De obligatierente in Engeland loopt stevig op en dat is een flink probleem. De oorzaak ligt in een combinatie van politieke chaos en de wereldwijde rentetrend. Iedere dag dat de Straat van Hormuz gesloten blijft, neemt de druk op de olieprijs toe en daarmee de inflatie. Hoe langer het duurt, hoe groter de kans dat de inflatie structureel wordt in plaats van tijdelijk. Een hogere rente betekent dat de overheid op termijn steeds meer kwijt is aan interestlasten. Dat leidt tot hogere begrotingstekorten en nog hogere schulden. Het zijn de eerste stappen naar een schulden spiraal. In Engeland voelen de huishoudens vrij snel de gevolgen. Ze hebben daar alleen maar korte hypotheken met een maximum rentevast periode van 5 jaar. Ze gaan het dus snel in hun maandlasten merken.

Obligatiebeleggers in het Verenigd Koninkrijk zitten in een lastig parket. Enerzijds hopen ze dat de Engelse overheid heeft geleerd van het Liz Truss moment. Toen liet de obligatiemarkt “Mister Bond” zien hoeveel macht ze heeft. Anderzijds prijzen obligatiebeleggers momenteel een ‘idiotenpremie’ in. De Engelse rente is veel verder opgelopen dan in andere obligatiemarkten. Die premie komt niet uit de lucht vallen. Diverse uitsproken linkse kandidaten zoals Andy Burham en Angela Rayner maken een goede kans om de nieuwe Engelse premier te worden. Een links beleid betekent over het algemeen een onverantwoord financieringsbeleid en dat is een horrorscenario voor obligatiebeleggers. Zeker als Labour zegt de dat obligatiebeleggers maar gewoon moeten luisteren. Een gevalletje struisvogelpolitiek.   

Wat maakt het voor ons uit wat er aan de andere kant van de Noordzee gebeurt? Nou, de combinatie politieke chaos, populisme, oplopende tekorten en hoge staatsschulden vinden we ook in diverse eurolanden terug. Deze landen zitten nog veilig onder de paraplu van de euro. De ECB heeft een complete alfabetsoep opgericht om eventuele crisis het hoofd te bieden. Maar dit zijn tijdelijke noodmaatregelen. Permanente maatregelen zoals eurobonds zijn er nog niet. Maar eerlijk gezegd ze zijn er wel maar nog beperkt en Brussel noemt het liever anders. En die beperking is maar goed ook. Anders mogen wij opdraaien voor de financiële puinhoop die Frankrijk er bijvoorbeeld van maakt.

Over 10 maanden zijn er alweer verkiezingen en krijgen we te maken met óf populistisch rechts óf populistisch links. In beide gevallen beloven ze de kiezers extra uitgaven. De Franse staatschuld is intussen al opgelopen van 60% naar 120%. Als financiële markten het vertrouwen in Frankrijk verliezen, gaat de hele eurozone mee. Ik zou als Nederland weigeren om überhaupt nog een EU-bijdrage te betalen zolang deze landen hun zaken niet op orde hebben. Frankrijk is niets anders dan Engeland op het vasteland met een euro paraplu. Voor je het weet krijgt de euro-obligatiemarkt ook een idiotenpremie. En die krijg je niet snel weggepoetst. Hoeveel Brusselse alfabetsoep er ook overheen gegoten wordt.

Over Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij Cardano en belegt ook privé. Reageer via c.zeijl@cardano.com. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.