmerkelijk dat deskundigen zich niet kunnen voorstellen dat zij zich niets meer kan herinneren. Dat geeft zeker een onbevredigend gevoel, want je hoopt dat zowel de verdachte als het slachtoffer een streep onder alles kunnen zetten.”

Na een gezellig feestje stappen Donnie, Mike en William in de auto. Wie er rijdt is onduidelijk, maar alle drie hebben ze behoorlijk wat alcohol en drugs gebruikt. Het ritje eindigt in een sloot langs de A28. Donnie en William weten zelf uit de auto te klimmen. Mike zit nog vast in de passagiersstoel en moet door duikers worden bevrijd. Op de kant wordt hij gereanimeerd, maar hij overlijdt een dag later in het ziekenhuis. Weken later wordt Donnie wakker uit zijn coma. Hij is zwaargewond en heeft breuken in zijn nek, borst en rug. Hij wordt ervan verdacht dat hij achter het stuur zat. Het was namelijk de auto van zijn vriendin en William zei direct na het ongeluk dat hij niet achter het stuur zat, omdat hij kort daarvoor zijn enkels had gebroken. In de rechtbank vertelt Donnie dat hij geen enkele herinnering heeft aan het ongeluk. Dat maakt het voor de rechters lastig, want hoe kunnen zij oordelen als de verdachte niets meer weet van wat er is gebeurd? Vast staat in ieder geval dat degene die reed, of dat nu Donnie of William is, onder invloed was. Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Iemand is onder invloed gaan rijden en die heeft zich daar behoorlijk op verkeken. Als je met alcohol en drugs op achter het stuur gaat zitten, dan is dat vragen om problemen.”

Als Artur met een vriendin heeft afgesproken bij treinstation Delft Campus, zien ze een andere man ruzie maken met een vrouw. Hij staat haar uit te schelden. Artur wil ingrijpen, loopt naar hem toe en geeft hem een tik in het gezicht. Daarna wordt hij vervolgd voor een poging tot doodslag. Op camerabeelden zien de rechters dat Artur meerdere klappen geeft. Als ze dat aan de verdachte vragen, zegt hij dat hij zich maar één klap kan herinneren. Die ene klap, met de platte hand in het gezicht, kan hij zich wel herinneren. Volgens hem was er gevaar en gaf hij daarom een klap. Na de tik in het gezicht valt slachtoffer Michal van de stationstrap naar beneden. Hij is buiten westen en bloedt flink. Toch gaat Artur niet naar hem toe: „Ik dacht, misschien gaan ze zo wel kennissen bellen, je weet het nooit.” De officier vervolgt Artur voor doodslag: „Als je iemand van een hoge, stenen trap naar beneden slaat, dan is er een grote kans op de dood. Ik betwijfel of de ernst van de situatie bij de verdachte doordringt.” Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Je ziet dat iemand niet altijd opzet in klassieke zin van het woord hoeft te hebben om toch verwijt poging doodslag te krijgen. Puur omdat Michal op een stenen trap stond en dronken was, dan had je moeten weten dat hij achterover zou vallen en behoorlijk hard terecht zou komen op de stenen treden.’’

Als de 79-jarige Willem ’s nachts in zijn bed ligt, hoort hij gestommel bij de voordeur. Hij woont in een seniorencomplex in Utrecht en neemt het zekere voor het onzekere: hij pakt zijn portemonnee en checkt het nachtslot nog een keer. Maar een paar minuten later staan er plots drie mannen in zijn slaapkamer, met een wapen. Ze zeggen dat hij stil moet zijn en dat hij de politie niet mag bellen. Ze doorzoeken zijn woning en nemen de autosleutel mee. Zijn portemonnee, met veel cash erin, vinden ze niet. Als ze weg zijn, belt Willem toch de politie. Die pakt uiteindelijk drie verdachten op, die daarnaast ook verdacht worden van handel in harddrugs. In de rechtbank willen de drie niet veel vertellen. Ze zeggen dat ze wel vaker ‘s nachts contact hadden, en ook die nacht. Over de autosleutel zegt een van hen dat hij die ‘in bewaring heeft voor iemand anders’. Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Als je de geboortejaren ziet van die jongens, 2002 en 2003, dan schrik je wel. Het zijn nog zulke jonge gasten, die van hele ernstige feiten worden verdacht. Een woningoverval is gewoon een zwaar vergrijp. En als je ziet hoe makkelijk ze dachten geld te verdienen met drugs en daarna weer in aanraking komen met de politie, baart dat wel zorgen.” 

In de zomer van 2020 wil een agent een groep mannen die voor een garage in Rotterdam staan fouilleren. Dat loopt echter niet af zoals hij wilde: vijf jaar later moet hij zelf voor de rechter komen. De agent pakt een van de mannen die hij wil fouilleren vast en geeft hem een kopstoot. In zijn beschrijving van de gebeurtenissen schrijft de agent dat hij stevig werd vastgepakt en zich bedreigd voelde. Maar als een dag later beelden online komen, blijkt dat niet te kloppen.  De agent stuurt daarop een mail naar zijn leidinggevende: het proces-verbaal klopt niet, maar met die mail wordt uiteindelijk niks gedaan.  Vijf jaar later moet de agent in de rechtbank uitleggen wat er nou precies is gebeurd op die dag. Achter hem zitten zo’n twintig tot dertig collega’s die hem steunen. Hij vertelt dat hij hier al jaren naar uitkijkt, omdat hij eindelijk kan vertellen hoe het nou mis heeft kunnen gaan. Hij vertelt dat hij overtuigd was dat ze elkaar hadden vastgepakt en dat hij zich verantwoordelijk voelde voor de andere agenten. „Er lag veel gereedschap, ik zag dat de garagedeur een beetje dichtging en ik was bang dat de boel zou gaan escaleren.’’ De rechters concluderen dat de agent inderdaad fouten heeft gemaakt in zijn verslag, maar dat hij dat niet opzettelijk deed. Verslaggever Eric Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Hij vertelde na de uitspraak dat hij niet blij was, maar wel opgelucht. Natuurlijk was hij opgelucht dat hij was vrijgesproken, maar hij was niet blij omdat hij vijf jaar in de ellende heeft gezeten door deze zaak.’’

Het Vlaardingse pleegmeisje, dat werd mishandeld door haar pleegouders, werd volgens hen op die manier tegen zichzelf in bescherming genomen. Dat zeggen haar ouders in de rechtbank: ‘We zijn geen mosnters.’ Volgens John wilde hij naast het meisje ook zijn gezin in bescherming nemen. Daarbij vond hij straf geven normaal: „Het begon met iets kleins, zoals in de hoek staan. Als ze dat dan niet deed, ging ik steeds een beetje verder en daarna ben ik de realiteit verloren en heb ik een hok gebouwd.’ Uiteindelijk brachten John en Daisy het meisje naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze ernstig hersenletsel heeft. Haar moeder leest een slachtofferverklaring voor: „Wat mijn dochters is overkomen, mag nooit meer een kind aangedaan wordne .Jullie zijn monsters en jullie hebben de levens van min kinderen kapot gemaakt. Ik wens jullie het slechtste van het slechtste toe.’’ VErslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Een van de heftigste momenten was voor mij waarop de rechters beschreven wat er op de screenshots die John en Daisy van camerabeelden hadden gemaakt te zien was. „Steeds weer die momenten en dan besef je, ooh meisje, hoe lang heb heb je dit moeten ondergaan? Hoeveel uur heb je daar gestaan? Lag je ‘s nachts ook aan de ketting? Was er ooit een moment dat je nog los was?’ 

