Vandaag probeerde ik aan twee jongens van vijftien uit te leggen wat een iPod was. De vergelijking met een iPhone - maar dan maar met 1 functie, reduceerde de iPod Nano die ik ooit had tot een vrij sneu apparaat. De GenZ’ers deden oprecht hun best mij te begrijpen. En met de clue dat je ‘met oortjes naar muziek kon luisteren’, kwamen we uiteindelijk best een eind. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, ijn immers kinderen van hun tijd.

Dat gezegd hebbende, heb ik niet zoveel met generatie-typeringen, ach wat een B00mer, jeetje wat een genz’er. Mensen zijn het product van de omstandigheden waar ze in opgroeien. Maar een allesomvattende generatie-horoscoop, vind ik wat hysterisch.

Neem bijvoorbeeld mijn eigen generatie de millenials. Het internet staat vol met professionele millenial-handleidingen. Zoals bijvoorbeeld deze van Salesforce, toch niet de minste partij, ‘millenials verkiezen flexibiliteit boven zekerheid en zijn bovengemiddeld narcistisch en egoïstisch’.

Maar ook wij werden ouder, en nu is de genz’er het probleem. Want die zijn nog veel erger. Ik spreek weleens met leeftijdsgenoten die, inmiddels zelf op leidinggevende positie, op dezelfde precies dezelfde manier praten over genz’ers als men vroeger deed over ons. Vooral het verwijt dat ze niet tegen feedback kunnen, wordt als wisselbokaal doorgegeven aan de volgende generatie.

De techniek bij een slecht nieuws gesprek luidt: eerst emmer ijswater, dan de handdoek. Dan is het maar duidelijk. Mijn ervaring met jongere collega’s, is dat ze prima tegen feedback kunnen, maar het helpt wel als je voor die emmer ijswater eerst een beetje je best hebt gedaan ze een beetje te leren kennen. Op zich niet gek. Als je je hele schoolcarrière bent doodgegooid met feedbacktraining, is het toch even schrikken als Ruud zomaar op tafel gooit dat alles wat je doet kut is.

In ons hoofd schrijven we allemaal onze eigen hagiografie. Onze eigen situatie vinden altijd net iets bijzonderder, met een hint van ‘vroeger was alles beter’. Maar dan komt die iPod nano weer in mijn hoofd voorbij, en denk ik: dat viel dus ook wel mee.

Vandaag probeerde ik aan twee jongens van vijftien uit te leggen wat een iPod was. De vergelijking met een iPhone - maar dan maar met 1 functie, reduceerde de iPod Nano die ik ooit had tot een vrij sneu apparaat. De GenZ’ers deden oprecht hun best mij te begrijpen. En met de clue dat je ‘met oortjes naar muziek kon luisteren’, kwamen we uiteindelijk best een eind. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, ijn immers kinderen van hun tijd.
Dat gezegd hebbende, heb ik niet zoveel met generatie-typeringen, ach wat een B00mer, jeetje wat een genz’er. Mensen zijn het product van de omstandigheden waar ze in opgroeien. Maar een allesomvattende generatie-horoscoop, vind ik wat hysterisch.
Neem bijvoorbeeld mijn eigen generatie de millenials. Het internet staat vol met professionele millenial-handleidingen. Zoals bijvoorbeeld deze van Salesforce, toch niet de minste partij, ‘millenials verkiezen flexibiliteit boven zekerheid en zijn bovengemiddeld narcistisch en egoïstisch’.
Maar ook wij werden ouder, en nu is de genz’er het probleem. Want die zijn nog veel erger. Ik spreek weleens met leeftijdsgenoten die, inmiddels zelf op leidinggevende positie, op dezelfde precies dezelfde manier praten over genz’ers als men vroeger deed over ons. Vooral het verwijt dat ze niet tegen feedback kunnen, wordt als wisselbokaal doorgegeven aan de volgende generatie.
De techniek bij een slecht nieuws gesprek luidt: eerst emmer ijswater, dan de handdoek. Dan is het maar duidelijk. Mijn ervaring met jongere collega’s, is dat ze prima tegen feedback kunnen, maar het helpt wel als je voor die emmer ijswater eerst een beetje je best hebt gedaan ze een beetje te leren kennen. Op zich niet gek. Als je je hele schoolcarrière bent doodgegooid met feedbacktraining, is het toch even schrikken als Ruud zomaar op tafel gooit dat alles wat je doet kut is.
In ons hoofd schrijven we allemaal onze eigen hagiografie. Onze eigen situatie vinden altijd net iets bijzonderder, met een hint van ‘vroeger was alles beter’. Maar dan komt die iPod nano weer in mijn hoofd voorbij, en denk ik: dat viel dus ook wel mee.

Iedere week vertelt eindredacteur online van BNR Julian Verbeek wat hem opvalt.

De Week van Verbeek | BNR

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.  Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.&nbsp; Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.

Advertisement