Als de 11-jarige Sohani met haar broertje buitenspeelt in Nieuwegein, komt ze Hamzah tegen. Ze is kansloos als hij, tijdens een psychose, haar neersteekt en doodt. 

Tijdens het spelen is de telefoon van Sohani in het water terechtgekomen.Ze wil een schepnetje ophalen bij een vriendinnetje, maar komt dan Hamzah tegen. Hij vertelt in de rechtbank dat hij een mes had om zichzelf te doden, maar dat hij later bedacht dat hij het mes ook kon gebruiken om zich te verdedigen tegen demonen die hij zag. Als hij Sohani ziet, ziet hij haar ook als een demoon, zo vertelt hij.

Vlak daarna leest een kennis de slachtofferverklaring van de ouders van Sohani voor. Voor ze begint zet ze een foto van Sohani op de tafel voor zich. Op de foto zie je een klein meisje dat zittend naar de camera lacht. „We willen Sohani graag herinneren als het lieve meisje dat ze was, niet als slachtoffer. Er is hier maar één demoon en dat is Hamzah.”

Verslaggever Iris van den Boom van AD Utrechts Nieuwsblad volgt de zaak op de voet: „Dit soort zaken zijn heel moeilijk, want er zijn als het ware twee werkelijkheden. Een échte werkelijkheid, maar ook de werkelijkheid in het hoofd van de verdachte. Als een patiënt in een psychose zit, kan hij iets aanrichten wat hij ook nooit gewild heeft. Deze zitting was daarom heel confronterend.”