Het Vlaardingse pleegmeisje is bij veel mensen bekend vanwege de schokkende manier waarop ze mishandeld werd. Maar hoe kwam zij eigenlijk terecht bij dit pleeggezin?  Het meisje is eind 2013 geboren. Nadat haar ouders uit elkaar gaan blijft ze bij haar moeder wonen. Als zij een nieuwe vriend krijgt, worden het meisje en haar jongere zusje op een gegeven moment uit huis geplaatst. Ze komen terecht in het gezin van John en Daisy. In de rechtbank vertellen zij over de manier waarop ze voor haar zorgen. John zegt dat hij het meisje tegen zichzelf wilde beschermen, maar dat hij ook zijn gezin wilde beschermen: „Je krijgt een meisje in huis, maar de gebruiksaanwijzing krijg je er niet bij.’’ Het beschermen begint met in de hoek staan, maar dat gaat steeds verder, tot hij zelfs een kooi bouwt voor het meisje. Als ze niet luistert, ga je er wel voor zorgen dat ze echt in de hoek blijft staan. Het begon met een touw, daarna een ketting, en toen een kooi.’’ Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het raakte me toen ik hoorde dat het meisje doorligpwonden had op haar voeten. Het duurt heel lang voordat je die krijgt, dus dat zegt wel wat over hoe lang ze heeft moeten staan. Dat moet afschuwelijk geweest zijn, echt heel gruwelijk.’’

Op een avond in juni belt Laurens de politie: hij wil 2,5 miljoen euro ontvangen en zijn vriendin en dochter uit Amerika moeten een visum krijgen. Als dat niet gebeurt, laat hij 150 kilo explosieven ontploffen. De politie stuurt direct een onderhandelaar naar Laurens toe. Via camerabeelden zien agenten ook dat er veel draden door het huis lopen. De onderhandelaar weet hem uiteindelijk naar buiten te praten, waarna blijkt dat er helemaal geen explosieven aanwezig waren. De avond vormt de climax van een periode waarin Laurens veel drank en drugs gebruikt. Hij drinkt dagelijks één tot twee flessen whisky en rookt soms wel dertig joints op een dag. Daardoor krijgt hij veel last van waanbeelden. Na drieënhalve maand in de cel moet hij voor de rechters verschijnen. Daar vertelt Laurens dat hij geen herinneringen meer heeft aan de bewuste avond. Volgens psychologen heeft hij enkele psychische stoornissen en is hij verminderd toerekeningsvatbaar. Verslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: ,,Het is zo moeilijk om dit te voorkomen. Laurens is meerdere malen behandeld voor zijn verslavingen, maar dat heeft niet gewerkt. Drank verdooft even, maar het helpt je niet op de lange termijn.''   Na deze aflevering gaat De Zaak X met winterstop. Op 12 januari zijn we weer terug!

Jarenlang hadden Jonas en Bente een relatie, maar een gezonde relatie was het niet. Op een avond gaat het helemaal mis: Jonas zegt dat hij zichzelf wilde doden, volgens Bente wilde hij haar om het leven brengen. Jonas heeft in zijn leven al langere tijd last van meerdere stoornissen. Hij is angstig, gaat conflicten uit de weg en heeft een laag zelfbeeld. Ook zegt hij dat hij bang is voor Bente, omdat zij hem zou commanderen. Volgens Bente is dat niet waar en is het juist andersom. De twee gebruiken samen slaapmedicatie. Jonas maakt die op een avond in april 2024 klaar, en schrijft daarbij een brief waarin hij afscheid van Bente neemt. Hij wil zichzelf doden met het slaapdrankje, maar dat mislukt: hij overleeft het. Drie maanden later doet Bente aangifte: volgens haar wilde Jonas niet alleen zichzelf doden, maar ook haar leven beëindigen. In de rechtbank moet Jonas zichzelf verantwoorden. Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ze hadden een vrij toxische relatie, ze konden eigenlijk niet met en niet zonder elkaar.’’

In de tijd dat de 20-jarige Raomi bij haar pleegouders Cindy en Max woonde, is ze zwaar mishandeld. Ze werd geslagen, moest veel klussen doen en er werden zelfs sigarettenpeuken op haar lichaam uitgedrukt. Maar in de rechtbank wijzen de twee verdachten naar elkaar. Volgens Max werd Raomi geslagen door Cindy, en niet door hem. Hooguit zou hij haar een keer hebben geraakt als hij Raomi en Cindy uit elkaar moest halen. Verder zegt hij ook dat Cindy hém mishandelde. Maar Cindy vertelt precies het tegenovergestelde: ,,Mevrouw, ik heb Raomi niet mishandeld, absoluut niet. Ik heb haar willen beschermen waar ik kon, en was als de dood voor die man.'' Wel geeft ze toe dat ze Raomi’s haren af heeft geknipt. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: ,,Ik heb geen oprechte spijt gehoord, want als je zegt dat je niks hebt gedaan, waar moet je dan spijt van hebben? Het meest bizarre vind ik dat als je mishandeld wordt door je partner, dan bel je de politie. Maar dat is ook niet gebeurd.''

Mishandeling, blauwe plekken, hard werken in het huishouden: het leven van Raomi bij haar pleegmoeder Cindy is een hel. Pas na meerdere meldingen en als het meisje zelf de politie belt, kan ze eindelijk ontsnappen. Jarenlang woonde Raomi bij de moeder van Cindy. Daar gaat het goed en heeft ze het naar haar zin. Tot de vrouw overlijdt. In samenspraak met de jeugdzorgorganisatie gaat Raomi dan bij Cindy, haar man en hun twee kinderen wonen. In dat huishouden krijgt Raomi het zwaar. De man van Cindy overlijdt na een periode van ziekte, en zij krijgt een relatie met Max. Het stel zorgt slecht voor Raomi: ze moet voor de kinderen zorgen en mag pas naar school als ze al haar klussen heeft gedaan. Ze moet het huis opruimen, de tuin netjes houden en er wordt vaak tegen haar geschreeuwd. Dat viel eerder ook al de thuiszorgmedewerkers voor Cindy’s overleden partner op. Als Raomi op een dag alleen thuis is, belt ze de politie. Ze vertelt dat ze wordt geslagen, en de politie komt naar de woning toe. Agenten besluiten direct om haar daar weg te halen. Cindy en Max worden opgepakt, en moeten zich voor de rechter verantwoorden. Daar blijkt dat het meisje vaak is mishandeld. 

Op een koude winteravond gaat de 66-jarige Marius met de auto naar metrostation Capelsebrug. Wat hij van plan is, is niet duidelijk, maar tweeënhalfjaar later moet hij in de rechtbank uitleggen wat er nou die avond precies gebeurd is. In de rechtbank vertelt hij dat hij de metro inliep, en daar werd aangesproken door twee vrouwen die zagen dat een jongen (17) een mes bij zich had. Volgens Marius heeft hij de jongen aangesproken, en gezegd dat hij undercoveragent is. Hij neemt de jongen mee naar zijn auto, en zegt dat hij op zoek gaat naar een plek om hem te fouilleren. Samen rijden ze langs meerdere plekken. Ze komen langs het Kralingse Bos in Rotterdam, maar volgens Marius is dat geen geschikte plek. Uiteindelijk komen ze weer uit in Capelle, waar Marius de jongen op zijn buik op de achterbank laat liggen. Daar ‘fouilleert’ hij hem, maar betast hij de jongen ook. Zo zit hij aan zijn billen, en zegt hij dat de jongen ‘wel een stevig sixpack heeft’. Hierna zet hij de jongen nog af bij zijn oma, waar hij naartoe onderweg was. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. Hij waarschuwt voor victim blaming: „Als je angstig bent, doe je dingen die je anders nooit zou doen. Het is heel treurig dat een man van 66 jaar dan misbruik maakt van een jongen van 17.’’

