Ik heb nog regelmatig contact met een aantal van mijn oude leermeesters. Dat ik nog steeds veel te leren heb, bleek wel uit een discussie die ik recentelijk met een van hen had.

Hij noemde een paar van zijn beursgenoteerde beleggingen. Een van die bedrijven was pas geleden overgenomen. Hij sprak over een percentage in het beursgenoteerde bedrijf. In mijn naïviteit dacht ik dat hij doelde op het percentage in zijn portefeuille. Naderhand bleek dat hij het echt over het percentage in het bedrijf had. Net onder de rapportagelimiet natuurlijk, dan komt het niet in het nieuws. Een goede belegger hoeft niet zo nodig in de spotlights te staan. Die verdient gewoon rustig zijn geld met dit passieve ondernemen.

Een van de lessen die ik van hem leerde was, koop altijd na een flinke valutadevaluatie. Dat speelde vooral in de tijd dat we nog een EMS hadden (Europees Monetair Systeem). Als de druk binnen dit systeem te hoog werd, moest een munt devalueren. Dat gebeurde met enige regelmaat bij de Zuid-Europese landen.

Het aardige was dat na de devaluatie de obligatierentes heel hoog waren en de aandelenkoersen laag. Iedereen was zich op zo’n moment erg bewust van de risico’s van beleggen in deze landen. Maar de prijsaanpassing was dan al achter de rug. Je kon met gemak obligaties kopen die soms wel 14% rente gaven. Maar net na zo’n verse devaluatie was het risico op een volgende devaluatie juist erg klein. Hetzelfde gold voor aandelen. Bovendien konden de lokale bedrijven opeens veel gemakkelijker exporteren, waardoor de winsten hard omhooggingen. Vervolgens bleef je een jaartje zitten en als alle angst weer uit de markt was, verkocht je met een prachtige winst. Want je moest natuurlijk wel voor de volgende devaluatie weg zijn.

Ik moest aan deze wijze lessen denken toen ik naar de koers van de Turkse lira zat te kijken. Als er ergens een devaluatie is geweest, dan daar wel. In een jaar tijd is er 40% van de waarde van de munt afgegaan. Ik heb even gekeken hoe die Turkse indices zijn opgebouwd. Van alles wat: banken 22%, staal 17%, voeding 13%, telecom 9%, energie 9%, enzovoort. Ik heb dus maar wat Turkse indexfondsen gekocht.

Is dit een goed beleggingsadvies? Nou, toen ik deze aankoop tegen de oude leermeester aanhield, zei hij dat hij dat bij een land als Turkije nooit zou doen. De Turkse devaluatie is niet te vergelijken met de Europese devaluaties van destijds.

Ik laat het aan u over om te bepalen wie het beste advies geeft. Voor u antwoordt, bedenk wel dat hij in procenten van bedrijven rekent en ik in procenten van mijn portefeuille.

Over de column van Corné van Zeijl

Corné van Zeijl is analist en strateeg bij vermogensbeheerder Actiam en belegt ook privé. Reageer via corne.vanzeijl@actiam.nl. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het FD.

Ik heb nog regelmatig contact met een aantal van mijn oude leermeesters. Dat ik nog steeds veel te leren heb, bleek wel uit een discussie die ik recentelijk met een van hen had.
Hij noemde een paar van zijn beursgenoteerde beleggingen. Een van die bedrijven was pas geleden overgenomen. Hij sprak over een percentage in het beursgenoteerde bedrijf. In mijn na&iuml;viteit dacht ik dat hij doelde op het percentage in zijn portefeuille. Naderhand bleek dat hij het echt over het percentage in het bedrijf had. Net onder de rapportagelimiet natuurlijk, dan komt het niet in het nieuws. Een goede belegger hoeft niet zo nodig in de spotlights te staan. Die verdient gewoon rustig zijn geld met dit passieve ondernemen.
Een van de lessen die ik van hem leerde was, koop altijd na een flinke valutadevaluatie. Dat speelde vooral in de tijd dat we nog een EMS hadden (Europees Monetair Systeem). Als de druk binnen dit systeem te hoog werd, moest een munt devalueren. Dat gebeurde met enige regelmaat bij de Zuid-Europese landen.
Het aardige was dat na de devaluatie de obligatierentes heel hoog waren en de aandelenkoersen laag. Iedereen was zich op zo&rsquo;n moment erg bewust van de risico&rsquo;s van beleggen in deze landen. Maar de prijsaanpassing was dan al achter de rug. Je kon met gemak obligaties kopen die soms wel 14% rente gaven. Maar net na zo&rsquo;n verse devaluatie was het risico op een volgende devaluatie juist erg klein. Hetzelfde gold voor aandelen. Bovendien konden de lokale bedrijven opeens veel gemakkelijker exporteren, waardoor de winsten hard omhooggingen. Vervolgens bleef je een jaartje zitten en als alle angst weer uit de markt was, verkocht je met een prachtige winst. Want je moest natuurlijk wel voor de volgende devaluatie weg zijn.
Ik moest aan deze wijze lessen denken toen ik naar de koers van de Turkse lira zat te kijken. Als er ergens een devaluatie is geweest, dan daar wel. In een jaar tijd is er 40% van de waarde van de munt afgegaan. Ik heb even gekeken hoe die Turkse indices zijn opgebouwd. Van alles wat: banken 22%, staal 17%, voeding 13%, telecom 9%, energie 9%, enzovoort. Ik heb dus maar wat Turkse indexfondsen gekocht.
Is dit een goed beleggingsadvies? Nou, toen ik deze aankoop tegen de oude leermeester aanhield, zei hij dat hij dat bij een land als Turkije nooit zou doen. De Turkse devaluatie is niet te vergelijken met de Europese devaluaties van destijds.
Ik laat het aan u over om te bepalen wie het beste advies geeft. Voor u antwoordt, bedenk wel dat hij in procenten van bedrijven rekent en ik in procenten van mijn portefeuille.
Over de column van Corn&eacute; van Zeijl
Corn&eacute; van Zeijl is analist en strateeg bij vermogensbeheerder Actiam en belegt ook priv&eacute;. Reageer via&nbsp;<a href="mailto:corne.vanzeijl@actiam.nl">corne.vanzeijl@actiam.nl</a>. Deze column kun je ook iedere donderdag lezen in het&nbsp;<a href="https://fd.nl/auteur/corne-van-zeijl">FD</a>.

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.

Column Corné van Zeijl | BNR

Iedere week een blik op de financiële markten met Corné van Zeijl. Ook te lezen in het Financieele Dagblad.