Een nicht van mij uit Engeland vroeg mij of ik trots ben op Mark Rutte. Omdat Rutte als Mederlander de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO is. Rutte lijkt me een bekwame man, zelfs een hele goede keuze voor deze functie. Maar nou om te zeggen dat ik trots ben, dat gaat me net iets te ver.

Het zette me aan het denken wanneer ben ik trots op Nederland. In veel buitenlanden is het totaal vanzelfsprekend dat alles wat van eigen bodem komt, per definitie geweldig is. In Nederland zijn we niet zo. Als ik in het buitenland iemand heel hard tegen een ober hoor schreeuwen: ‘DE FOOD IS NOT HOT’, doe ik het liefst even of ik er niet ben. Max Verstappen kan me ook al niets schelen. Maar ik ben wel degelijk blij om Nederlander te zijn.

Bij Trots op Nederland moet ik overigens nog altijd denken aan de politieke partij van Rita Verdonk, en de legendarische campagnevideo.

Het mag een raadsel heten hoe Verdonk uiteindelijk op de partijnaam Trots op Nederland kwam. Mijn nicht in Engeland vertelde me dat niets haar zo Engels laat voelen, als beelden van groepen mensen, die in de meest hachelijke situaties, spontaan ordelijk in een rij gaan staan. Maar nationale trots is het sterkst, als het bewustzijn van een land gepaard gaat met een idee. De Franse met hun idealen, de Amerikanen met hun vrijheid, en wij dan?

Barack Obama zei ooit dat Nederland jaren boven haar gewichtsklasse had gebokst. Hij bedoelde het als een belediging, een rotlandje met iets teveel noten op haar zang. Maar het werd hier ontvangen als compliment. Een volkje dat de zaakjes zo goed voor elkaar heeft, dat het zich kan permitteren om anderen de maat te nemen. 

En dat is mij is een fundamenteel onderdeel van ons nationale gevoel van eigenwaarde: dat dingen hier goed gaan. En dat rammelt. Dus laten we daar beginnen. Laten we ons trots niet halen uit een racecoureur, de koning of Suzan en Freek. Maar als een land met open blik naar de toekomst, dat zonder veel poespas, doet wat moet gebeuren.  

Dit is een column van Julian Verbeek. 

Een nicht van mij uit Engeland vroeg mij of ik trots ben op Mark Rutte. Omdat Rutte als Mederlander de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO is. Rutte lijkt me een bekwame man, zelfs een hele goede keuze voor deze functie. Maar nou om te zeggen dat ik trots ben, dat gaat me net iets te ver.
Het zette me aan het denken wanneer ben ik trots op Nederland. In veel buitenlanden is het totaal vanzelfsprekend dat alles wat van eigen bodem komt, per definitie geweldig is. In Nederland zijn we niet zo. Als ik in het buitenland iemand heel hard tegen een ober hoor schreeuwen: ‘DE FOOD IS NOT HOT’, doe ik het liefst even of ik er niet ben. Max Verstappen kan me ook al niets schelen. Maar ik ben wel degelijk blij om Nederlander te zijn.
Bij Trots op Nederland moet ik overigens nog altijd denken aan de politieke partij van Rita Verdonk, en de legendarische campagnevideo.
Het mag een raadsel heten hoe Verdonk uiteindelijk op de partijnaam Trots op Nederland kwam. Mijn nicht in Engeland vertelde me dat niets haar zo Engels laat voelen, als beelden van groepen mensen, die in de meest hachelijke situaties, spontaan ordelijk in een rij gaan staan. Maar nationale trots is het sterkst, als het bewustzijn van een land gepaard gaat met een idee. De Franse met hun idealen, de Amerikanen met hun vrijheid, en wij dan?
Barack Obama zei ooit dat Nederland jaren boven haar gewichtsklasse had gebokst. Hij bedoelde het als een belediging, een rotlandje met iets teveel noten op haar zang. Maar het werd hier ontvangen als compliment. Een volkje dat de zaakjes zo goed voor elkaar heeft, dat het zich kan permitteren om anderen de maat te nemen. 
En dat is mij is een fundamenteel onderdeel van ons nationale gevoel van eigenwaarde: dat dingen hier goed gaan. En dat rammelt. Dus laten we daar beginnen. Laten we ons trots niet halen uit een racecoureur, de koning of Suzan en Freek. Maar als een land met open blik naar de toekomst, dat zonder veel poespas, doet wat moet gebeuren.  
Dit is een column van Julian Verbeek.

Iedere week vertelt eindredacteur online van BNR Julian Verbeek wat hem opvalt.

De Week van Verbeek | BNR

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.  Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.

Iedere week vertelt Julian Verbeek wat hem opvalt. Politiek, media, maatschappij en een poging tot humor.&nbsp; Je kunt donderdags om 18.25 uur live luisteren op BNR, of hier de microcast terugluisteren.