Na anderhalf jaar bekende Soenil plotseling dat hij Dilshad in de gracht duwde   Tijdens het festival Jazz in de Gracht liggen veel bootjes in de Haagse grachten. Vanaf bootjes en de kade wordt jazzmuziek gespeeld, waar veel mensen, genietend op hun boot, naar luisteren. Maar als twee mensen aan komen varen in een bootje, schrikken ze: ze zien een lichaam in het water. Het is het lichaam van Dilshad. Hij leefde lange tijd op straat, tot zijn familie na vele pogingen eindelijk tot hem doordrong en hij het besluit nam om het roer om te gooien. Hij wilde zich op laten nemen in een kliniek, om zo van zijn verslaving af te komen. Dat plan besprak Dilshad met zijn huisarts, die hem steunde. Maar dan wordt hij dus in het water gevonden. Eerst denkt de politie dat hij tijdens het wildplassen in de gracht is gevallen, maar anderhalfjaar later wordt een man opgepakt voor een winkeldiefstal. In de verhoorkamer bekent deze Soenil nog meer op zijn kerfstok te hebben. Hij zegt dat hij Dilshad in het water duwde. In het eerste verhoor zegt Soenil dat hij wist dat Dilshad niet kon zwemmen, later zegt hij dat hij het niet wist. In de rechtbank zegt hij dat hij anderhalf jaar lang worstelde met zijn geheim, en dat hij het daarom vertelde. Ook zegt hij dat Dilshad hem geld schuldig zou zijn. Verslaggever Theresia Schouten volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Dit is een hele bijzondere zaak, echt een worsteling aan alle kanten. Zonder bekentenis was de zaak allang afgesloten, dus het was ergens goed dat hij dat deed. Voor de familie van Dilshad voelt het heel onrechtvaardig dat Soenil nu geholpen gaat worden. Dat had Dilshad ook graag gewild, maar die kans heeft hij nooit gekregen.’ Dit is de nieuwste aflevering van de podcastserie De Zaak X. De complete serie beluister je via deze site!Elke week een mailtje als de nieuwste aflevering online staat? Schrijf je dan hieronder in!

Twee weken na de geboorte van hun kindje, werd Jihaneve gedood door haar vriend Arnold. Ze hadden op dat moment al een paar jaar een relatie, waarin hij haar steeds vaker controleerde en isoleerde. Terwijl hun pasgeboren baby toekeek, doodde hij haar met 258 messteken. Aan het begin van hun relatie zijn de twee gelukkig samen. Maar naarmate de tijd vordert, gaat het vaker mis. Arnold vertrouwt Jihaneve niet, en denkt dat ze vreemdgaat. Als ze zwanger van hem raakt, beschuldigt hij haar nog steeds. Als hun kindje ter wereld komt, wonen ze neit samemn. Tot hun kindje twee weken oud is, en hij wil dat ze een DNA-test doen om te kijken of hij echt de biologisch vader van hun kind is. Dat weigert Jihaneve, waarna hij woest wordt en haar doodt, terwijl hun kindje toekijkt. Na het doden van zijn vriendin maakt Arnold selfies met hun kind. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De voogd legde in de rechtbank heel goed uit hoe hij  dat jonge kind nu al een trauma heeft bezorgd. Ook al lijkt een baby hier niks van mee te krijgen, het wordt toch opgeslagen in zo’n lichaam. Het is fijn dat het kindje nu in goede handen is, maar dat vond ik wel heel ingrijpend.’’

Als twee zusjes op hun fatbike de straat in rijden, komt plots de 34-jarige Kishan zijn huis uitrennen. Hij bedreigt de meiden en wil hun telefoon zien, omdat hij denkt dat ze ‘samenwerken met zijn buren’, met wie hij ruzie heeft. De meiden geven hun telefoon niet af, waarna hij hun fatbike kapot maakt en ze bedreigt met een mes. Pas als buurtbewoners erop afkomen, gaat hij zijn huis weer in. Daar wordt hij al snel aangehouden door de politie. In de rechtbank blijkt dat de man last had van psychoses. Hij heeft enorm spijt, zegt hij: „Ik had dit niet zo moeten doen. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden omdat ik ze zo bang heb gemaakt.‟ Zijn advocaat geeft aan dat hij hulp nodig heeft, vanwege de psychoses. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. „Deze meiden zijn zich wezenloos geschrokken, maar wat als er een dodelijk slachtoffer was? Zou je dan ook denken dat hij alleen maar hulp nodig heeft? Dit soort zaken zijn lastig, echt heel erg lastig.’’

De grootste artiest van Nederland, Marco Borsato, staat vanaf dinsdag 28 oktober na jaren onderzoek dan eindelijk voor de rechter vanwege ontucht met een toen 15-jarig meisje. Een meisje dat hij al kent vanaf haar geboorte, omdat ze de dochter is van de vrouw die al sinds de jaren negentig zijn fanclub runde. In de Zaak XL vertellen Alexander van Eenennaam en Victor Schildkamp het verhaal van een decennialange vriendschap die eindigt in een juridisch moddergevecht voor de rechter. Wat deed Borsato nou precies? Waarom wachtte het vermeende slachtoffer zo lang met aangifte doen? En hoe gaat de rechtszaak verlopen?

In een psychose beet Dennis zijn moeder in haar neus, om te controleren of ze geen IS-strijder met masker was. In de rechtbank spreekt de moeder haar zoon toe: „Ik ben slachtoffer, maar Dennis is dat zelf ook.” Dennis had gedurende langere tijd last van psychoses, tot hij in de cel werd gezet nadat hij zijn moeder beet. Daardoor is hij al zeven maanden clean. Maar hulp heeft hij nog altijd niet, vertelt hij in de rechtbank. „Ik weet dat ik geen drugs moet gebruiken, maar doe het wel. Ik heb een probleem, daar wil ik hulp voor, maar die wordt niet geboden.’’ Aan het einde van de zitting spreekt zijn moeder Dennis en de rechtbank toe. Ze vertelt dat ze van Dennis verwacht dat hij meewerkt aan zijn behandeling. Als hij dat doet, kan hun band weer opnieuw opgebouwd worden. „Ik zie mezelf elke dag in de spiegel en heb mijn zoon vergeven, nu is het aan de rechtbank om met mij mee te gaan. Een straf heeft geen zin, we willen therapie voor zijn verslaving en de juiste zorg.’’ Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Dat was zo raak, zo liefdevol en zo eerlijk. Ook wel een beetje dwingend: als je meewerkt ben ik bereid je weer in mijn armen te sluiten. En toen kwam het meest schattige: Dennis wil op vakantie met zijn moeder nu ze dat nog kunnen, en dat wil zijn moeder ook.’’

Sinds zijn uitzending naar Cambodja heeft oud-marinier Dennis het lastig. De gruwelijke dingen die hij daar zag gebeuren, staan nog altijd op zijn netvlies. Het gaat zelfs zo ver dat hij uiteindelijk zijn moeder vol in haar neus beet. Na zijn uitzending naar het Aziatische land gebruikt hij veel drank en drugs en heeft hij ook psychoses. Tijdens een van die psychoses zaagt hij zelfs in zijn hand, waardoor hij nu geen vingers maar slechts een aantal stompjes heeft aan zijn linkerhand.  Op een ander moment denkt hij dat iedereen in zijn omgeving een IS-strijder is, en vlucht hij richting Rotterdam The Hague Airport. Daar ramt hij een hek en komt hij zelfs op de startbaan terecht. Om hem te arresteren zijn veel agenten nodig en wordt hij zelfs getaserd. Een jaar later is hij bij zijn moeder thuis en raakt hij opnieuw in een psychose. Hij denkt dat zij een IS-strijder is, en dat ze een masker draagt. Om dat te controleren, bijt hij haar hard in haar neus.

