Privébeleggingen en werken bij een vermogensbeheerder staan altijd op gespannen voet met elkaar. Logisch, men zou kunnen denken dat ik per ongeluk voorinformatie heb. Of als ik eens een aandeel noem, zou dat weleens als marktmanipulatie kunnen worden opgevat. Vandaar dat er hele strenge regels zijn.

En terecht, je wilt alle mogelijke twijfel over integriteit voorkomen, want daarmee beschadig je zowel het bedrijf als jezelf. Of, zoals het gezegde luidt: geld kun je altijd weer terugverdienen, maar je goede reputatie kun je maar één keer kwijtraken. Overigens laten voorbeelden als de Amerikaanse oud-president Donald Trump zien dat in de politiek andere regels gelden. Maar vermogensbeheer gaat over vertrouwen. En om stemmen te trekken is vertrouwen tegenwoordig niet meer nodig.

Bij Cardano worden deze regels nu nog verder aangescherpt. Ik mag straks geen individuele aandelen bezitten. Wat ik heb mag ik houden, maar ik mag niets meer kopen.

Daardoor moet ik dus heel goed nadenken over hoe mijn portefeuille er voor de komende jaren uit gaat zien. Dat moet je natuurlijk altijd wel, maar beleggen wordt nu helemaal à la Warren Buffett. Zijn adagium luidt: de beste periode om aandelen in je portefeuille te houden, is voor altijd.

Het dilemma is dat ik niet zo positief ben over de beurs. Maar ik wil nog wel wat aandelen kopen nu het nog kan. En dan alleen maar in de bedrijven waar ik minimaal 5 à 10 jaar in wil blijven zitten. Diverse aandelen in mijn portefeuille hebben overigens zo’n periode al achter de rug.

Eigenlijk is het niet zo moeilijk. Je koopt alleen die aandelen waarvan je denkt dat ze het de komende 10 jaar goed zullen doen. Dat zijn de aandelen waar je een goede en stabiele winstgroei voor verwacht. En dat alles tegen een beetje redelijke waardering.

Dit is dezelfde strategie die de grootaandeelhouders van Beter Bed volgen. Die blijven ook gewoon in het bedrijf zitten nu het wordt overgenomen. Voor hen maakte de beursnotering toch niet zoveel uit. Als je zo’n groot belang hebt in zo’n illiquide aandeel, kun je er toch niet van af.

En als ik dan zo somber ben over de beurs, koop ik gewoon wat bescherming op indexniveau. Hoeveel mensen deze column ook lezen, ik kan niet de hele markt in beweging zetten. Dan resteren er nog wat aandelen waar ik alleen op kortere termijn optimistisch over ben. Daar leg ik dan gewoon een stoplossorder onder, die ik iedere keer een beetje naar boven bijstel. Oh, en nu wilt u natuurlijk weten welke aandelen er allemaal in mijn privéportefeuille zitten? Dat ga ik niet vertellen, want dat zou wel als marktmanipulatie kunnen worden opgevat. En dat wilde men juist voorkomen.

Over de column van Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.

Privébeleggingen en werken bij een vermogensbeheerder staan altijd op gespannen voet met elkaar. Logisch, men zou kunnen denken dat ik per ongeluk voorinformatie heb. Of als ik eens een aandeel noem, zou dat weleens als marktmanipulatie kunnen worden opgevat. Vandaar dat er hele strenge regels zijn.
En terecht, je wilt alle mogelijke twijfel over integriteit voorkomen, want daarmee beschadig je zowel het bedrijf als jezelf. Of, zoals het gezegde luidt: geld kun je altijd weer terugverdienen, maar je goede reputatie kun je maar één keer kwijtraken. Overigens laten voorbeelden als de Amerikaanse oud-president Donald Trump zien dat in de politiek andere regels gelden. Maar vermogensbeheer gaat over vertrouwen. En om stemmen te trekken is vertrouwen tegenwoordig niet meer nodig.
Bij Cardano worden deze regels nu nog verder aangescherpt. Ik mag straks geen individuele aandelen bezitten. Wat ik heb mag ik houden, maar ik mag niets meer kopen.
Daardoor moet ik dus heel goed nadenken over hoe mijn portefeuille er voor de komende jaren uit gaat zien. Dat moet je natuurlijk altijd wel, maar beleggen wordt nu helemaal à la Warren Buffett. Zijn adagium luidt: de beste periode om aandelen in je portefeuille te houden, is voor altijd.
Het dilemma is dat ik niet zo positief ben over de beurs. Maar ik wil nog wel wat aandelen kopen nu het nog kan. En dan alleen maar in de bedrijven waar ik minimaal 5 à 10 jaar in wil blijven zitten. Diverse aandelen in mijn portefeuille hebben overigens zo’n periode al achter de rug.
Eigenlijk is het niet zo moeilijk. Je koopt alleen die aandelen waarvan je denkt dat ze het de komende 10 jaar goed zullen doen. Dat zijn de aandelen waar je een goede en stabiele winstgroei voor verwacht. En dat alles tegen een beetje redelijke waardering.
Dit is dezelfde strategie die de grootaandeelhouders van Beter Bed volgen. Die blijven ook gewoon in het bedrijf zitten nu het wordt overgenomen. Voor hen maakte de beursnotering toch niet zoveel uit. Als je zo’n groot belang hebt in zo’n illiquide aandeel, kun je er toch niet van af.
En als ik dan zo somber ben over de beurs, koop ik gewoon wat bescherming op indexniveau. Hoeveel mensen deze column ook lezen, ik kan niet de hele markt in beweging zetten. Dan resteren er nog wat aandelen waar ik alleen op kortere termijn optimistisch over ben. Daar leg ik dan gewoon een stoplossorder onder, die ik iedere keer een beetje naar boven bijstel. Oh, en nu wilt u natuurlijk weten welke aandelen er allemaal in mijn privéportefeuille zitten? Dat ga ik niet vertellen, want dat zou wel als marktmanipulatie kunnen worden opgevat. En dat wilde men juist voorkomen.
Over de column van Corné van Zeijl
Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via <a href="mailto:c.zeijl@cardano.com">c.zeijl@cardano.com</a>. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het <a href="https://fd.nl/auteur/corne-van-zeijl">FD.</a>

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

Column Corné van Zeijl | BNR

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.