Een verwarde man: je leest het wel vaker. In Sliedrecht had een aantal mensen last van deze man, de 39-jarige Bas. Hij zingt vaak erg hard, maar als ze hier wat van zeggen, gaat het mis. De wijkagent wordt ingeschakeld en gaat samen met een sociaal-psychisch hulpverlener met Bas in gesprek. Dat helpt niet. Hij blijft overlast plegen en stuurt bedreigende appjes. Zo stuurt hij naar zijn vader, die in het buitenland woont, dat ‘de familie op nummer 116 eraan gaat’, en ‘ook de wijkagent en de verpleegkundige gaan eraan’. Ook heeft hij met een luchtbuks geschoten. Bij zijn aanhouding wordt vuurwerk met kogeltjes eraan vastgebonden in zijn huis gevonden. In de rechtbank legt hij uit dat hij erg hoog in zijn boosheid zat. Deskundigen twijfelen of hij wel toerekeningsvatbaar kan worden gehouden, omdat hij last had van psychoses. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Ik zag een fragiel en totaal ongevaarlijk persoon. En dat dat is zo in tegenspraak met de bedreigingen die hij heeft geuit en wat hij volgens de buren nog meer uitgevreten heeft.’’

Als Sinterklaas in 2022 aankomt in Dordrecht, zijn de kinderen natuurlijk door het dolle heen. Maar voor Montussa, het paard van Sinterklaas, is het een zware dag. Agenten zien dat het dier zelfs door zijn benen zakt. Al bij het begin van de intocht zien agenten dat Sinterklaas te zwaar is voor het paard. Zijn benen komen onder de buik van Sinterklaas uit, en ze besluiten er wat van te zeggen. Maar volgens de man die Sinterklaas speelt, is dat niet het moment om het er over te hebben, want de wandeling moet beginnen. Aan het einde van de intocht zakt het dier, met de Sint op zijn rug, zelfs door zijn hoeven. Agenten grijpen in en laten eigenaar Matthijs B. het dier de trailer in begeleiden. Omdat de politie en het Openbaar Ministerie van mening zijn dat er sprake is van dierenmishandeling, moet Matthijs B. zich voor de rechter verantwoorden. Hij wil de zitting niet bijwonen, maar schrijft in een brief dat het dier volgens hem in goede gezondheid verkeert. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar: „Als je het paard ziet denk je wel ‘arm beestje’.. Ik denk niet dat Dordrecht Matthijs B. nog gaat inzetten, en er zal extra scherp naar de conditie van het paard van Sinterklaas gekeken worden.’’

Tijdens een avond in het schuurtje van Saif wordt Santiago doodgeschoten. Maar wie heeft dat gedaan? Was het Saif of deed Santiago dat zelf? Saif (18) en Santiago (19) zijn goede vrienden. Omdat Santiago op straat leeft, biedt Saif aan dat hij wel in het schuurtje bij zijn moeder thuis kan wonen. Daar past precies een bank waar hij op kan slapen. Omdat Saif al een tijd wordt bedreigd, koopt hij een wapen. Tijdens een avond in het schuurtje spelen de twee met het wapen. Volgens Saif richt zijn vriend het wapen op zijn eigen hoofd, waarna hij de trekker overhaalt. Vlak daarna is Santiago dood. Maar klopt dat wel? Of was het Saif die per ongeluk zijn goede vriend doodschoot? Daarover moeten de rechters oordelen. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De familie van Santiago moet verderleven met dit verlies, dat moet je nooit vergeten bij dit soort zaken. Door dat wapen dat Saif heeft gekocht, heeft Santiago nooit de kans gehad iets te maken van zijn leven.’’

Als Rianne via Facebook een berichtje krijgt van Nathan, lijkt hij een lieve, leuke en zorgzame jongen. Maar tijdens de relatie verandert dat, en loopt het van kwaad tot erger. Op het moment dat de twee elkaar leren kennen, is Rianne net ontslagen uit een revalidatiecentrum. Ze hebben leuk contact, maar dat verandert, vertelt ze in de rechtszaal. Nathan slaat haar, mishandelt haar mentaal en scheldt haar uit. Als ze besluit bij hem weg te gaan, begint hij haar te stalken. Hij belt haar heel vaak, staat voor haar deur en maakt meerdere keren één cent naar haar over met een tekstje dat ze haar telefoon moet opnemen. Nathan wordt vervolgd voor stalking, maar zegt dat het van twee kanten kwam. In de rechtbank vertelt Rianne over hun relatie. „Ik dacht dat als ik alles goed zou doen, dat hij niet meer zou slaan. Langzaam verdween ik. Ik leefde niet, maar overleefde.’’ Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het was een nare zitting. Door alle gebeurtenissen en de reactie van Nathan en zijn familie op haar verhaal hing er een beklemmende sfeer. Daar werd ik echt een beetje onpasselijk van.’’

Jonge kinderen kunnen in een ‘slaan-fase’ terechtkomen. Als ze ongeveer anderhalf jaar oud zijn, krijgen ze meer een mening, maar die kunnen ze nog niet uitspreken. De één jaar oude Sven slaat ook, maar dán slaat zijn leidster terug. De eerste keer dat het gebeurt zit leidster Linda op een kleedje. Sven loopt naar haar toe en slaat haar in het gezicht, waarna zij hem terugslaat. Collega’s zien het gebeuren en zijn verbaasd. Een maand later gebeurt het opnieuw: Sven slaat Linda en wéér slaat zij hem hard in het gezicht. De collega’s gaan naar hun leidinggevende, waarna Linda op gesprek moet komen en de ouders worden ingelicht. Zij doen aangifte. En dus zit Linda in de rechtbank. Ze vertelt dat ze veel spijt heeft en dat ze ontslagen is. Volgens haar had ze dit nooit gewild en snapt ze niet waarom ze Sven geslagen heeft. Deskundigen zien dat ze moeite heeft om haar impulsen te beheersen en dat herkent ze wel. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Als het mijn kind is zou ik ook a la minute mijn kind weghalen, want hoe kan je ze nog vertrouwen bij de opvang. Je moet erop kunnen vertrouwen dat het goed gaat, dat is ernstig beschaamd.’’

Na een vechtscheiding in 2010 vertrekt de 70-jarige Christina naar België. Ze emigreert samen met haar moeder, en leeft daar van haar AOW. Vijftien jaar later wordt haar zaak behandeld in de rechtbank: ze wordt verdacht van fraude én drugssmokkel. Na het overlijden van haar moeder, in 2012, meldde Christina dat niet, waardoor ze nog elke maand AOW van haar moeder ontving. Dat is strafbaar. Daarnaast verdenkt het Openbaar Ministerie haar van drugssmokkelen. Nadat ze opnieuw emigreerde, nu naar Oostenrijk, smokkelde ze wekelijks met de trein drugs naar haar nieuwe thuisland. Toen ze daarvoor in de gevangenis zat, gaf ze dat niet door aan de Nederlandse overheid, waardoor ze ook onterecht AOW voor zichzelf ontving. In de rechtbank was de inmiddels 85-jarige vrouw niet aanwezig. Vanwege gezondheidsproblemen kon ze niet naar de rechtbank komen. Ze woont nu in Spanje. Verslaggever Jorina Haspels volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Wat ik wel apart vond is dat het zo’n zaak behandeld wordt, terwijl het OM enorme achterstanden heeft en zedenzaken niet behandeld kunnen worden. Dan vraag je je wel af of we onze tijd niet een beetje beter kunnen gebruiken.’’

Na veertig jaar huwelijk wordt Ellen (72) gedood door haar eigen man Harry (78). Als hij zich daarvoor moet verantwoorden in de rechtbank, geeft hij aan dat hij dat deed op haar eigen verzoek. Harry vertelt namelijk dat zijn vrouw steeds meer last kreeg van haar gezondheid. Daardoor leefde ze steeds geïsoleerder, legt hij uit. Ook werd zijn rol steeds groter, geeft hij aan: „Ik moest leren mijn gevoelens uit te schakelen, en de stabiele factor zijn.’’ In de rechtbank vertelt Harry dat Ellen een verzoek tot euthanasie deed, maar dat dat werd afgewezen. Daarop vroeg ze hem om hulp bij haar dood, zo zegt hij. Dat heeft hij gedaan, en enkele dagen later belde hij de huisarts. Als de politie onderzoek doet, wordt een notitieboekje van Ellen gevonden, waarin ze schreef: „Mijn filmrolletje is op, ik wil rust hebben. Mijn lieve en zorgzame man heeft me begeleid tot de dood ons scheidt. Hij heeft nu recht op een normaal leven, waar hij in alle rust van kan genieten. Hij is ook al 78, dat geeft hem rust.’’ In de rechtbank vertelt Ellens broer John dat hij Harry’s daad niet als moord ziet. Hij is ervan overtuigd dat Harry Ellen heeft geholpen met het doel haar uit haar lijden te verlossen, en niet omdat hij van haar af wilde. Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Wat me dan wel bijblijft is dat je hulp bij zelfdoding wel vaker hoort, maar dat dit echt wat anders is. In dit geval is het echt de ‘helper’ geweest die actief het leven van de ander heeft beëindigd. Dat moet heel zwaar en verdrietig zijn geweest. Ik denk dat dat voor een buitenstaander heel moeilijk te bevatten is om zover te gaan.’’

Het Stationsplein in Utrecht staat al jarenlang bekend als een onprettige plek ‘s avonds. Er wordt gehangen, er wordt gedeald en gestolen. Maar op een avond gaat het écht mis voor de 19-jarige Esmat. Tijdens een vechtpartij steekt hij drie mannen neer. Esmat groeide op in Afghanistan en vertelt in de rechtbank dat hij een zware jeugd had. De taliban kwam op, en hij vluchtte naar Europa. Die vlucht duurde vijf jaar. In Nederland woonde hij in een azc, bij een pleeggezin en nu zelfstandig. Vaak gaat hij naar het Bollendak, om te chillen en te blowen. Zo ook op een warme zomeravond in juli 2024. Die avond loopt uit de hand, als Syriërs en Afghanen in gevecht raken. Esmat pakt een mes, en steekt drie mannen, zegt het OM: één in zijn rug, een ander in zijn schouder en de derde in zijn arm. Hij vindt zelf dat hij geen keuze had: „Ik moest mezelf verdedigen. Als ik dat mes had teruggegeven, was dat mijn dood geweest.’’ Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Ik vind het heel dubbel, ik denk dat we ons geen moment echt kunnen verplaatsen in wat er met je gebeurt als je uit je land moet vluchten waar de Taliban in opkomst is.’’

Na een halfuur in de rechtbank vindt verdachte Hakan K. het wel weer genoeg. „Kunnen we niet een einde brengen aan dit gesprek?’’, vraagt hij de rechters. De 45-jarige K. staat voor de rechter omdat hij meerdere ouderen zou hebben opgelicht. Hij stond bij hen aan de deur en vroeg of hij de telefoon mocht gebruiken of vroeg om een pinpas, omdat hij zonder benzine zou staan, iets verderop. Vervolgens nam hij met die pinpas geld op van de oudere slachtoffers. In de rechtbank heeft hij het niet bepaald naar zijn zin. Al snel wil hij weer weg: „Wat wilt u nou precies? Kunnen we niet een einde brengen aan dit gesprek? Het zit er wel een beetje op voor mij. Ik heb antwoorden gegeven, we hebben samen beelden bekeken, het is toch netjes gegaan, of niet?’’ Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Maar op een gegeven moment ging Hakan heel erg in de contramine. Hij wilde niet meer meewerken. Hij was het zat in de rechtbank en wilde graag weer naar de gevangenis toe.”

Op een vrijdagavond zijn Rens en Joyce aan het werk bij een telecomwinkel in Oud-Beijerland. Terwijl een ouder echtpaar in de winkel staat, komen er ineens twee gewapende mannen binnen. Ze willen telefoons hebben. Beide personeelsleden worden gedwongen de kluis te openen en er worden 23 iPhones meegenomen. Dankzij politieonderzoek worden de telefoons teruggevonden en wordt Soufiane opgepakt. In de rechtbank geeft hij aan dat hij snel geld wilde verdienen. Het is niet zijn eerste keer in de rechtbank: zijn strafblad telt al zeven pagina’s. Als de rechter vraagt waarom hij dit deed en of hij besefte hoe heftig dit is, geeft hij aan dat hij daar niet over nadacht: „Toen ik vast zat ging ik wel nadenken hoe dat zou zijn. Als het bij mij zou gebeuren zou ik ook geschrokken zijn, en ik zou het echt niet leuk vinden.’’ Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Ik vond dat hij op elke vraag heel koeltjes, bijna emotieloos antwoordde. Hij zegt spijt te hebben, maar er zat totaal geen gevoel bij wat hij zei.’’  

Bijna vijftig jaar waren Peter en Ellen samen, maar in de zomer van 2024 is het leven van de 82-jarige vrouw voorbij. Ze is gedood door haar eigen man. In de rechtbank vertelt Peter over de laatste fase van hun leven samen: „Ik was wanhopig. Ze had vreselijke reuma en zat de hele dag te verrekken van de pijn. Ik kon het gewoon niet meer aanzien.’’ Jarenlang hadden ze het samen goed, maar hun leven en hun huis verslonzen, legt Peter uit. „Opeens zag ik dat mesje liggen, van de kaas. In een opwelling dacht ik: nu moet ik het doen. Dan is het maar gebeurd.’’ Vervolgens probeerde hij zichzelf van het leven te beroven, maar dat mislukte. Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Na zo’n zaak kom je met een heel triest gevoel naar buiten, eigenlijk voor alle partijen. Het meest afschuwelijk is het voor de nabestaanden, de zoon en de broer. Echt vreselijk dat je geliefde familielid er opeens niet meer is, door toedoen van een ander.’'

Tot drie keer toe probeerde Jamal met babbeltrucs kwetsbare ouderen op te lichten. Twee keer lukte dat, de derde keer ging het voor hem mis, en werd hij een dag later opgepakt. Maar in de rechtbank legt hij uit dat hij onschuldig zou zijn. Bij het eerste incident komen er loodgieters in huis. Maar eigenlijk vraagt de bewoner zich af waarom, want er is niets aan de hand. Als hij dat doorheeft, is er al voor veel geld weggenomen. Bij een volgende vrouw zou er lekkage zijn, en moet ze checken of de kluis ook nat is. Dat is niet zo, maar later is de inhoud van de kluis wel weg. Bij de derde keer heeft de bewoonster door dat er iets niet klopt, en een dag later komt Jamal vast te zitten. In de rechtbank zegt Jamal dat hij onschuldig is: hij vindt het vervelend voor de mensen, maar hij was het niet, zegt hij. En dat zijn telefoon en auto werden gebruikt in de omgeving van de diefstallen? Dat komt volgens hem doordat hij voor zijn werk overal komt. Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Dat hij op zo’n manier misbruik maakt van kwetsbare mensen.. Dat blijft elke keer pijnlijk om te horen.’’

Als de moeder van de 1-jarige Rico ’s morgens bij zijn bedje komt, krijgt ze de schrik van haar leven: hij ligt niet in zijn bed. Ze maakt haar partner wakker, en als het jongetje ook niet beneden is, zien ze op de deurbelcamera een onbekende man met hem lopen. Het is de 54-jarige Ahmet, die zich in de rechtbank moet verantwoorden. Daar vertelt hij dat hij een jongetje hoorde huilen, en dat hij wilde helpen, ‘want zo is hij’. Hij ontkent dat hij de peuter misbruikte en dat hij het jongetje juist wilde terugbrengen toen de politie hem op straat vond met het slachtoffer. In eerdere verhoren vertelde de verdachte de politie juist dat hij het slachtoffer wel misbruikte, in een huis vlakbij dat van de slachtoffers. In hun verklaringen vertellen de ouders hoe machteloos ze zich voelen: „ Met pijn in mijn hart constateer ik dat ik heb gefaald als hoofd van ons gezin en als vader van onze zoon. Hoe en wanneer gaan wij hem überhaupt uitleggen wat er is gebeurd?’’ Verslaggever Iris van den Boom volgt de zaak namens AD Amersfoortse Courant: „Hij zat helemaal klem met zichzelf. En dat vond ik heel naar. Ik had echt met hem te doen.’’

Als de relatie tussen Gizem (17) en Baris (18) uitgaat, wordt hij boos. Diezelfde avond volgt een explosie bij haar huis. Baris ontkent dat hij daarbij betrokken is, maar uit zijn Snapchat-gesprekken blijkt iets anders: ,,Boys wie heeft c6?'' Met een c6 bedoelt hij een cobra 6, een explosief. Baris controleerde zijn ex-vriendin vaak. Zo wilde hij de pincode van haar telefoon, zodat hij kon zien met wie ze contact had. Ook belde hij haar vaak. Als Gizem tijdens een feestje niet opnam, belde hij haar vijftig keer. Vervolgens besloot hij om langs te gaan, waarna het uit de hand liep. Daarover blijft hij later nog steeds boos, en zoekt hij haar op school op. Als Gizem en een vriendin vervolgens bij hem in de auto stappen, volgt een dollemansrit. Baris remt op onverwachte momenten, waarna de vriendin uitstapt en naar huis loopt. Later zet hij Gizem bij het huis van die vriendin af, om vervolgens urenlang voor de deur te blijven wachten. Diezelfde avond vindt er een explosie plaats bij het huis van Gizem. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar. „Je ziet dat het blijkbaar een soort van normaal is dat de volgende stappen worden ingezet. Dat je als ex-vriendje gewoon denkt: „Oh, ik ben boos. Ik ga een aanslag plegen. Dat vind ik wel een bizarre ontwikkeling.’’

Als de Rotterdamse Nadia na een werkdag ‘s avonds over straat loopt, ziet ze dat een man haar achtervolgt. Op het moment dat ze omkijkt, wordt er zwavelzuur over haar heen gegooid en raakt ze zwaargewond. Zwavelzuur is een gootsteenontstopper en zorgt dat Nadia voor haar leven lang verminkt is. In de rechtbank zitten twee verdachten: José en Amory. José is via Snapchat gevraagd een klus te doen en hij zegt dat hij de vrouw alleen achtervolgd heeft, Amory ontkent elke betrokkenheid en beroept zich op zijn zwijgrecht. In de rechtbank leest de slachtofferadvocaat van Nadie en verklaring voor. „Jullie hebben niet alleen mijn huid beschadigd, maar ook mijn ziel. Waarom hebben jullie dit gedaan? En waar heb ik dat aan verdiend?’ Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: „Het is voor haar heel lastig waarom zij nou verminkt moest worden, en dat zullen we ook nooit weten. Dat maakt het voor haar heel moeilijk.’’

Als Mark op een ochtend door zijn vriend Tameem gevraagd wordt om mee te gaan naar Tameems oude school, vindt hij dat prima. Samen gaan ze naar de school, waar Tameem een afspraak heeft. Althans, dat dénkt Mark. Als Tameem weer naar buiten loopt, springt hij snel achterop en roept: ,,Rijden, rijden!'' Mark rijdt weg en ziet pas later dat Tameem een grote bak met telefoons heeft meegenomen. Die telefoons zijn van leerlingen die een tentamen maakten en hun telefoon moesten inleveren. Mark wist niks van het plan, vertelt hij in de rechtbank, en hij wil er ook niks mee te maken hebben. Daarnaast werd er ook nog váls geld in zijn slaapkamer gevonden. Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD De Dordtenaar. Hij zat zelf óók op Het Stedelijk Dalton Lyceum en hoorde veel bekende details in de rechtbank: „Het schoolgebouw is nog nagenoeg identiek aan die tijd, dus dat is wel makkelijk qua ingangen en dergelijken.’

In de zomer van 2023 wordt de toen 76-jarige Ans bestolen door Hamse. Hij steelt haar handtas en wil wegrijden, maar Ans gaat voor zijn auto staan. Ze wordt aangereden door Hamse en raakt zwaargewond. Maanden later overlijdt ze, en dan is de grote vraag voor de rechter: is Hamse hiervoor verantwoordelijk? Nadat ze is aangereden, belandt Ans in het ziekenhuis. Daar viert ze haar 77ste verjaardag. Enkele maanden later overlijdt ze aan de gevolgen van een COPD-aanval. In de rechtbank vertelt haar familie over hun moeder: „Beste Hamse, dit is Ans na de aanrijding en maanden voor haar overlijden”, zegt haar schoonzoon, terwijl foto’s van haar verwondingen in de rechtbank worden getoond. De advocaten van Hamse D. vragen om vrijspraak van de verdachte: ,,Het is niet zo dat ze is overleden door de verwondingen van het ongeval, maar door een longziekte waar ze al jaren aan leed.’’ Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak namens AD Haagsche Courant en bezoekt haar in het ziekenhuis: ,,Dat was gewoon niet leuk om te zien natuurlijk. Ik zag er een vrouw liggen met heel veel energie, die bij wijze van spreken eigenlijk vastgeketend lag in een ziekenhuisbed.’’

Agent Willem werd door een relschopper van zijn fiets getrokken. Als agenten tijdens de jaarwisseling van 2023-2024 moeten ingrijpen in Delft, loopt het behoorlijk uit de hand. Een van de aanwezige agenten is Willem. Hij wordt door een man in een grijs trainingspak van zijn fiets gegooid. Die verdachte is de 31-jarige Ismail. Hij moet zich in de rechtbank verantwoorden nadat hij werd herkend op camerabeelden. Rechercheurs zagen een foto van hem op sociale media, waarop ze hem op meerdere punten herkenden van de beelden van die avond. Zelf ontkent Ismail dat hij het was: „Ze hebben me herkend aan mijn oren? Dat vind ik heel knap, maar ze hebben niet mijn gouden tanden gezien? Die zie je gewoon als ik praat?’’ Hij zegt dat hij die avond een feestje wilde vieren: „We hebben gewoon vuurwerk afgestoken. Geen illegaal vuurwerk, ik zou niet weten waar je dat moet kopen.’’ Volgens het Openbaar Ministerie is het wel duidelijk dat Ismail degene is die agent Willem van zijn fiets trok: „Ik snap niet dat je aan zoiets meedoet, en al helemaal niet dat je een agent van zijn fiets trekt. Deze mensen staan klaar om iedereen te helpen, je hoort hen met respect te behandelen." Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „De politie hoopt dat het vuurwerkverbod gaat helpen op dit soort avonden. Dat moeten we in de praktijk nog zien. Wat er ook gebeurt is dat politie en justitie bekende raddraaiers op dit soort avonden een gebiedsverbod of meldplicht opleggen.

In juni 2024 ontploft bij een slijterij aan het Spui in Den Haag een explosief. Twee nachten later gebeurt bij een andere slijterij hetzelfde, en wéér een nacht later ontploft er opnieuw een explosief bij de slijterij aan het Spui. Dan wordt een man opgepakt: de 70-jarige Everardo M. Justitie verdenkt hem ervan dat hij de bommen heeft geplaatst. Bij een van de slijterijen wordt namelijk een lollystokje gevonden, met zijn dna erop. En als de politie verder onderzoek doet, blijkt dat zijn telefoon in de bewuste nachten in de buurt van de slijterijen is geweest. Toch blijft de verdachte in de rechtbank ontkennen dat hij de explosieven plaatste, terwijl zijn kleding op video te zien is: „Dus iemand liep rond met uw kleren aan, nam uw telefoon mee en liet uw DNA achter?’’, vraagt de rechter. „Dat is toch wel een gek verhaal?’’ „Ja, dat is een beetje gek,’ gaf de verdachte toe. De verdachte vertelt tijdens de zitting dat hij moeite heeft zijn boosheid te beheersen. „Ik wil graag leren hoe ik mijn boosheid kan voorkomen, want anders ontplof ik.’’ Na een tijdje is hij klaar met de zitting: „Ik ben op, ik heb geen zin meer om te praten. Ik leg het in uw handen.’’ Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: „Het wordt een vrij lastig vonnis, want het is duidelijk dat deze man hulp nodig heeft. Dat zegt hij zelf ook. Maar als je eerst een paar jaar cel moet uitzitten, en dan pas een behandeling krijgt, dan is het natuurlijk de vraag hoeveel zin dat nog heeft. Zeker gezien zijn leeftijd.’’

Jarenlang vergreep een onbekende wielrenner zich aan vele vrouwen in de omgeving van Leiden, Gouda en Zoetermeer. De man fietste voorbij en greep de vrouwen bij hun bil, borst of vagina. Tót hij ontdekt werd en zich in de rechtbank moet verantwoorden. In de rechtbank vertelt Nicolien hoe ze haar favoriete rondje liep, door een park dat haar zeer dankbaar is. „Ik zie vanuit mijn ooghoek dat je naast me fietste, en voel hoe jij me bij mijn bil grijpt. Sindsdien schrik ik als ik een wielrenner zie.’’ Uiteindelijk worden er camerabeelden van de man gemaakt. Hij heeft zeker dertig vrouwen betast en moet zich in de rechtbank verantwoorden. Hij blijkt een hyperseksuele stoornis te hebben. Verslaggever Serena Hofman volgt de zaak namens AD Groene Hart: „Je betrekt zoiets gelijk op jezelf, stel je voor dat je aan het wandelen of fietsen bent, en ineens komt iemand langs je die je ergens op je lichaam vastpakt, dat kan elke vrouw overkomen.’’

In maart 2022 is Abdel samen thuis met zijn dochtertje Imane. Ze is bijna vier maanden oud en ligt in haar kinderwagen als ze begint te huilen. Volgens Abdel ging hij naar haar toe, zag hij dat het niet goed ging en sloeg hij direct alarm. Maar klopt dat wel? Abdel zegt dat het gezicht van Imane er ineens anders uitzag, en dat ze niet meer reageerde. Hij is in Utrecht met haar naar buiten gerend, naar het consultatiebureau dat om de hoek van zijn huis is. Daar is Imane gereanimeerd. Maar wat er gebeurde in de woning? Niks, zegt Abdel. Volgens het Openbaar Ministerie klopt daar niks van. Er moet iets gebeurd zijn in die kamer waardoor Imane blauwe plekken en inwendige bloedingen opliep. Van de eerste verdieping valt Het letsel is volgens de officier van justitie te vergelijken met letsel dat je oploopt als je van de eerste verdieping naar beneden valt. „Wie het aankan moet op YouTube filmpjes kijken over het shaken baby syndroom. Daar zie je hoe het hoofd enorm hard heen en weer wordt geschud. Als dat tien, twintig seconden wordt gedaan, kan er in het lichaam van alles gebeuren.’’ Verslaggever Ard Schouten volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad: „Je zat af en toe met koude rillingen in de zaal, het is zo ingrijpend. Als je denkt aan dat kindje dat zich niet kan verweren en niet kan vertellen wat er is gebeurd, dan voel je hoe machteloos zij is geweest.’’

Ook al is hij nog vrij jong, toch was de 18-jarige Timo al betrokken bij zeker tien geweldsincidenten het afgelopen jaar. Volgens hem komt dat door zijn moeilijke jeugd, zo legt hij uit aan de rechters als hij zich moet verantwoorden voor een roofnacht. Op één avond sloeg Timo met enkele vrienden meerdere keren toe. Eerst bestelen ze een groepje in het Utrechtse Griftpark. Daar zou hij onder meer in een jas hebben gezocht naar waarevolle spullen. Daarna werd in een ander park een jongen overvallen, om ook nog iemand neer te slaan op een fietspad. Het past in een trend van dit jaar. Als vrienden problemen hebben met iemand laten ze dat Timo weten, die vervolgens die jongen mishandelt. Hij zegt spijt te hebben en is behandeld in een kliniek. ,,Ik heb een last op mijn schouders door mijn verleden en daarom vind ik het belangrijk wat anderen van mij vinden. Het is mijn eigen frustratie die ik op anderen afreageer.‘’ Verslaggever Rachel van Kommer volgt de zaak namens AD Utrechts Nieuwsblad. ,,Hij kán het nog veranderen, hij kan nog op het goede pad terechtkomen. Je hoopt dat zo iemand het licht ziet en nog een mooie toekomst tegemoet gaat, maar zeker weten doe je dat nooit.‘’

Als boekhouder heeft Soufian het goed voor elkaar. Hij werkt bij een stabiel bedrijf en is goed bevriend met de eigenaar. Ook privé gaat het goed: hij is samen met zijn vriendin en het stel heeft een kinderwens. Maar dan raakt hij gokverslaafd. In het begin gebruikt Soufian zijn eigen salaris om van te gokken. Niemand heeft iets door, zelfs zijn vriendin niet. Op een gegeven moment wil hij meer en meer inzetten, om toch ooit een klapper te kunnen maken. Daarvoor gebruikt hij de rekening van zijn werkgever. Als boekhouder lukt het hem om gedurende anderhalf jaar 255.390,99 euro over te maken. In de rechtbank zegt hij niet te snappen wáárom hij dat deed: „Als ik geld naar mezelf overmaakte zag ik alleen cijfertjes, ik voelde geen emoties.’’ Rechtbankverslaggever Niels Dekker volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad, waarin de verdachte nog geen geld heeft terugbetaald: „Dat is een beetje het wrange bij zo’n rechtszaak. Als je zoveel schuldgevoel hebt, dan alleen al als gebaar, ga je dan toch gewoon al geld overmaken? Maar het lijkt wel of de impasse waar Soufian in heeft gezeten tijdens het gokken, dat dat ook daarna heeft voortgeduurd.’’

Als ineens je ex in je huis staat, die je eerder heeft mishandeld, is het begrijpelijk dat je in paniek raakt. Het overkwam Isabel, die zo bang werd dat ze uit het raam is gesprongen. Isabel woont met haar drie kinderen in Rotterdam. Haar ex Usher is de vader van haar jongste kind. Ze hebben een korte relatie gehad, maar zijn nu uit elkaar. Op een gegeven moment staat Usher plotseling weer in haar woning. Hij neemt haar mee naar de slaapkamer en slaat haar daar. Isabel wil zo graag weg dat ze uit het raam is gesprongen om aan hem te ontsnappen. In de rechtbank geeft Usher toe dat hij haar heeft geslagen, en zegt hij dat hij spijt heeft. ,,Het spijt me echt wat er gebeurd is. Ik wilde echt niet dat het zover zou komen. Ik heb mijn best gedaan dat dat alles goed zou verlopen. Het was een dame waar ik heel veel van hield.’’ Verslaggever Adrianne de Koning volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad: ,,Een van de dingen waar je je zorgen over maakt bij huiselijk geweld is de kans op herhaling. Helaas zijn er hele verdrietige verhalen van vrouwen die in zo’n situatie hebben gezeten waarbij de dader terugkwam en opnieuw geweld gebruikte, met als gevolg de dood.''

Als de 79-jarige Johanna wordt gebeld door mensen die zeggen dat ze van de politie zijn, geeft ze uiteindelijk haar dure sieraden af. Maar aan wie? De verdachten in de rechtbank wijzen naar elkaar: ‘Je liegt, je liegt!’ roept een van hen door de zaal. Aan de telefoon vertellen de agenten dat er iemand komt om Johanna’s dure sieraden op te halen. Tijdens het gesprek staat Hafid voor de deur, maar Johanna vertrouwt het niet en stuurt hem weg. Dan belt Ilyas aan. Hij laat een legitimatiebewijs van de politie bewijst, en dus geeft Johanna haar sieraden, met een waarde van twee ton, aan hem. Als hij wegrent weet ze dat het niet klopt en roept ze naar een buurman: ‘Hij heeft me bestolen!’ In de rechtbank vertelt Hafid dat hij terugging naar de auto en dat Ilyas het toen probeerde. Maar daar is Ilyas het niet mee eens: ‘Je liegt!’, roept hij. Verslaggever Michiel van Gruijthuijsen volgt de zaak namens AD Haagsche Courant. ,,Johanna is zo overtuigd aan de telefoon. Je kan zeggen dat ze slimmer had moeten zijn, maar mag je ook nog een beetje vertrouwen hebben in de mens? Als je iedereen moet wantrouwen, wordt het wel heel vervelend.’’

Op een zomerdag in 2024 wordt Gideon aangereden door een busje, vertelt hij de politie. Hij is zo boos op de bestuurder, die hij heeft herkend, dat hij bij de politie roept dat ‘hij het anders zelf wel oplost’, en dat hij ‘daar wel weer negen jaar voor wil zitten’. Een dag later wordt Steven, de bestuurder van het busje, op straat neergeschoten. Hij raakt zwaargewond. Steven zal de rest van zijn leven maximaal een half uur per dag zonder beademing kunnen. Hij ligt de hele dag in bed in een speciaal verzorgingstehuis en kan zijn zoontje nooit meer optillen. In de rechtbank doet Gideon zijn verhaal. Hij zegt dat hij nog boos was en daarom zijn pistool pakte. Ook geeft hij aan spijt te hebben, en vindt hij het terecht als hij straf krijgt. Steven vertelt dat hij ‘beter doodgeschoten had kunnen worden, daar had hij meer aan gehad.’ Verslaggever Eric van Oosterom volgt de zaak namens AD Rotterdams Dagblad. ,,In de rechtbank werd een video van Steven getoond en die heeft me echt geraakt. Je ziet hem in een bed liggen en je hoort het geluid van de pomp van de beademingsmachine. Als je hem dan hoort vertellen dat hij niks meer kan, alleen zijn hoofd kan hij bewegen..’’

Taxichauffeur Nouri wordt op een zondagavond gebeld: kan hij die nacht om 1 uur bij een adres in Den Haag zijn, om een vrouw op te halen? Als hij haar wil helpen met de koffers te tillen, wordt hij de woning ingetrokken en begint een urenlange marteling. De 25-jarige taxichauffeur zou namelijk niet alleen personen vervoeren, maar zou betrokken zijn bij een verdwenen partij drugs. Die had hij moeten afleveren, maar hij zegt dat hij bestolen is. Degene die de drugs leverde, wil daarvoor geld zien en totdat er is betaald, wordt Nouri niet vrijgelaten. Tijdens de mishandeling wordt Nouri vaak geslagen en geschopt. Ook wordt er een wapen getoond. Om geld te krijgen, worden vrienden en familieleden van het slachtoffer gebeld en zij zien daardoor wat er met Nouri is gebeurd. In de rechtbank geven alle drie de verdachten aan dat ze weinig hebben gedaan. ,,Ik heb geprobeerd het schoppen en slaan tegen te houden’’, zegt de 21-jarige Ryan. Een andere verdachte zegt dat hij lag te slapen tijdens het urenlange geweld. Verslaggever Stijn Tielemans volgt de zaak namens AD Haagsche Courant: ,,Nouri droomde van een eigen taxibedrijf, maar die droom heeft hij opgegeven omdat hij te bang is om mensen te vertrouwen. Hij wordt nog elk uur gebeld door zijn familie, om te kijken of het wel goed gaat. Dat zij hebben gezien wat hem is aangedaan, vindt hij erger dan het fysieke geweld zelf.‘’

Als 's avonds laat bij Suraya thuis glasgerinkel te horen is, schrikt ze niet eens meer. Haar ex gooide al meerdere keren een ruit in. Maar nu is hij door het gat naar binnen gegaan en loopt hij in haar huis. Als ze elkaar zien, schiet hij haar door het hoofd. Suraya en Vishal hebben een lange relatie onder druk. In het begin hebben ze het leuk samen, maar hij mishandelt haar steeds vaker. Op een avond wil hij dat ze eten op zijn bord schept, maar dat weigert ze . Hij wordt woest, en gooit het eten over haar hoofd heen. Douchen mag pas de volgende ochtend, hij sluit zelfs het water af. In de rechtbank moet Vishal zich verantwoorden voor het schot dat hij gelost heeft op Suraya. Volgens hem ging dat per ongeluk: hij nam dan wel een wapen mee, maar dat was puur om haar te intimideren. Het schot zou echt per ongeluk zijn. De kogel gaat dwars door het oog van Suraya haar hoofd in, en haar familie moet zelfs afscheid van haar nemen. Wonderwel overleeft ze het. In de rechtbank vertelt Suraya haar verhaal: ,,Ik wil sterk zijn en andere vrouwen steunen.‘’

In de trein naar Dordrecht misdraagt een reiziger zich, waarna de conducteur hem uit de trein wil zetten. Op het perron van Rotterdam Centraal mishandelt deze Michael drie medewerkers van de NS. Ze doen een aangifte, maar volgens Michael klopt er niks van: ,,Ze verzinnen het om mij te straffen.‘’

Als de drie vrienden Raymond, Mike en Lawrence met hun gezinnen zitten te barbecuen, krijgt Raymond plotseling een appje. ‘Je voelt je wel heel veilig he, met je vrouw op het terras', ontvangt hij. Plots slaat de sfeer om en gaan ze achter de afzender aan.